Adhyaya 36

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चित्रेश्वरमिदं पीठमगस्त्यमुनिनिर्मितम् । यत्प्रमाणं यत्प्रभावं तदस्माकं प्रकीर्तय

ঋষিসকলে ক’লে: অগস্ত্য মুনিয়ে স্থাপন কৰা এই চিত্ৰেশ্বৰ নামৰ পীঠ। ইয়াৰ পৰিমাণ (বিস্তাৰ) আৰু আধ্যাত্মিক প্ৰভাৱ আমাৰ আগত বৰ্ণনা কৰি ক’বা।

Verse 2

सूत उवाच । तस्य पीठस्य माहात्म्यं वक्तुं नो शक्यते द्विजाः । सहस्रेणापि वर्षाणां मुखानामयुतैरपि

সূতে ক’লে: হে দ্বিজ ঋষিসকল, সেই পবিত্ৰ পীঠৰ মহিমা কোৱা সম্ভৱ নহয়—হাজাৰ বছৰ ধৰি ক’লেও, দহ হাজাৰ মুখ থাকিলেও সম্পূৰ্ণ বৰ্ণনা নহয়।

Verse 3

तत्र सिद्धिमनुप्राप्ताः शतशोऽथ सहस्रशः । अनुध्यानसमायुक्ता योगिनः शंसितव्रताः

তাত শত শত আৰু সহস্ৰ সহস্ৰ যোগীয়ে সিদ্ধি লাভ কৰিছে; নিৰন্তৰ ধ্যানত নিমগ্ন, আৰু প্ৰশংসিত, সংযমী ব্ৰতত স্থিত।

Verse 4

अन्यपीठेषु या सिद्धिर्वर्षानुष्ठानतो भवेत् । दिनेनैकेन तां सिद्धिं लभंते योगिनो ध्रुवम्

অন্য পীঠত যি সিদ্ধি বছৰ বছৰ অনুশীলনে হয়, ইয়াত যোগীয়ে নিশ্চিতভাৱে একেদিনতে সেই একে সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 5

यस्तत्राथ र्वणान्मंत्राञ्जपेच्छ्रद्धासमन्वितः । तेषामर्थोद्भवं कृत्स्नं फलं प्राप्नोति स ध्रुवम्

যি কোনো ব্যক্তি শ্ৰদ্ধাসহ তাত অথৰ্বণ পৰম্পৰাৰ মন্ত্র জপ কৰে, সি নিশ্চিতভাৱে সেই মন্ত্রৰ অৰ্থ আৰু শক্তিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সম্পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে।

Verse 6

पुत्रकामो नरस्तत्र पुंलिंगान्यो जपेन्नरः । स लभेतेप्सितान्पुत्रान्यद्यपि स्याज्जरान्वितः

যি পুৰুষ পুত্ৰ-আকাংক্ষী, তেওঁ তাত পুংলিঙ্গ মন্ত্রসমূহ জপ কৰিব; বয়স অধিক হ’লেও তেওঁ ইচ্ছিত পুত্ৰ লাভ কৰে।

Verse 7

गर्भोपनिषदं तत्र पुत्रकामो जपेन्नरः । अपि वन्ध्याप्रसंगेन स्यात्स पुत्रसमन्वितः

পুত্ৰ-আকাংক্ষী পুৰুষে তাত গৰ্ভোপনিষদ জপ কৰিব; বন্ধ্যাত্বৰ দুঃখজনক প্ৰসঙ্গ থাকিলেও তেওঁ সন্তান-সমন্বিত হয়।

Verse 8

शत्रुलोकविनाशाय यो जपेच्छतरुद्रियम् । तस्मिन्पीठेऽरयस्तस्य सद्यो गच्छंति संक्षयम् ०

শত্ৰুলোক বিনাশৰ বাবে যি তাত শতৰুদ্ৰীয় জপ কৰে, সেই পীঠত তাৰ শত্রুসকল তৎক্ষণাৎ ক্ষয়লৈ যায়।

