Adhyaya 33
পুলস্ত্যই পাৰ্থেশ্বৰ তীৰ্থযাত্ৰাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে—ই পাপনাশক স্থান; ইয়াৰ দৰ্শনমাত্ৰে নানা দোষ-অপৰাধৰ পৰা মুক্তি লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে (শ্লো. ১)। তাত দেৱলৰ প্ৰিয় পতিব্ৰতা নাৰী পাৰ্থাৰ পৰিচয় দিয়া হয়; তেওঁ সেই স্থানত তপস্যা কৰে (শ্লো. ২)। পূৰ্বজন্মত তেওঁ নিঃসন্তান ঋষিৰ পত্নী আছিল; গভীৰ বৈৰাগ্য লাভ কৰি অৰ্বুদ পৰ্বতলৈ গৈ দীঘলীয়া সময় বায়ুভক্ষণ, উপবাস আৰু মনৰ সমতা ৰক্ষা কৰি কঠোৰ তপ কৰে (শ্লো. ৩–৪)। হাজাৰ বছৰ সম্পূৰ্ণ হ’লে ভূমি বিদীৰ্ণ হৈ হঠাৎ শিৱলিঙ্গ প্ৰকাশ পায়; আকাশবাণীয়ে কয়—তোমাৰ ভক্তিৰ ফলতেই এই পৰম পৱিত্ৰ লিঙ্গ উদ্ভৱ হৈছে, ইয়াক পূজা কৰা (শ্লো. ৫–৬)। বাণীয়ে আৰু কয়, নিৰ্দিষ্ট সংকল্পে কৰা পূজাই ইচ্ছিত ফল দিয়ে আৰু এই লিঙ্গ ‘পাৰ্থেশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ব (শ্লো. ৭–৮)। পাৰ্থাই বিস্ময়ে পূজা কৰি বংশধৰ শত পুত্ৰ লাভ কৰাৰ কথা সংযুক্ত হয়; তীৰ্থৰ কীৰ্তি বিস্তাৰিত হয় আৰু শুদ্ধ গুহাজলস্ৰোতৰ উল্লেখো আছে (শ্লো. ৯–১০)। তাত স্নান কৰি ভক্তিসহ লিঙ্গদৰ্শন কৰিলে সন্তান-সম্পৰ্কীয় সংসাৰদুঃখ দূৰ হয়; শুক্লপক্ষ চতুৰ্দশীত উপবাসসহ ৰাতি জাগৰণ কৰিলে পুত্ৰলাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে (শ্লো. ১১–১২)। লগতে তাত কৰা পিণ্ডনিৰ্বাপন পিতৃসকলক অনুগ্ৰহে পুত্ৰত্বসদৃশ বিশেষ লাভ প্ৰদান কৰে (শ্লো. ১৩)।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततः पार्थेश्वरं गच्छेदेवं पातकनाशनम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यङ्मुच्यते सर्वपातकैः
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত পাপনাশক পাৰ্থেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। যাক দৰ্শন কৰিলেই মানুহে যথাৰ্থভাৱে সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 2
पार्थानाम्न्यभवत्साध्वी देवलस्य प्रिया सती । तया पूर्वं तपस्तप्तं तत्र स्थाने महीपते
পাৰ্থা নামৰ এগৰাকী সাধ্বী আছিল, দেৱলৰ প্ৰিয়া আৰু সতী পত্নী। হে মহীপতে, সেই স্থানতেই তেওঁ আগতে তপস্যা কৰিছিল।
Verse 3
सा पूर्वमभवद्वंध्या ऋषिपत्नी यशस्विनी । वैराग्यं परमं गत्वा ततश्चैवार्बुदं गता
সেই যশস্বিনী ঋষিপত্নী আগতে বন্ধ্যা আছিল। পৰম বৈৰাগ্য লাভ কৰি তাৰ পাছত তেওঁ অৰ্বুদলৈ গ’ল।
Verse 4
वायुभक्षा निराहारा समचित्ताऽसने स्थिता । ततो वर्षसहस्रांते भक्त्या तस्या महीपते
বায়ুভক্ষী, নিৰাহাৰ, সমচিত্তে আসনত স্থিৰ হৈ আছিল। হে মহীপতে, হাজাৰ বছৰৰ অন্তত তেওঁৰ ভক্তিৰ বলত…
