Adhyaya 41

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । स्थानमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

সূত ক’লে: সেই অঞ্চলৰেই উত্তৰ দিশত জলশায়ী দেৱতাৰ এক সুপ্ৰসিদ্ধ তীৰ্থস্থান আছে, যি সকলো পাপ বিনাশক বুলি খ্যাত।

Verse 2

यस्तत्पूजयते भक्त्या शयने बोधने हरेः । उपवासपरो भूत्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्

যি জনে হৰিৰ শয়ন আৰু বোধনৰ সময়ত ভক্তিভাৱে সেই প্ৰভুক পূজা কৰে আৰু উপবাসত নিবিষ্ট থাকে, সি নিশ্চয় বৈষ্ণৱ পৰম পদ লাভ কৰে।

Verse 3

अशून्यशयनानाम द्वितीया दयिता तिथिः । सदैव देवदेवस्य कृष्णा सुप्तस्य या भवेत्

‘অশূন্যশয়না’ নামে প্ৰিয় তিথি দ্বিতীয়া; ই সদায় দেবদেৱ কৃষ্ণৰ পবিত্ৰ নিদ্ৰা-অৱস্থাৰ সৈতে সংযুক্ত থাকে।

Verse 4

तस्यां यः पूजयेत्तत्र तं देवं जलशायिनम् । शास्त्रोक्तेन विधानेन स गच्छति हरेः पदम्

সেই তিথিত যি জনে তাত জলশায়ী সেই দেৱক শাস্ত্ৰোক্ত বিধান অনুসাৰে পূজা কৰে, সি হৰিৰ ধাম লাভ কৰে।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । जलशायी कथं तत्र संप्राप्तः सूतनन्दन । पूज्यते विधिना केन तत्सर्वं विस्तराद्वद

ঋষিসকলে ক’লে: হে সূতনন্দন, জলশায়ী তাত কেনেকৈ প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল? কোন বিধি-অনুষ্ঠানে তেওঁৰ পূজা কৰা হয়? সেই সকলো কথা বিস্তাৰে কোৱা।

Verse 6

सूत उवाच । पुरासीद्बाष्कलिर्नाम दानवेन्द्रो महाबलः । अजेयः सर्वदेवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

সূতে ক’লে: অতীত কালত বাষ্কলি নামৰ এক মহাবলী দানৱেন্দ্ৰ আছিল; তেওঁ সকলো দেৱতা, গন্ধৰ্ব, নাগ আৰু ৰাক্ষসৰো আগত অজেয় আছিল।

Verse 7

अथासौ भूतलं सर्वं वशीकृत्वा महाबलः । ततो दैत्यगणैः सार्द्धं जगाम त्रिदशालयम्

তাৰ পাছত সেই মহাবলীজনে সমগ্ৰ পৃথিৱী বশ কৰি, দৈত্যগণৰ সৈতে একেলগে ত্ৰিদশসকলৰ আলয়লৈ গ’ল।

Verse 8

तत्राभवन्महायुद्धं देवासुरविनाशकम् । देवानां दानवानां च क्रुद्धानामितरेतरम्

তাত দেৱ-অসুৰ উভয়ৰ বিনাশকাৰী এক মহাযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল; ক্ৰুদ্ধ দেৱ আৰু দানৱে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সৈতে সংঘৰ্ষ কৰিলে।

Verse 9

वर्षाणामयुतं तावदहन्यहनि दारुणम् । तत्रासृक्कर्दमो जातः पर्वतश्चास्थि संभवः

দশ হাজাৰ বছৰ ধৰি, দিনেদিনে সেই ভয়ংকৰ যুদ্ধ চলি থাকিল। তাত কাদামাটি ৰক্ত হৈ পৰিল, আৰু অস্থিৰে গঠিত এক পৰ্বত উঠি আহিল।

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते दशमे समुपस्थिते । जितस्तेन सहस्राक्षः ससैन्यः सपरिग्रहः