Verse 9

भूतप्रेतपिशाचादिरक्षार्थं तत्र मानवः । यो जपेद्वामदेव्यं च स स्याद्धि निरुपद्रवः

ভূত-প্ৰেত-পিশাচ আদি পৰা ৰক্ষাৰ্থে যি মানুহে তাত বামদেৱ্য স্তোত্ৰ জপ কৰে, সি নিশ্চয়েই উপদ্ৰৱৰহিত হয়।

Verse 10

कोऽदादिति नरस्तत्र कन्यार्थं यो जपेदृचम् । यां कन्यां ध्यायमानस्तु स तां प्राप्नोत्यसंशयम्

কন্যা লাভৰ উদ্দেশ্যে যি পুৰুষে তাত “কো’দাদিতি”ৰে আৰম্ভ হোৱা ঋচা জপ কৰে, আৰু যি কন্যাক ধ্যান কৰে, সি নিঃসন্দেহে তাকেই লাভ কৰে।

Verse 11

यो भूपालप्रसादार्थमिमं देवा निशं जपेत् । निरर्गलः प्रसादः स्यात्तस्य पार्थिवसंभवः

হে দেৱসকল! যি জনে ৰজাৰ অনুগ্ৰহ লাভৰ উদ্দেশ্যে ৰাতি এই মন্ত্ৰ জপ কৰে, তাৰ বাবে ৰাজকৃপা নিৰ্বিঘ্নে লাভ হয়, শাসকৰ সদ্ভাৱৰ পৰা উদ্ভূত।

Verse 12

स्वस्त्रीस्नेहकृतेयस्तु तं पत्नीभिरिति द्विजाः । जपेद्भार्या भवेत्साध्वी तस्य सा स्नेहवत्सला

হে দ্বিজসকল! যি জনে স্ত্ৰীৰ স্নেহ লাভৰ বাবে ইয়াত “তং পত্নীভিৰ …” আদি মন্ত্ৰ জপ কৰে, তাৰ পত্নী সাধ্বী-পতিব্ৰতা হয় আৰু অটল স্নেহেৰে স্বামীৰ প্ৰতি নিবেদিত থাকে।

Verse 13

यो लोकानुग्रहार्थाय जपेददितिरित्यपि । तस्य लोकानुरागः स्यात्सलाभश्च विशेषतः

যি জনে লোককল্যাণৰ উদ্দেশ্যে “অদিতিৰ …” এই মন্ত্ৰো জপ কৰে, তাৰ প্ৰতি লোকৰ অনুৰাগ জন্মে আৰু বিশেষ লাভ-সফলতা লাভ হয়।

Verse 14

वित्तार्थी यो जपेत्तत्र श्रीसूक्तं मनुजो द्विजाः । सर्वतस्तस्य वित्तानि समागच्छंत्यनेकशः

হে দ্বিজ ব্ৰাহ্মণসকল! যি মানুহে ধনলাভৰ কামনাৰে তাত শ্ৰীসূক্ত জপ কৰে, তাৰ ওচৰলৈ সকলো দিশৰ পৰা নানা উপায়ে ধন আহে।

Verse 16

जपेद्रथंतरं साम यानार्थं तत्र यो नरः । स प्राप्नोति हि यानानि शीघ्रगानि शुभानि च

যি নৰে যানবাহন লাভৰ কামনাৰে তাত ৰথন্তৰ সাম জপ কৰে, সি নিশ্চয়েই শুভ আৰু দ্ৰুতগামী যান লাভ কৰে।

Verse 17

गजार्थी यो जपेत्तत्र गणानां द्विजसत्तमाः । स प्राप्नोति गजान्मर्त्यो मदप्लावितभूतलान्

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল! যি জনে হাতী লাভৰ কামনাৰে তাত “গণানাং …” মন্ত্র জপে, সেই মৰ্ত্য মদমত্ত হাতী লাভ কৰে, যাৰ প্ৰভাৱে ভূতল যেন প্লাৱিত হয়।

Verse 18

न तद्रक्षेति यो मन्त्रं जपेद्र क्षाकृते नरः । तस्य स्यात्सर्वतो रक्षा समेषु विषमेषु च

