Adhyaya 62

Verse 1

पुलस्त्यस्य उवाच । ततः कटेश्वरं गच्छेल्लिंगं गौरीविनिर्मितम् । तथा गंगेश्वरं चान्यद्गङ्गया निर्मितं स्वयम्

পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত কাটেশ্বৰলৈ যাবা—গৌৰীয়ে নিৰ্মিত লিঙ্গ; আৰু তেনেদৰে আন এটা গঙ্গেশ্বৰো, যি গঙ্গাই নিজে গঢ়িছিল।

Verse 2

पुरा समभवद्युद्धमुमायाः सह गंगया । सौभाग्यं प्रति राजेन्द्र ततो गौरीत्यभाषत

হে ৰাজেন্দ্ৰ, প্ৰাচীন কালত উমা আৰু গঙ্গাৰ মাজত সৌভাগ্যৰ বিষয়ে এক বিবাদ উদ্ভৱ হৈছিল; তেতিয়া গৌৰীয়ে এইদৰে ক’লে।

Verse 3

यया संपूजितः शंभुः शीघ्रं यास्यति दर्शनम् । सा सौभाग्यवती नूनभावयोः संभविष्यति

‘যিয়ে শম্ভুক সম্পূৰ্ণভাৱে পূজা কৰে আৰু শীঘ্ৰে তেওঁৰ দৰ্শন লাভ কৰে—সেইজনীয়েই নিশ্চয় আমাৰ দুজনীৰ মাজত সত্য সৌভাগ্যৱতী হ’ব।’

Verse 4

एवमुक्ता ततो गंगा सत्वरैत्यात्र पर्वते । लिंगमन्वेषयामास चिरकालादवाप सा

এইদৰে কোৱা হ’লে গঙ্গা তৎক্ষণাৎ এই পৰ্বতলৈ আহিল আৰু লিঙ্গৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ ধৰিলে; বহুদিনৰ পাছত তাই তাক লাভ কৰিলে।

Verse 5

दृष्ट्वा गौर्याथ कटकं पर्वतस्य मनोहरम् । लिंगाकारं महाराज पूजयामास सा तदा

হে মহাৰাজ, তেতিয়া গৌৰীয়ে পৰ্বতৰ মনোহৰ কটক দেখা পাই—যি লিঙ্গাকৃতি আছিল—সেই মুহূর্ততে তাক পূজা কৰিলে।

Verse 6

सम्यक्छ्रद्धासमोपेता ततस्तुष्टो महेश्वरः । प्रददौ दर्शनं तस्या वरदोऽस्मीति चाब्रवीत्

যথাযথ শ্ৰদ্ধাৰে সংযুক্ত হোৱাত মহেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল; তেওঁ তাইক নিজৰ দৰ্শন দান কৰিলে আৰু ক’লে, ‘মই বৰদানদাতা।’

Verse 7

गौर्युवाच । सापत्न्यजेर्ष्यया देव मया लिंगं प्रकल्पितम् । तस्मात्कटेश्वराख्या च लोके चास्य भविष्यति

গৌৰীয়ে ক’লে: হে দেৱ! সপত্নীৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ঈৰ্ষ্যাৰ বশে মই এই লিঙ্গ স্থাপন কৰিলোঁ। সেয়েহে লোকত ই ‘কটেশ্বৰ’ নামেৰে পৰিচিত হ’ব।

Verse 8

या नारी पतिना मुक्ता सपत्नीदुःखदुःखिता । अस्य संदर्शनादेव सा भविष्यति विज्वरा । सुतसौभाग्यसंपन्ना भर्तृप्राणसमा तथा

যি নাৰী পতি দ্বাৰা ত্যাগ কৰা আৰু সপত্নীৰ দুখে দুখিতা, এই পবিত্ৰ দর্শন মাত্ৰতেই তাই ৰোগ-ক্লেশমুক্ত হ’ব। তাই সন্তান-সৌভাগ্যৰে সমৃদ্ধ হ’ব আৰু পতিৰ প্ৰাণসম প্ৰিয় হ’ব।

Verse 9

गंगयाराधितो देव एवमेव वरं ददौ । तस्माल्लिंगद्वयं तच्च द्रष्टव्यं मनुजाधिप

এইদৰে গঙ্গাই আৰাধনা কৰা দেৱতাই ঠিক এই বৰ দান কৰিলে। সেয়েহে, হে মনুষ্যাধিপতি, সেই দুয়োটা লিঙ্গ নিশ্চয় দর্শনীয়।

Verse 10

विशेषतश्च नारीभिः सपत्नीदोषहानिदम् । सुखसौभाग्यदं नित्यं तथाऽभीष्टप्रदं नृणाम्

বিশেষকৈ নাৰীৰ বাবে ই সপত্নী-সম্পৰ্কীয় দোষ আৰু ক্লেশ নাশ কৰে। ই সদায় সুখ আৰু সৌভাগ্য দান কৰে, আৰু পুৰুষৰো অভীষ্ট ফল প্ৰদান কৰে।

Verse 62

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कटेश्वरगंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्टितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকীয় সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত ‘কটেশ্বৰ আৰু গঙ্গেশ্বৰ মহিমাৰ বৰ্ণনা’ নামৰ দ্বিষষ্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।