Adhyaya 8
পুলস্ত্য ঋষিয়ে ৰজাক প্ৰভাসখণ্ডত অৱস্থিত ভদ্ৰকৰ্ণ মহাহ্ৰদৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। এই পবিত্ৰ জলাশয়ত ‘ত্রিনেত্ৰ’ সদৃশ আভা থকা বহু শিলা দেখা যায়। ইয়াৰ পশ্চিম দিশত শিৱলিঙ্গ স্থিত; যাৰ দৰ্শনে ভক্ত ‘ত্রিনেত্ৰসদৃশ’ হৈ শিৱদৃষ্টিৰ ভাব লাভ কৰে বুলি কোৱা হৈছে। কথা অনুসাৰে শিৱপ্ৰিয় গণ ভদ্ৰকৰ্ণে সেই লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি হ্ৰদ নিৰ্মাণ কৰে। পাছত দানৱসকলৰ সৈতে যুদ্ধত গণসেনা পৰাজয়ৰ মুখত পৰে; তেতিয়া নমুচি নামৰ এক শক্তিশালী দানৱ শিৱৰ সন্মুখত আক্রমণ কৰিবলৈ আহে। ভদ্ৰকৰ্ণে তাক প্ৰতিহত কৰি যুদ্ধত নিশ্চিতভাৱে বধ কৰে। পতিত দানৱ অন্ধকাৰত লীন হ’লেও, শিৱক চিনাক্ত কৰি সত্যত স্থিৰ থাকিলত শিৱ সন্তুষ্ট হয়। শিৱে ভদ্ৰকৰ্ণক বৰ দিয়ে—লিঙ্গ আৰু হ্ৰদত নিত্য সান্নিধ্য থাকিব, আৰু বিশেষকৈ মাঘ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত এই মহিমা অধিক বৃদ্ধি পায়। শেষ বিধান—যিয়ে ভদ্ৰকৰ্ণ হ্ৰদত স্নান কৰি ত্ৰিনেত্ৰলিঙ্গৰ পূজা কৰে, সি শিৱৰ শাশ্বত ধাম লাভ কৰে; সেয়ে ভক্তসকলে তাত অবিৰত প্ৰয়াসে স্নান-পূজা কৰা উচিত।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, ভদ্ৰকৰ্ণ নামৰ মহাহ্ৰদলৈ যোৱা উচিত; য’ত আজিও বহু শিলা ত্ৰিনেত্ৰ প্ৰভুৰ সদৃশ ৰূপে দেখা যায়।
Verse 2
तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्
সেই হ্ৰদৰ পশ্চিম ভাগত পিনাকধাৰী প্ৰভুৰ লিঙ্গ আছে; তাক তাত দৰ্শন কৰিলে মানুহ ত্ৰিনেত্ৰৰ সদৃশ হয় (শিৱদৃষ্টি আৰু কৃপা লাভ কৰে)।
Verse 3
भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः
পূৰ্বে ভদ্ৰকৰ্ণ নামৰ এজন গণ আছিল, শিৱৰ প্ৰিয়; তেঁৱেই ইয়াত লিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল আৰু এই হ্ৰদো নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
Verse 4
केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः
তাৰ পাছত কোনো এক সময়ত দানৱসকলৰ সৈতে যুদ্ধত, বহু গণদলসহ তেঁৱে শম্ভুৰ সন্মুখত আগবাঢ়ি যুঁজিলে।
Verse 5
नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते
স্কন্দ অদৃশ্য হোৱাত, সেনা নিধন হ’ল, বীৰভদ্ৰ পৰাজিত হ’ল, আৰু মহাকালে বিজয় লাভ কৰিলে—ভয়ত কঁপি উঠা দানৱসকল পলাই গ’ল।
Verse 6
बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्
নমুচি নামৰ এক অতি বলৱান দানৱ, আনসকলতকৈও অধিক শক্তিশালী, খড়্গ আৰু ঢাল ধৰি, শীঘ্ৰে মহেশ্বৰক আক্রমণ কৰিবলৈ দৌৰি আহিল।
Verse 7
भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्
কিন্তু ভদ্ৰকৰ্ণে সেই দানৱক তৎক্ষণাৎ দেখি, সন্মুখত ধাৱমান তাক ৰোধি ক’লে, “থাম, থাম!”
Verse 8
छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप
হে ৰাজন, সেই মহাবলী ক্ৰোধে উন্মত্ত হৈ, নিজৰ অসিৰে তাৰ খড়্গ আৰু ঢাল কাটি পেলাই, দানৱক স্তনৰ মাজত আঘাত কৰি নিধন কৰিলে।
Verse 10
अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः
তাৰ দ্বাৰা নিধন হোৱাৰ পিছত সি বিস্তৃত অন্ধকাৰত প্ৰৱেশ কৰিলে আৰু বতাহে ভাঙি পেলোৱা গছৰ দৰে পৃথিৱীত লুটাই পৰিল। মৃত্যু লাভ কৰি সেই দৈত্যই হৰক প্ৰণাম কৰি বিনীতভাৱে থিয় হ’ল। তাক সত্যত স্থিত দেখি মহেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল।
Verse 11
श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः
শ্ৰীভগৱানে ক’লে: তোমাৰ বীৰ্য্যত মই সন্তুষ্ট, আৰু বিশেষকৈ তোমাৰ ধৰ্মত। বৰ বাছি লোৱা; তোমাৰ মঙ্গল হওক—মই সেইজন, যি সদায় হৃদয়ত অৱস্থিত।
Verse 12
भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव
ভদ্ৰকৰ্ণে ক’লে: হে দেৱসত্তম, অৰ্বুদত মই স্থাপন কৰা এই লিঙ্গত তোমাৰ সান্নিধ্য থাকক; আৰু এই পবিত্ৰ হ্ৰদতো তুমি স্থিৰভাৱে অৱস্থিত হওক।
Verse 13
श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति
শ্ৰীভগৱানে ক’লে: মাঘমাহত, কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত, মোৰ সান্নিধ্য সদায় বিশেষভাৱে এই হ্ৰদত আৰু এই লিঙ্গত প্ৰকাশ পাব।
Verse 14
भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्
যি ভদ্ৰকৰ্ণ হ্ৰদত স্নান কৰি, একাগ্ৰচিত্তে ত্ৰিনেত্ৰ প্ৰভুক আৰাধনা কৰে, সি মোৰ ধাম দৰ্শন কৰিব আৰু নিশ্চয় শাশ্বত অৱস্থালৈ গমন কৰিব।
Verse 15
तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति
সেয়ে, সকলো প্ৰকাৰ যত্নেৰে তাত স্নান কৰা উচিত; আৰু সেই লিঙ্গ পূজা কৰি সি শিৱলোকলৈ গমন কৰে।