যি নৰে ৰক্ষাৰ উদ্দেশ্যে তাত “ন তদ্ ৰক্ষে …” মন্ত্র জপে, তাৰ সকলো দিশৰ পৰা ৰক্ষা হয়—সম অৱস্থাতো আৰু বিষম অৱস্থাতো।

Verse 19

सप्तर्षय इति श्रेष्ठां यो जपेत्तु समाहितः । ऋचं रोगविनाशाय स रोगैः परि मुच्यते

যি জনে একাগ্ৰচিত্তে ৰোগবিনাশৰ বাবে “সপ্তর্ষয়ঃ …” আদি শ্ৰেষ্ঠ ঋচা জপে, সি সকলো ৰোগৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্ত হয়।

Verse 20

यदुभी यो जपेत्तत्र ग्रहपीडार्दितो जनः । सानुकूला ग्रहास्तस्य प्रभवंति न संशयः

গ্ৰহপীড়াত কষ্ট পোৱা যি জনে তাত “যদুভী …” আদি পাঠ জপে, তাৰ বাবে গ্ৰহসমূহ অনুকূল হয়—ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 21

भूतपीडार्दितो यश्च बृहत्साम जपेन्नरः । पितृवज्जायते तस्य स भूतोऽप्यंतकोऽपि चेत्

আৰু যি নৰে ভূতপীড়াত কষ্ট পায় আৰু বৃহৎসামন জপে, সেই ভূত—যদিও অন্তকো সদৃশ ভয়ংকৰ হোৱে—তাৰ প্ৰতি পিতৃসম হয়।

Verse 22

यात्रासिद्धिकृते यश्च जपेत्सूक्तं च शाकुनम् । तस्य संसिध्यते यात्रा यद्यपि स्यादकिंचनः

যাত্ৰাৰ সিদ্ধিৰ বাবে যি শাকুন-সূক্ত জপ কৰে, তাৰ যাত্ৰা সফল হয়; সি নিঃসম্বল হলেও সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 23

सर्पनाशाय यस्तत्र सार्पसूक्तं जपेन्नरः । न तस्य मंदिरे सर्पाः प्रविशंति कथंचन

সৰ্পনাশৰ বাবে যি মানুহে তাত সাৰ্প-সূক্ত জপ কৰে, তাৰ গৃহত সৰ্প কেতিয়াও কোনো প্ৰকাৰে প্ৰৱেশ নকৰে।

Verse 24

विषनाशाय यस्तत्र जपेच्छ्र द्धासमन्वितः । उत्तिष्ठेति विषं सद्यस्तस्य नाशं प्रयास्यति

বিষনাশৰ বাবে যি তাত শ্ৰদ্ধাসহ “উত্তিষ্ঠ—উঠা!” বুলি আৰম্ভ হোৱা মন্ত্ৰ জপ কৰে, তাৰ বিষ তৎক্ষণাৎ নাশলৈ গতি কৰে।

Verse 25

स्थावरजगमं वापि कृत्रिमं यदि वा विषम् । तस्य नाम्ना विनिर्याति तमः सूर्योदये यथा

বিষ স্থাৱৰ বা জগম উৎসৰ হওক, বা কৃত্ৰিমেই হওক—সেই মন্ত্ৰৰ নাম উচ্চাৰণতেই ই সূৰ্যোদয়ত অন্ধকাৰ নোহোৱা দৰে আঁতৰি যায়।

Verse 26

व्याघ्रसाम जपेद्यस्तु तत्र श्रद्धासमन्वितः । तस्य व्याघ्रादयो व्याला जायंते सौम्यचेतसः

কিন্তু যি তাত শ্ৰদ্ধাসহ ব্যাঘ্ৰ-সাম জপ কৰে, তাৰ বাবে বাঘ আদি ভয়ংকৰ জন্তুবোৰো কোমলচিত্ত হয়।

Verse 27

कृषिकर्मप्रसि द्ध्यर्थं यो जपेल्लांगलानि च । वृष्टिहीनेऽपि लोकेऽस्मिन्कृषिस्तस्य प्रसिध्यति

কৃষিকৰ্মত সিদ্ধিৰ বাবে যি তাত ‘লাঙ্গলাণী’ মন্ত্ৰ জপ কৰে, বৰষুণ নাথাকিলেও এই জগতত তাৰ খেতি সফল হৈ উঠে।