তাৰ পাছত, দশম সহস্ৰ-বৎসৰৰ অন্ত উপস্থিত হোৱাত, তেনে তেওঁ সহস্ৰাক্ষ (ইন্দ্ৰ)ক—সৈন্যসহ আৰু সকলো পৰিকৰ-সহ—পৰাজিত কৰিলে।

Verse 11

ततः स्वर्गं परित्यज्य सर्वदेवगणैः सह । जगाम शरणं विष्णोः श्वेतद्वीपं प्रतिश्रयम्

তেতিয়া তেওঁ স্বৰ্গ ত্যাগ কৰি, সকলো দেবগণৰ সৈতে, বিষ্ণুৰ শৰণ ল’বলৈ শ্বেতদ্বীপ—সেই পবিত্ৰ আশ্ৰয়স্থল—লৈ গ’ল।

Verse 12

यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्

সেই ঠাইত ভগৱান বিষ্ণু যোগনিদ্ৰাৰ বশত অৱস্থিত—শেষনাগৰ শয্যাত শয়ন কৰি, আৰু লক্ষ্মী দেৱীয়ে কোমলভাৱে তেওঁৰ চৰণ সেবা কৰে।

Verse 13

ततो वेदोद्भवैः सूक्तैः स्तुतिं चक्रुः समंततः । तस्य देवस्य सद्भक्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

তাৰ পাছত, বেদোদ্ভৱ সূক্তসমূহেৰে তেওঁলোকে চাৰিওফালে স্তৱ-স্তুতি কৰিলে; সেই দেবতাৰ সত্য ভক্ত আছিল সকলো দেবতা—বাসৱ (ইন্দ্ৰ)সহ।

Verse 14

अथोत्थाय जगन्नाथः प्रोवाच बलसूदनम् । कच्चित्क्षेमं सहस्राक्ष सांप्रतं भुवनत्रये । यत्त्वं देवगणैः सार्द्धं स्वयमेव इहागतः

তাৰ পাছত জগন্নাথ উঠি বালসূদন (ইন্দ্ৰ)ক ক’লে: “হে সহস্ৰাক্ষ, ত্ৰিভুবনত এতিয়া সকলো কুশল নে? যিহেতু তুমি দেবগণৰ সৈতে নিজেই ইয়ালৈ আহিছা।”

Verse 15

शक्र उवाच । बाष्कलिर्नाम देत्येन्द्रो हरलब्धवरो बली । अजेयः संगरे देवैस्तेनाहं विजितो रणे

শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) ক’লে: ‘বাষ্কলি নামে এজন দৈত্যেন্দ্ৰ আছে, বলৱান, হৰ (শিৱ)ৰ পৰা বৰ লাভ কৰিছে। দেৱতাসকলৰো সৈতে সংগ্ৰামত অজেয়; সেইজনেই মোক ৰণত পৰাজিত কৰিলে।’

Verse 16

संस्थितिश्च कृता स्वर्गे सांप्रतं मधु सूदन । तेनैष शरणं प्राप्तो देवैः सार्द्धं सुरोत्तम

‘এতিয়া, হে মধুসূদন, সি স্বৰ্গত নিজৰ আধিপত্য স্থাপন কৰিছে। সেয়েহে, হে সুৰোত্তম, মই দেৱসকলৰ সৈতে তোমাৰ শৰণ লৈ আহিছোঁ।’

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अहं तं निग्रहीष्यामि संप्राप्ते समये स्वयम् । तस्मात्त्वं समयंयावत्कुरु शक्र तपो महत्

শ্ৰীভগৱানে ক’লে: ‘যথোচিত সময় আহিলে মই নিজেই তাক দমন কৰিম। সেয়েহে, হে শক্ৰ, সেই সময়লৈকে তুমি মহাতপস্যা কৰা।’

Verse 20

येन ते जायते शक्तिस्तपोवीर्येण वासव । वधाय तस्य दैत्यस्य बलयुक्तस्य बाष्कलेः

‘হে বাসৱ, তপস্যাৰ তেজ-ৱীৰ্যৰ পৰা তোমাৰ ভিতৰত শক্তি জন্মিব—সেই বলযুক্ত দৈত্য বাষ্কলিক বধ কৰিবলৈ।’

