वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । करिणीव हि रौद्रेण हरिणा सा बलीयसा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः
vepamānā bhayodvignā śokasāgaramadhyagā | kariṇīva hi raudreṇa hariṇā sā balīyasā | tataḥ svagokulaṃ prāptā rabhamāṇā muhurmuhuḥ
কঁপনি ধৰি, ভয়ত উদ্বিগ্ন হৈ, যেন শোকসাগৰৰ মাজত ডুবি থকা—যেন প্ৰচণ্ড আৰু অধিক বলৱান সিংহে তাড়িত কৰা হাতিনী—সেই কপিলা বাৰে বাৰে ৰভি নিজৰ গোকুলত উপস্থিত হ’ল।
Pulastya (narration continues)
Tirtha: Gokula (arrival)
Type: kshetra
Scene: Kapilā trembles and rushes home, repeatedly lowing; metaphorical overlay of a lion pursuing a she-elephant conveys overpowering threat and panic.
Dharma does not remove fear, but it gives direction—one proceeds rightly even while trembling.
The verse supports Arbuda’s sacred storytelling milieu rather than praising a named tīrtha directly.
None; it is descriptive, intensifying the emotional and ethical stakes of the narrative.