ततः सुवर्णमादाय त्यक्त्वा तां रुधिरप्लुताम् । अवध्यैषेति संचिंत्य स्वपुरं प्रति ते गताः
tataḥ suvarṇamādāya tyaktvā tāṃ rudhiraplutām | avadhyaiṣeti saṃciṃtya svapuraṃ prati te gatāḥ
তাৰ পাছত সোণ লৈ, ৰক্তেৰে লথপথ হোৱা তাক ত্যাগ কৰিলে। ‘ইয়াক বধ কৰা উচিত নহয়’ বুলি ভাবি তেওঁলোকে নিজৰ নগৰলৈ উভতি গ’ল।
Sūta (continuing narration)
Scene: Assailants depart with stolen gold; the wounded woman lies blood-soaked, abandoned. The attackers’ backward glance suggests fear of murder-sin while still clinging to theft.
Avoiding outright killing does not absolve grave harm; dharma judges intention, violence, and theft together.
Not specified in this verse; the tīrtha’s greatness is developed later in the adhyāya.
None.