Verse 21

शक्र उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे जगन्नाथ करोमि सुमहत्तपः । तस्य दैत्यस्य नाशार्थं तद स्माकं प्रकीर्तय

শক্ৰ ক’লে: ‘হে জগন্নাথ, কোন ক্ষেত্ৰত মই এই অতি মহাতপস্যা কৰিম, যাতে সেই দৈত্যৰ বিনাশ হয়? অনুগ্ৰহ কৰি সেয়া আমাক কোৱা।’

Verse 22

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः प्रोवाचाथ पुरंदरम् । चिरं मनसि निश्चित्य क्षेत्राण्यायतनानि च

সূত দেৱে ক’লে: এই কথা শুনি ভগৱান বিষ্ণুৱে পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰ আৰু তীৰ্থসমূহৰ বিষয়ে দীৰ্ঘদিন ধৰি মনতে চিন্তা কৰি পুৰন্দৰক (ইন্দ্ৰক) ক’লে।

Verse 23

चमत्कारपुरं क्षेत्रं शक्र सिद्धिप्रदायकम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तद्वधार्थं तपः कुरु

হে ইন্দ্ৰ! চমৎকাৰপুৰ হৈছে এক পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰ যিয়ে সিদ্ধি প্ৰদান কৰে। সেয়েহে, তাত সোনকালে গৈ সেই শত্ৰুক বধ কৰিবলৈ তপস্যা কৰক।

Verse 24

शक्र उवाच । न वयं भवता हीना यास्यामोऽन्यत्र केशव । बाष्कलेर्दानवेन्द्रस्य भयाद्भीताः कथंचन

ইন্দ্ৰই ক’লে: হে কেশৱ, আপোনাৰ অবিহনে আমি আন ক’লৈকো নাযাওঁ। কিয়নো আমি দানৱৰাজ বাষ্কলিৰ ভয়ত অত্যন্ত ভীত হৈ আছো।

Verse 26

तस्मादागच्छ तत्र त्वं स्वयमेव सुरेश्वर । त्वया संरक्षितो येन करोमि सुमहत्तपः

সেয়েহে, হে দেৱেশ্বৰ, আপুনি নিজেই তালৈ আহক; আপোনাৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত হৈ মই এক মহান তপস্যা কৰিম।

Verse 27

अथ देवगणाः सर्वे तत्र गत्वा तदाऽश्रमान् । चक्रुः पृथक्पृथग्घृष्टास्तपोऽर्थं कृतनिश्चयाः

তাৰ পাছত সকলো দেৱতাই তালৈ গৈ আশ্ৰম স্থাপন কৰিলে, প্ৰত্যেকেই পৃথকে পৃথকে, নিজৰ সংকল্পত আনন্দিত হৈ আৰু তপস্যা কৰিবলৈ দৃঢ় সংকল্প লৈ।

Verse 28

वासुदेवोऽपि संस्मृत्य क्षीरोदं तत्र सागरम् । आनिनायाशु विस्तीर्णं ह्रदे तस्मिन्पुरातने

বাসুদেৱেও ক্ষীৰসাগৰৰ স্মৰণ কৰি, সেই বিস্তীৰ্ণ সাগৰখন তৎক্ষণাৎ তাত থকা সেই প্ৰাচীন হ্ৰদত আনিলে।

Verse 29

चकार शयनं तत्र श्वेतद्वीपे यथा पुरा । स्तूयमानः सुरैः सर्वैः समंताद्विनयान्वितैः

তাতে তেওঁ তাতেই শয়নস্থান কৰিলে, যেনেকৈ পূৰ্বে শ্বেতদ্বীপত আছিল; আৰু চাৰিওফালে বিনয়যুক্ত সকলো দেৱতাই তেওঁক স্তৱ কৰিল।

Verse 30

अथाषाढस्य संप्राप्ते द्वितीयादिवसे शुभे । कृष्णपक्षे सहस्राक्षं स्वयमेव बृहस्पतिः । प्रोवाच वचनं श्लक्ष्णं बाष्पव्याकुल लोचनम्