Verse 5
उद्भिद्य धरणीपृष्ठं सहसा लिंगमुत्थितम् । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
ধৰণীৰ পৃষ্ঠ ফালি হঠাতে এটা লিঙ্গ উদ্ভৱ হ’ল। সেই মুহূর্ততেই এক অশৰীৰী বাণী ক’লে।
Verse 6
पूजयैतन्महाभागे शिवलिंगं सुपावनम् । त्वद्भक्त्या धरणीपृष्ठान्निःसृतं कामदं महत्
হে মহাভাগে, এই অতি পবিত্ৰ শিৱলিঙ্গক পূজা কৰা। তোমাৰ ভক্তিৰ বলত ই পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উদ্ভূত হৈছে—মহান আৰু মনোকামনা পূৰণকাৰী।
Verse 7
यो यं काममभिध्यायन्पूजयिष्यति मानवः । अन्योपि तदभिप्रेतं प्राप्स्यते नात्र संशयः
যি মানুহে যি কামনা মনত ধৰি এই লিঙ্গৰ পূজা কৰিব, সি সেই অভিপ্ৰেত ফল নিশ্চয় লাভ কৰিব; ইয়াত একো সন্দেহ নাই।
Verse 8
पार्थेश्वराख्यमेतद्धि लोके ख्यातिं गमिष्यति । एवमुक्त्वा ततो वाणी विरराम महीपते
নিশ্চয়েই ই লোকত ‘পাৰ্থেশ্বৰ’ নামে খ্যাতি লাভ কৰিব। এইদৰে কৈ, হে মহীপতি, দিৱ্য বাণী নীৰৱ হ’ল।
Verse 9
ततः सा विस्मयाविष्टा पूजयामास तत्तदा । ततः पुत्रशतं प्राप्तं दिव्यं वंशधरं तथा
তাৰ পাছত বিস্ময়ে আচ্ছন্ন হৈ সি সেই মুহূর্ততে তাৰ পূজা কৰিলে। তাৰপিছত সি শত পুত্ৰ লাভ কৰিলে—দিৱ্য আৰু বংশধৰ হ’বলৈ যোগ্য।
Verse 10
ततः प्रभृति तल्लिंगं विख्यातं धरणीतले । तत्रास्ति निर्मलं तोयं गिरिगह्वरनिःसृतम्
সেই সময়ৰ পৰা সেই লিঙ্গ পৃথিৱীত বিখ্যাত হ’ল। তাত পাহাৰৰ গুহাৰ পৰা ওলোৱা নিৰ্মল জলও আছে।
Verse 11
तत्र स्नात्वा नरः सम्यग्यस्तं पश्यति भावतः । न स पश्यति संसारे दुःखं संतानसंभवम्
তাত স্নান কৰি যি নৰ সত্য ভাৱভক্তিৰে তেঁওক দৰ্শন কৰে, সি সংসাৰত সন্তান-অভাবৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা দুখ নেদেখে।
Verse 12
शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां जागरं तस्य चाग्रतः । यः करोति निराहारः स पुत्रं लभते धुवम्
শুক্লপক্ষৰ চতুৰ্দশীত যি তেঁওৰ সন্মুখত জাগৰণ কৰে আৰু নিৰাহাৰে উপবাস থাকে, সি নিশ্চয়েই পুত্ৰ লাভ কৰে।
Verse 13
पिंडनिर्वापणं तत्र यः करोति समाहितः । तस्य पुत्रत्वमायाति पितरस्तत्प्रसादतः
তাত যি একাগ্ৰচিত্তে পিণ্ড-নির্বাপণ (পিতৃলৈ পিণ্ড দান) কৰে, পিতৃসকলৰ সেই প্ৰসাদে তাৰ পুত্ৰত্ব অৰ্থাৎ সন্তানপ্ৰাপ্তি হয়।
Verse 33
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे पार्थेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত ‘পাৰ্থেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ত্ৰয়স্ত্ৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত।