Adhyaya 38

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धुन्धुमारेण भूभुजा । सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्

সূত ক’লে: তাতেই ভূভুজ ধুন্ধুমাৰে লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে আৰু সকলো ৰত্নেৰে গঢ়া অতি মনোহৰ প্ৰাসাদ (মন্দিৰ) নিৰ্মাণ কৰিলে।

Verse 2

तत्र कृत्वाऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम् । यत्प्रभावादयं देवस्तस्मिंल्लिङ्गे व्यवस्थितः

তাত শ্ৰেষ্ঠ আশ্ৰম স্থাপন কৰি তেওঁ অতি কঠোৰ তপস্যা কৰিলে; সেই তপৰ প্ৰভাৱত এই দেৱতা সেই লিঙ্গত স্থিৰভাৱে অধিষ্ঠিত।

Verse 3

तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना । सुनिर्मलजलापूर्णा सर्वतीर्थोपमा शुभा

সেই মহাত্মাই তাৰ ওচৰত এটা ৱাপী (বাওঁলি) নিৰ্মাণ কৰিলে, অতি নিৰ্মল জলেৰে পৰিপূৰ্ণ—শুভ আৰু সকলো তীৰ্থৰ তুল্য।

Verse 4

धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । न स पश्यति दुर्गाणि नरकाणि यमालये

তাত স্নান কৰি নৰোত্তমে ধুন্ধুমাৰেশ্বৰক দৰ্শন কৰা উচিত; তেন্তে সি যমালয়ত ভয়ংকৰ নৰকসমূহ নেদেখে।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । धुंधुमारो महीपालः कस्मिन्वंशे बभूव सः । कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना

ঋষিসকলে ক’লে: ‘ধুন্ধুমাৰা মহীপাল কোন বংশত জন্মিছিল? আৰু কোন কালত সেই মহাত্মাই ইয়াত তপস্যা কৰিছিল?’

Verse 6

सूत उवाच । सूर्यवंशसमुद्भूतो बृहदश्वसुतो बली । ख्यातः कुवलयाश्वेति धंधुमारस्तथैव सः

সূতে ক’লে: সূৰ্যবংশত জন্মা, বৃহদশ্বৰ বলৱান পুত্ৰ; কুৱলয়াশ্ব নামে খ্যাত, সেইজনেই ধুন্ধুমাৰা বুলিও পৰিচিত আছিল।

Verse 7

तेन धुन्धुर्महादैत्यो निहतो मरुजांगले । धुन्धुमारः स्मृतस्तेन विख्यातो भुवनत्रये

তেওঁ মৰুভূমিৰ জংঘলত মহাদৈত্য ধুন্ধুক বধ কৰিলে; সেইকাৰণে তেওঁ ধুন্ধুমাৰা নামে স্মৃত, ত্ৰিলোকত বিখ্যাত।

Verse 8

चमत्कारपुरं क्षेत्रं स गत्वा पावनं महत् । तपस्तेपे वयोंऽते च ध्यायमानो महेश्वरम्

তেওঁ চমৎকাৰপুৰৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ, অতি পাৱন মহাস্থানলৈ গৈছিল; আৰু জীৱনৰ অন্তিম ভাগত মহেশ্বৰক ধ্যান কৰি তপস্যা কৰিছিল।

Verse 9

संस्थाप्य सुमहल्लिंगं प्रासादे रत्नमंडिते । बलिपूजोपहाराद्यैः पुष्पधूपानुलेपनैः

ৰত্নমণ্ডিত প্ৰাসাদ-মন্দিৰত তেওঁ অতি বৃহৎ লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে; তাৰপিছত বলি, পূজা আৰু উপহাৰ আদি সহ—পুষ্প, ধূপ আৰু চন্দন-লেপনেৰে—আৰাধনা কৰিলে।

Verse 10

ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः

তেতিয়া মহেশ্বৰ মহাদেৱ স্বয়ং তেওঁৰ সন্মুখত প্ৰত্যক্ষ হ’ল—বৃষভাৰূঢ়—গৌৰীৰ সৈতে আৰু নিজৰ গণসমূহসহ।

Verse 11

उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

তেওঁ ক’লে, “মই বৰদাতা; যি ইচ্ছা কৰে সেয়া প্ৰাৰ্থনা কৰা। অতি দুৰ্লভ হলেও মই তোমাক সকলো দিম।”

Verse 12

धुन्धुमार उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया सर्वसुरेश्वर । संनिधानं प्रकर्तव्यं लिंगेऽस्मिन्वृषभध्वज

ধুন্ধুমাৰে ক’লে, “যদি আপুনি মোক বৰ দিব খোজে, হে সকলো দেৱতাৰ ঈশ্বৰ—হে বৃষভধ্বজ—তেন্তে এই লিঙ্গত আপোনাৰ স্থায়ী সান্নিধ্য স্থাপন কৰক।”

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं नृपसत्तम । अहं सदा करिष्यामि गौर्या सार्धं न संशयः

শ্ৰী ভগৱানে ক’লে, “হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, চৈত্ৰ মাহৰ শুক্ল চতুৰ্দশীত মই গৌৰীৰ সৈতে সদায় বিশেষ সান্নিধ্য ৰাখিম; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 14

तत्र वाप्यां नरः स्नात्वा यो मां संपूजयिष्यति । लिंगेऽस्मिन्संस्थितं भूप मम लोकं स यास्यति

“তাত থকা পুষ্কৰিণীত স্নান কৰি যি মানুহে এই লিঙ্গত স্থিত মোৰ পূজা কৰিব, হে ভূপ, সি মোৰ লোকলৈ যাব।”

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा प्रहृष्टा त्मा स्थितस्तत्रैव मुक्तिभाक्

সূতে ক’লে: এইদৰে কৈ ভগৱান তৎক্ষণাৎ দৃষ্টিৰ পৰা অন্তৰ্হিত হ’ল। সেই ৰজাও অন্তৰত আনন্দিত হৈ তাতেই স্থিৰ থাকিল—মুক্তিলাভ কৰা ভাগ্যবান।