তাৰ পিছত আষাঢ় মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ শুভ দ্বিতীয় দিন আহিলত, বृहস্পতিয়ে নিজেই সহস্ৰাক্ষ (ইন্দ্ৰ)ক কোমল বাক্য ক’লে; তেওঁৰ চকু অশ্ৰুৱে ব্যাকুল আছিল।

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । अशून्यशयनानाम द्वितीयाद्य पुरंदर । अतीव दयिता विष्णोः प्रसुप्तस्य जलाशये

বৃহস্পতিয়ে ক’লে: হে পুরন্দর! আজি ‘অশূন্যশয়না’ নামে পৰিচিত দ্বিতীয় তিথি; জলাশয়ত নিদ্ৰিত বিষ্ণুৰ ই অতি প্ৰিয়।

Verse 32

अस्यां संपूजितो विष्णुर्यावन्मासचतुष्टयम् । ददाति सकलान्कामान्ध्यातश्चेतसि सर्वदा । शास्त्रोक्तविधिना सम्यग्व्रतस्थो जलशायिनम्

যদি এই দিনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাৰি মাহ ধৰি শাস্ত্ৰবিধি মতে বিষ্ণুক যথাযথ পূজা কৰা হয়, আৰু হৃদয়ত সদায় ধ্যান ধৰা থাকে, তেন্তে বিধিপূৰ্বক ব্ৰত পালন কৰি জলশায়ী প্ৰভুক আৰাধনা কৰোঁতাই সকলো কামনা-ফল লাভ কৰে।

Verse 33

एवं स चतुरो मासान्द्वितीयादिवसे हरिम् । पूजयित्वा सहस्राक्षस्तेजसा सहितोऽभवत्

এইদৰে দ্বিতীয়া তিথিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাৰি মাহ ধৰি হৰিক পূজা কৰি, সহস্ৰাক্ষ (ইন্দ্ৰ) তেজ আৰু দীপ্তিত সমৃদ্ধ হ’ল।

Verse 34

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं परितुष्टो जनार्दनः । प्रोवाच शक्र गच्छाद्य वधार्थं तस्य बाष्कलेः । सर्वैर्देवगणैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति

তেওঁক তেজেৰে যুক্ত দেখি জনাৰ্দন সন্তুষ্ট হ’ল আৰু ক’লে— “হে শক্ৰ, এতিয়াই গৈ সেই বাষ্কলীক বধ কৰা। সকলো দেবগণৰ সৈতে তোমাৰ বিজয় নিশ্চয় হ’ব।”

Verse 35

शक्र उवाच । बिभेमि तस्य देवाहं दानवेन्द्रस्य दुर्मतेः । त्वया विना न गच्छामि सार्धं सर्वैः सुरैरपि

শক্ৰ ক’লে— “হে দেব, সেই কুদৃষ্টিসম্পন্ন দানৱেন্দ্ৰক মই ভয় কৰোঁ। তোমাৰ অবিহনে মই নাযাওঁ, যদিও সকলো সুৰ মোৰ সৈতে থাকে।”

Verse 36

श्रीभगवानुवाच । त्वया सह सहस्राक्ष चक्रमेतत्सुदर्शनम् । गमिष्यति वधार्थाय मदीयं सुरविद्विषाम्

শ্ৰীভগৱানে ক’লে— “হে সহস্ৰাক্ষ, মোৰ এই সুদৰ্শন চক্ৰ তোমাৰ সৈতে যাব, দেবতাৰ শত্রুসকলক বিনাশ কৰিবলৈ।”

Verse 37

एवमुक्त्वा हरिश्चक्रं प्रमुमोच सुदर्शनम् । वधार्थं दानवेन्द्राणां शक्रेण सहितं तदा

এইদৰে কৈ হৰিয়ে সুদৰ্শন চক্ৰ মুকলি কৰিলে, তেতিয়া শক্ৰৰ সৈতে, দানৱেন্দ্ৰসকলক বধ কৰিবলৈ।