Verse 28

ईतिनाशाय तत्रैव जपेद्देवव्रतं नरः । ततः संकीर्त्तना देव ईतयो यांति संक्षयम्

উপদ্ৰৱ আৰু মহামাৰী নাশ কৰিবলৈ মানুহে তাতেই ‘দেৱব্ৰত’ জপ কৰিব লাগে; সেই সংকীৰ্তন-জপৰ ফলত দুখ-দুৰ্দশা ক্ষয়লৈ যায়।

Verse 29

अनावृष्टिहते लोके पंचेंद्रं तत्र यो जपेत् । तस्य हस्तकृते होमे तन्मंत्रैः स्याज्जलागमः

যেতিয়া জগত অনাবৃষ্টিত পীড়িত হয়, যি তাত ‘পঞ্চেন্দ্ৰ’ জপ কৰে—তেতিয়া তাৰ হাতে কৰা হোমত সেই মন্ত্ৰসমূহে জল, অৰ্থাৎ বৰষুণ, আহে।

Verse 30

दंष्ट्राभ्या मिति यस्तत्र नरश्चौरार्दितः पठेत् । नोपद्रवो भवेत्तस्य कदाचिच्चौरसंभवः

আৰু যি মানুহ চোৰৰ উপদ্ৰৱত পীড়িত হৈ তাত ‘দংষ্ট্ৰাভ্যাম’ পাঠ কৰে, তাৰ কেতিয়াও চোৰজনিত বিঘ্ন নঘটে।

Verse 31

विवादार्थं जपेद्यस्तु संसृष्टमिति तत्र च । विवादे विजय स्तस्य पापस्यापि प्रजायते

আৰু যি কোনোবাই বিবাদৰ উদ্দেশ্যে তাত ‘সংসৃষ্টম্’ জপ কৰে, বিবাদত তাৰ বিজয় জন্মে—সেইজন পাপী হলেও।

Verse 32

यो रिपूच्चाटनार्थाय नरो रुद्रशिरो जपेत् । तस्य ते रिपवो यांति देशं त्यक्त्वा कुबुद्धितः

শত্ৰু দূৰ কৰিবলৈ যি নৰে ৰুদ্ৰশিৰস জপ কৰে, তাৰ শত্ৰুসকল নিজৰ কুবুদ্ধিৰ ফলত স্থান ত্যাগ কৰি আঁতৰি যায়।

Verse 33

मोहनाय रिपूणां च यो जपेद्विष्णुसंहिताम् । तस्य मोहाभिभूतास्ते जायंते रिपवो ध्रुवम्

শত্ৰুক মোহিত কৰিবলৈ যি নৰে বিষ্ণু-সংহিতা জপ কৰে, তাৰ শত্ৰুসকল নিশ্চিতভাৱে মোহত আচ্ছন্ন হয়।

Verse 34

वशीकरणहेतोर्यः कूष्मांडीः प्रजपेन्नरः । शत्रवोऽपि वशे तस्य किं पुनः प्रमदादयः

বশীকৰণৰ উদ্দেশ্যে যি নৰে কূষ্মাণ্ডী মন্ত্র জপ কৰে, তাৰ শত্ৰুসকলেও তাৰ বশত আহে; তেন্তে নাৰী আদি আনসকলৰ কথা কিমান অধিক।

Verse 35

यः स्तंभाय रिपूणां वै प्राजापत्यं च वारुणम् । मंत्रं जपेद्द्विजश्रेष्ठाः सम्यक्छ्रद्धापरायणः । मंत्रसंस्तंभितास्तस्य जायंते सर्वशत्रवः

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, যি জনে যথাযথ শ্ৰদ্ধাত স্থিৰ হৈ প্ৰাজাপত্য আৰু বাৰুণ মন্ত্র জপ কৰি শত্ৰুক স্তম্ভিত কৰে, তাৰ সকলো শত্ৰু সেই মন্ত্রে নিশ্চিতভাৱে ৰুদ্ধ হয়।

Verse 36

जपेत्काली करालीति यः शोषाय नरो द्विजाः । स शोषयति तत्कृत्स्नं यच्चित्ते धारयेन्नरः

হে দ্বিজসকল, শোষণৰ উদ্দেশ্যে যি নৰে ‘কালী, কৰালী’ বুলি জপ কৰে, সি নিজৰ চিত্তত যাক ধাৰে তাক সম্পূৰ্ণৰূপে শুকুৱাই দিয়ে।

Verse 37

एष मंत्रस्तदा जप्तो ह्यगस्त्येन महात्मना । यत्प्रभावान्नदीनाथस्तेन संशोषितो ध्रुवम्

এই একে মন্ত্ৰ তেতিয়া মহাত্মা অগস্ত্যই জপ কৰিছিল; ইয়াৰ প্ৰভাৱত তেওঁ নদীনাথক নিশ্চয়কৈ শুকুৱাই পেলালে।

Verse 38

एतत्प्रभावं यत्पीठं मंत्राणां सिद्धिकारकम् । ऐहिकानां फलानां च तन्मया वः प्रकीर्तितम्

মন্ত্ৰসমূহক সিদ্ধি দান কৰা আৰু ঐহিক ফলো প্ৰদান কৰা সেই পীঠৰ এই প্ৰভাৱ মই তোমালোকক ঘোষণা কৰিলোঁ।

Verse 39

यो वांछति पुनः स्वर्गं स तत्र द्विजसत्तमाः । स्नानं करोतु दानं च श्राद्धं चापि विशेषतः

হে দ্বিজসত্তমাসকল, যি পুনৰ স্বৰ্গ কামনা কৰে, সি তাত স্নান কৰক, দান কৰক, আৰু বিশেষকৈ শ্রাদ্ধ কৰোঁক।

Verse 40

अथ वांछति यो मोक्षं विरक्तो भवसागरात् । निष्कामस्तत्र संतुष्टस्तपस्तप्येत्सुबुद्धिमान्

কিন্তু যি মোক্ষ কামনা কৰে, ভবসাগৰৰ প্ৰতি বৈৰাগ্যবান, নিষ্কাম আৰু তাত সন্তুষ্ট হৈ, সি সুবুদ্ধিমান হৈ তপস্যা কৰক।

Verse 41

ऋषय ऊचुः । मंत्रजाप्यस्य माहात्म्यं यत्त्वया नः प्रकीर्तितम् । तत्कथं सिद्धिमायाति मंत्रजाप्यं हि सूतज

ঋষিসকলে ক’লে: হে সূতপুত্ৰ, তুমি আমাক মন্ত্ৰজপৰ মাহাত্ম্য ঘোষণা কৰিলা; কিন্তু মন্ত্ৰজপ কেনেকৈ সিদ্ধিলাভ কৰে?

Verse 42

सूत उवाच । अत्र तत्कथयिष्यामि यन्मया पितृतः श्रुतम् । वदतो ब्राह्मणेंद्रस्य पुरा दुर्वाससो मुनेः

সূত উৱাচ: ইয়াত মই সেই কথা বৰ্ণনা কৰিম, যি মই পিতাৰ পৰা শুনিছিলোঁ—পূৰ্বতে ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠ মুনি দুৰ্ব্বাসাৰ বচনৰ পৰা।

Verse 43

तेन पूर्वं पिताऽस्माकं पृष्टो दुर्वाससा द्विजाः । मंत्रवादकृते यच्च शृणुध्वं सुसमाहिताः

ইয়াৰ আগতে, হে ব্ৰাহ্মণসকল, আমাৰ পিতাক দুৰ্ব্বাসাই মন্ত্রবিদ্যাৰ সাধনা বিষয়ে সুধিছিল। তেওঁ কোৱা কথাখিনি মন একাগ্ৰ কৰি শুনা।

Verse 44

दुर्वासा उवाच । साधयिष्याम्यहं मन्त्रमभीष्टं कमपि व्रती । तस्य सिद्धिकृते ब्रूहि विधानं शास्त्रसंभवम्

