Adhyaya 11

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं विष्णुपदोद्भवम् । यस्य दर्शनमात्रेण गंगास्नानफलं लभेत्

প্ৰহ্লাদে ক’লে: হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, তাৰ পাছত বিষ্ণুৰ পদৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। যাৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই গঙ্গাস্নানৰ ফল লাভ হয়।

Verse 2

यस्योत्पत्तिर्मया पूर्वं कथिता द्विजसत्तमाः । यस्य संस्मरणादेव कीर्तनात्पापनाशनम्

হে দ্বিজসত্তমসকল, যাৰ উৎপত্তি মই আগতেই বৰ্ণনা কৰিছিলোঁ—সেই (তীৰ্থ)ৰ কেৱল স্মৰণ আৰু উচ্চস্বৰে কীৰ্তনেই পাপ নাশ কৰে।

Verse 3

हरिणा या समानीता रुक्मिण्यर्थे महात्मना । यस्या गण्डूषमात्रेण हयमेधफलं लभेत्

সেই পবিত্ৰ জল, যাক মহাত্মা হৰিয়ে ৰুক্মিণীৰ হিতৰ বাবে আনিছিল—তাৰ কেৱল এক মুখভৰ পান কৰিলেই অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল লাভ হয়।

Verse 4

विष्णोः पादप्रसूताया वैष्णवीति च विश्रुता । तत्र गत्वा महाभाग गृहीत्वाऽर्घ्यं विधानतः

বিষ্ণুৰ পদৰ পৰা প্ৰসূতা, সেয়ে ‘বৈষ্ণৱী’ নামে খ্যাত। হে মহাভাগ, তাত গৈ বিধিমতে অৰ্ঘ্য (শ্ৰদ্ধাৰ জল-অৰ্পণ) গ্ৰহণ কৰা।

Verse 5

नमस्ये त्वां भगवति विष्णुपादतलोद्भवे । गृहाणार्घ्यमिदं देवि गंगे त्वं हरिणा सह

হে ভগৱতী, বিষ্ণুৰ পদতলৰ পৰা উদ্ভূতা পৱিত্ৰা! মই তোমাক নমস্কাৰ কৰোঁ। হে দেবী গঙ্গা, হৰিৰ সৈতে এই অৰ্ঘ্য গ্ৰহণ কৰা।

Verse 6

इत्युच्चार्य द्विजश्रेष्ठा मृदमालभ्य पाणिना । प्राङ्मुखः संयतो भूत्वा स्नानं कुर्यादतन्द्रितः

এইদৰে উচ্চাৰণ কৰি, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, হাতে শুদ্ধিকাৰী মাটি লৈ, পূবমুখী হৈ সংযমী হ’ই, অলসতা নকৰাকৈ মনোযোগেৰে স্নান কৰিব।

Verse 7

देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च तर्पितव्यं तिलाक्षतैः । उपहृत्योपहारांश्च ह्याहूय ब्राह्मणांस्ततः

তিল আৰু অক্ষত (চাউল) লৈ দেৱতা, পিতৃলোক আৰু মানুহকো তৰ্পণ দিব লাগে। তাৰ পাছত উপহাৰ আগবঢ়াই, ব্ৰাহ্মণসকলক আহ্বান কৰিব।

Verse 8

श्रद्धया परया युक्तः श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । यथोक्तां दक्षिणां दद्यात्सुवर्णं रजतं तथा

পৰম শ্ৰদ্ধাৰে যুক্ত বিচক্ষণ জনে শ্ৰাদ্ধ কৰিব লাগে। আৰু শাস্ত্ৰোক্ত বিধি অনুসাৰে দক্ষিণা দিব—সুৱৰ্ণ আৰু তদ্ৰূপ ৰূপোও।

Verse 9

दीनान्ध कृपणानाञ्च दानं देयं स्वशक्तितः । विशेषतः प्रदातव्यं सुवर्णं द्विजसत्तमाः

দীন, অন্ধ আৰু কৃপণ-দৰিদ্ৰসকলক নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে দান দিব লাগে। আৰু হে দ্বিজসত্তম, বিশেষকৈ সুৱৰ্ণ দান কৰা উচিত।

Verse 10

उपानहौ ततो देये जलकुम्भं द्विजातये । दध्योदनं सलवणं शाकजीरकसंयुतम्

তেতিয়া দ্বিজাত (ব্ৰাহ্মণ)ক উপানহ (জোতা) আৰু জলকুম্ভ দান কৰিব; আৰু দধি-মিশ্ৰিত অন্ন লৱণসহ, শাক-তৰকাৰী আৰু জীৰা সংযুক্ত কৰি নিবেদন কৰিব।

Verse 11

रक्तवस्त्रैः कंचुकीभी रुक्मिणीं परिधापयेत् । विप्रपत्नीश्च विप्रांश्च विष्णुर्मेप्रीयतामिति

তেওঁ ৰুক্মিণীক ৰক্তবস্ত্ৰ আৰু কঞ্চুকী (অঙ্গবস্ত্ৰ) পৰিধান কৰাব; আৰু বিপ্ৰপত্নীসকল আৰু বিপ্ৰসকলক সন্মান কৰি এই প্ৰাৰ্থনা কৰিব—“মোৰ ওপৰত বিষ্ণু প্ৰসন্ন হওক।”

Verse 12

एवं कृते द्विज श्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः । पितॄणामक्षया तृप्तिर्गयाश्राद्धेन वै यथा

এইদৰে কৰিলে, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, মানুহ কৃতকৃত্য হয়; আৰু পিতৃলোকৰ অক্ষয় তৃপ্তি হয়—যেনেকৈ গয়াত সম্পন্ন খ্যাত শ্ৰাদ্ধে হয়।

Verse 13

वैष्णवं लोकमायान्ति पितरस्त्रिकुलोद्भवाः । जीवते स श्रियायुक्तः पुत्रपौत्रसमन्वितः

তিন কুলধাৰাৰ পৰা উদ্ভৱ পিতৃসকল বৈষ্ণৱ লোকলৈ গমন কৰে; আৰু কৰ্তা শ্ৰীয়ে যুক্ত হৈ, পুত্ৰ-পৌত্ৰসহ জীৱন যাপন কৰে।

Verse 14

प्रीतः सदा भवेत्तस्य रुक्मिण्या सह केशवः । यच्छते वाञ्छितान्सर्वानैहिकामुष्मिकान्प्रभुः

ৰুক্মিণীৰ সৈতে কেশৱ সদায় তাৰ ওপৰত প্ৰসন্ন থাকে; আৰু প্ৰভু ইহলোকীয় আৰু পৰলোকীয় সকলো কাম্য বৰ দান কৰে।

Verse 15

एतन्माहात्म्यमतुलं विष्णुपादोद्भवं तथा । यः शृणोति हरौ भक्त्या सर्वपापैः स मुच्यते

এই অতুল মাহাত্ম্য বিষ্ণুৰ পদপদ্মৰ পৰা উদ্ভূত; যি হৰিত ভক্তিৰে ইয়াক শ্ৰৱণ কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 16

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते

এই পুণ্যময় অধ্যায় শ্ৰৱণ কৰিলে সৰ্বপাপৰ পৰা মুক্তি লাভ হয়, কিয়নো ই শুদ্ধিকৰ পুণ্যৰে পৰিপূৰ্ণ।