Verse 38

शक्रोऽपि सहितस्तेन गत्वा चक्रेण कृत्स्नशः । सर्वानुत्सादयामास दानवान्रणमूर्धनि

শক্ৰোও সেই চক্ৰসহ আগবাঢ়ি গৈ, চক্ৰৰ প্ৰভাৱত যুদ্ধৰ শীৰ্ষক্ষণতে সকলো দানৱক সম্পূৰ্ণৰূপে চূর্ণ-বিচূর্ণ কৰিলে।

Verse 39

स चापि बाष्कलिस्तेन च्छिन्नश्चक्रेण कृत्स्नशः । पपात धरणीपृष्ठे वज्राहत इवाचलः

আৰু বাষ্কলিও সেই চক্ৰে সম্পূৰ্ণৰূপে ছিন্নভিন্ন হৈ, বজ্ৰাহত পৰ্বতৰ দৰে ধৰণীৰ পৃষ্ঠত পৰি গ’ল।

Verse 40

तथान्ये बहवः शूरा दानवा बलदर्पिताः । हत्वा सुदर्शनं चक्रं भूयः प्राप्तं हरेः करम्

তদ্ৰূপে বলৰ দৰ্পে মত্ত বহু শূৰ দানৱ নিহত হ’ল; আৰু সুদৰ্শন চক্ৰ পুনৰ হৰিৰ কৰত আহি পৰিল।

Verse 41

तेऽपि शक्रादयो देवाः प्रहृष्टा गतसंशयाः । भूयो विष्णुं समेत्याथ प्रोचुर्नत्वा ततः परम्

তেতিয়া শক্ৰ আদি দেৱতাসকল আনন্দিত আৰু সংশয়মুক্ত হৈ, পুনৰ বিষ্ণুৰ ওচৰলৈ গৈ; নমস্কাৰ কৰি তাৰ পাছত ক’বলৈ ধৰিলে।

Verse 42

प्रभावात्तव देवेश हताः सर्वेऽमरारयः । प्राप्तं त्रैलोक्यराज्यं च भूयो निहतकंटकम्

“হে দেৱেশ! তোমাৰ প্ৰভাৱত অমৰসকলৰ সকলো শত্রু নিহত হ’ল; আৰু ত্ৰিলোকৰ ৰাজ্য পুনৰ লাভ হ’ল, এতিয়া পুনৰ কণ্টকমুক্ত (বাধাহীন)।”

Verse 43

तस्मात्कीर्तय यत्कृत्यं तच्च श्रेयस्करं मम । सदा स्यात्पुंडरीकाक्ष तथा शत्रुभयावहम्

সেয়ে, হে পদ্মনয়ন প্ৰভু, কি কৰ্তব্য সেয়া কীৰ্তন কৰি কোৱা—যি মোৰ মঙ্গলকাৰী; যেন ই সদায় তেনে হয় আৰু শত্রুসকলৰ হৃদয়ত ভয় উৎপন্ন কৰে।

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । मयात्रैव सदा स्थेयं रूपेणानेन वासव । सर्वलोकहितार्थाय ह्रदे पुण्य जलाश्रये

শ্ৰীভগৱানে ক’লে: হে বাসৱ, মই এই স্থানতেই সদায় এই ৰূপে স্থিত থাকিম, সকলো লোকৰ হিতৰ বাবে—এই হ্ৰদত, পুণ্য জলৰ পবিত্ৰ আশ্ৰয়ত।

Verse 45

त्वया तस्मात्समागम्य चातुर्मास्यं शचीपते । प्रयत्नेन प्रकर्तव्यमशून्यशयनं व्रतम्

সেয়ে, হে শচীপতে, ইয়ালৈ আহি তুমি যত্নসহ চাতুৰ্মাস্য অনুশীলন কৰিবা—অর্থাৎ ‘অশূন্য-শয়ন’ ব্ৰত, য’ত শয়ন শূন্য কৰি নথোৱা হয়।

Verse 46

न भवंति सहस्राक्ष येन ते परि पंथिनः । तथाभीष्टफलावाप्तिर्मत्प्रसादादसंशयम्

হে সহস্ৰাক্ষ, তোমাৰ পথ অৱৰোধ কৰিবলৈ কোনো বৈৰী নাথাকিব; আৰু অভীষ্ট ফলৰ লাভ—নিঃসন্দেহে—মোৰ প্ৰসাদে হ’ব।