দুৰ্ব্বাসা উৱাচ: “মই ব্ৰতধাৰী; কোনো অভীষ্ট মন্ত্র সিদ্ধ কৰিব বিচাৰোঁ। সেই সিদ্ধিৰ বাবে শাস্ত্ৰসম্মত বিধান মোক কোৱা।”

Verse 45

लोमहर्षण उवाच । मंत्राणां साधनं कष्टं सर्वेषामपि सन्मुने । प्रत्यवायसमोपेतं बहुच्छिद्रसमाकुलम्

লোমহর্ষণ উৱাচ: “হে সৎমুনি, মন্ত্রসাধনা সকলোৰে বাবে দুঃসাধ্য। ই প্ৰত্যৱায়ৰ আশংকাৰে যুক্ত আৰু বহু ছিদ্ৰ-দোষেৰে ভৰপূৰ।”

Verse 46

तस्मान्मंत्रकृते सिद्धिं यदि त्वं वांछसि द्विज । चमत्कारपुरे क्षेत्रे तत्र त्वं गंतुमर्हसि

সেয়ে, হে দ্বিজ, যদি তুমি মন্ত্রসাধনাত সিদ্ধি কামনা কৰা, তেন্তে চমৎকাৰপুৰৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ যোৱা; তাত যোৱাই তোমাৰ বাবে উচিত।

Verse 47

तत्र चित्रेश्वरीपीठमगस्त्येन विनिर्मितम् । सद्यः सिद्धिकरं प्रोक्तं मन्त्राणां हृदि वर्तिनाम्

তাত চিত্ৰেশ্বৰী পীঠ আছে, অগস্ত্য মুনিয়ে স্থাপন কৰিছিল। হৃদয়ত স্থিত মন্ত্রধাৰীসকলক ই তৎক্ষণাৎ সিদ্ধি দান কৰে বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 48

न तत्र जायते छिद्रं प्रत्यवायो न च द्विज । नासिद्धिर्वरदानेन सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

হে দ্বিজ, তাত কোনো দোষ জন্মে নাহে, নাহে কোনো প্ৰত্যৱায়। সেই পীঠৰ বৰদানী কৃপাৰে ব্যৰ্থতা নাথাকে—এই কথা ত্ৰিদিৱবাসীসকলেও স্বীকাৰ কৰে।

Verse 49

चातुर्युंग्यं हि तत्पीठं स्थितानां सिद्धिमाह रेत् । युगानुरूपतः सद्यस्ततो वक्ष्याम्यहं द्विज

সেই পীঠ চাৰিও যুগত ফলদায়ক; তাত স্থিত লোকসকলক ই সিদ্ধি প্ৰদান কৰে—যুগানুৰূপে, তৎক্ষণাৎ। সেয়ে, হে দ্বিজ, এতিয়া মই পদ্ধতি বৰ্ণনা কৰিম।

Verse 50

यो यं साधयितुं मन्त्रमिच्छति द्विजसत्तम । स तस्य पूर्वमेवाथ लक्षमेकं जपेन्नरः

হে দ্বিজসত্তম, যি কোনো মন্ত্র সাধন কৰিব খোজে, সেই ব্যক্তি প্ৰথমে সেই মন্ত্র এক লক্ষ বাৰ জপ কৰিব লাগে।

Verse 51

ततो भवति संसिद्धो मंत्रार्हः स नरः शुचिः । जपेद्ब्राह्मणशार्दूल ततो लक्षचतुष्टयम् । दशांशेन तु होमः स्यात्सुसमिद्धे हुताशने

তাৰ পাছত সেই ব্যক্তি সম্পূৰ্ণৰূপে সংসিদ্ধ হয়—শুচি আৰু মন্ত্রধাৰণৰ যোগ্য। তাৰ পিছত, হে ব্ৰাহ্মণশাৰ্দূল, তেওঁ আৰু চাৰ লক্ষ জপ কৰিব। তাৰ দহ ভাগৰ এক ভাগ অনুসাৰে সুপ্ৰজ্বলিত হুতাশনত হোম কৰিব লাগে।

Verse 52

ततस्तु जायते सिद्धिर्नूनं तन्मंत्रसंभवा । तत्र सौम्येषु कृत्येषु होमः सिद्धार्थकैः सितैः

