ईश्वर उवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते । तव दास्याम्यहं चंद्र यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्
īśvara uvāca | varaṃ varaya bhadraṃ te yatte manasi vartate | tava dāsyāmyahaṃ caṃdra yadyapi syātsudurllabham
ঈশ্বৰে ক’লে: “বৰ বাছি লোৱা—তোমাৰ মঙ্গল হওক—যি তোমাৰ মনত আছে। হে চন্দ্ৰ, সেয়া অতি দুৰ্লভ হলেও মই তোমাক দিম।”
Śiva (Īśvara)
Tirtha: Arbuda-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: Candra (Soma)
Scene: Śiva speaks gently to Candra, inviting him to ask for a boon; the moment is intimate, compassionate, and solemn.
Śiva responds to sincere devotion with generosity, offering even rare boons to the steadfast seeker.
The offer of boon occurs within the Arbuda-māhātmya setting, reinforcing Arbuda as a grace-bestowing sacred landscape.
No new rite is stated; the verse marks the divine response to prior tapas and worship.