Verse 47

अन्योऽपि यो नरो भक्त्या पूजयिष्यति मामिह । संप्राप्स्यति स तांल्लोकान्दुर्लभांस्त्रि दशैरपि

আৰু আন যি কোনো নৰ ভক্তিৰে ইয়াত মোৰ পূজা কৰিব, সি সেই লোকসমূহ লাভ কৰিব—যি ত্ৰিদশ দেৱতাসকলৰ বাবেও দুষ্প্ৰাপ্য।

Verse 48

तस्माद्गच्छ सहस्राक्ष कुरु राज्यं त्रिविष्टपे । भूयोऽप्यत्रैव देवेश द्रष्टव्योऽस्मि न संशयः । कार्यकाले समायाते श्वेतद्वीपे यथा तथा

সেয়ে হে সহস্ৰাক্ষ, তুমি যাও আৰু ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)ত ৰাজ্য কৰ। হে দেৱেশ, নিঃসন্দেহে কৰ্মৰ সময় আহিলে তুমি মোক ইয়াতেই পুনৰ দৰ্শন কৰিবা—যেনেকৈ শ্বেতদ্বীপত (দৰ্শন কৰা) তেনেকৈ।

Verse 49

सूत उवाच । ततः प्रणम्य तं दृष्ट्वा प्रजगाम शतक्रतुः । वासुदेवोऽपि तत्रैव स्थितो लोकहिताय च

সূত ক’লে: তাৰ পাছত শতক্ৰতু (ইন্দ্ৰ)য়ে তেঁওক প্ৰণাম কৰি দৰ্শন কৰি গ’ল। আৰু বাসুদেৱো লোকহিতৰ বাবে সেই ঠাইতেই অৱস্থিত থাকিল।

Verse 50

एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा जलशायी जनार्दनः । सर्वलोकहितार्थाय संस्थितः परमेश्वरः

এইদৰে, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, জলশায়ী জনাৰ্দন—সৰ্বোচ্চ পৰমেশ্বৰ—সকলো লোকৰ হিতাৰ্থে তাতেই প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থাকে।

Verse 51

यस्तं पूजयते भक्त्या श्रद्धया परया युतः । चातुर्मास्ये विशेषेण स याति परमां गतिम्

যি কোনোবাই পৰম শ্ৰদ্ধাৰে যুক্ত হৈ ভক্তিভাৱে তেঁওক পূজা কৰে—বিশেষকৈ চাতুৰ্মাস্যত—সেইজন পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 52

तथा देवगणैः सर्वैर्द्वारका तत्र सा कृता । संपूज्य तु नरा यांति चातुर्मास्ये त्रिविष्टपम्

তদ্ৰূপে, সকলো দেৱগণে মিলি সেই ঠাইখনক তাতেই ‘দ্বাৰকা’ ৰূপে স্থাপন কৰিলে। তাত বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি মানুহে চাতুৰ্মাস্যত ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)লৈ যায়।

Verse 53

शेषकालेऽपि चित्तस्थान्कामान्मर्त्यः समाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्या सा द्वारका नरैः । सर्वेष्वपि हि कालेषु चातुमास्ये विशेषतः

অন্য সময়তোও মর্ত্যজনে চিত্তত স্থিত প্ৰিয় কামনা লাভ কৰিব পাৰে। সেয়ে সকলো প্ৰয়াসে নৰসকলে সেই পবিত্ৰ দ্বাৰকাক পূজা কৰিব লাগে—সকলো কালতে, বিশেষকৈ চাতুৰ্মাস্যত।

Verse 54

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । आख्यानं देवदेवस्य सुपुण्यं जलशायिनः

এই সকলো কথা মই তোমালোকক ক’লোঁ—সকলো পাপ নাশ কৰা এই আখ্যানে। ই দেৱদেৱ, জলশায়ী প্ৰভুৰ অতি পুণ্যময় পবিত্ৰ কাহিনী।