তেতিয়া নিশ্চয় মন্ত্ৰ-সম্ভৱ সিদ্ধি উদয় হয়। সেই পবিত্ৰ স্থানে সৌম্য আৰু মঙ্গলকাৰ্যত শ্বেত সৰিষাৰ দানাৰে হোম কৰা উচিত।

Verse 53

तर्पणैः कन्यकानां च होमः स्यात्स फलप्रदः

কন্যাসকলৰ হিতৰ্থে তৰ্পণ-অৰ্পণ আৰু হোম কৰিলে সেয়া নিশ্চয় ফলপ্ৰদ হয়, অভীষ্ট পুণ্য দান কৰে।

Verse 54

एतत्कृतयुगे प्रोक्तं मंत्रसाधनमुत्त मम् । सर्वेषां साधकानां च मया प्रोक्तं द्विजोत्तम

এই উত্তম মন্ত্ৰ-সাধনা কৃতযুগৰ বাবে ঘোষণা কৰা হৈছে। আৰু হে দ্বিজোত্তম, এই কথা মই সকলো সাধকৰ বাবে উপদেশ দিছোঁ।

Verse 55

एतत्त्रेतायुगे प्रोक्तं पादोनं मन्त्रसाधनम् । युग्मार्धं द्वापरे कार्यं चतुर्थांशं कलौ युगे

ত্রেতাযুগত এই মন্ত্ৰ-সাধনা এক-চতুৰ্থাংশ কমাই কোৱা হৈছে। দ্বাপৰত অর্ধেক কৰিব লাগে, আৰু কলিযুগত চতুৰ্থাংশ।

Verse 56

एवं तत्र समासाद्य सिद्धिं मंत्रसमुद्भवाम् । तत्र पीठे ततः कृत्यं साधयेत्स्वेच्छया नरः

এইদৰে তাত মন্ত্ৰ-সমুদ্ভৱ সিদ্ধি লাভ কৰি, সেই পবিত্ৰ পীঠতেই মানুহে নিজৰ ইচ্ছামতে যি কৰ্তব্য, সেয়া সম্পন্ন কৰিব পাৰে।

Verse 57

शापानुग्रहसामर्थ्यसंयुतस्तेज साऽन्वितः । अजेयः सर्वभूतानां साधूनां संमतस्तथा

শাপ দিয়া আৰু অনুগ্ৰহ দিয়া সক্ষমতাৰে যুক্ত, আৰু আধ্যাত্মিক তেজে বিভূষিত হৈ, তেওঁ সকলো ভূতৰ বাবে অজেয় হয়—আৰু সাধুসকলৰ দ্বাৰাও সম্মত হয়।

Verse 58

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिस्तस्य पितुर्मम वचोऽखिलम् । ततश्चित्रेश्वरं पीठं समायातोऽथ सन्मुनिः

সূত ক’লে: তেওঁৰ পিতাৰ পক্ষত কোৱা মোৰ এই সকলো বাক্য সম্পূৰ্ণকৈ শুনি, সেই সৎমুনি তাৰ পাছত চিত্ৰেশ্বৰ নামৰ পবিত্ৰ পীঠলৈ আহিল।

Verse 59

तत्र संसाधयामास सर्वान्मंत्रान्यथाक्रमम् । विधिना शास्त्रदृष्टेन श्रद्धया परया युतः

তাত তেওঁ ক্ৰম অনুসাৰে সকলো মন্ত্ৰ সিদ্ধ কৰিলে; শাস্ত্ৰদৃষ্ট বিধি অনুসৰি, পৰম শ্ৰদ্ধাৰে যুক্ত হৈ।

Verse 60

इति संसिद्धमंत्रः स चमत्कारपुरं गतः । विप्राणां प्रार्थनार्थाय भूमिखंडकृते द्विजाः

এইদৰে মন্ত্ৰসিদ্ধ হৈ, তেওঁ চমৎকাৰপুৰলৈ গ’ল—হে দ্বিজসকল, বিপ্ৰসকলৰ প্ৰাৰ্থনাৰ কাৰণে, ভূমিখণ্ড বিভাজনৰ বিষয়ত।