Adhyaya 35

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तेषु प्रभग्नेषु हतेषु च सुरोत्तमाः । प्रहृष्टमनसः सर्वे स्तुत्वा देवं महेश्वरम्

সূতে ক’লে: এইদৰে তেওঁলোক পৰাভূত আৰু নিহত হোৱাত, সকলো দেবোত্তম আনন্দিতচিত্তে মহেশ্বৰ দেৱক স্তৱ কৰি উঠিল।

Verse 2

तेनैव चाथ निर्मुक्ताः प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । स्वंस्वं स्थानमथाजग्मुः शक्रविष्णुपुरःसराः

তেওঁৰ দ্বাৰাই মুক্ত হৈ তেওঁলোকে বাৰে বাৰে প্ৰণাম কৰিলে; তাৰ পাছত শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আৰু বিষ্ণুৰ নেতৃত্বত সকলোৱে নিজৰ নিজৰ ধামলৈ গ’ল।

Verse 3

तेऽपि दानवशार्दूला हताशाश्च सुरोत्तमैः । मंत्रं प्रचक्रिरे सर्वे नाशाय त्रिदिवौकसाम्

সেই বাঘসদৃশ দানৱসকলেও—দেবোত্তমসকলৰ দ্বাৰা আশা ভাঙি যোৱাত—ত্ৰিদিৱবাসীসকলৰ বিনাশৰ উদ্দেশ্যে একেলগে এক মন্ত্ৰ ৰচনা কৰিলে।

Verse 4

तेषां मंत्रयतामेष निश्चयः समपद्यत । नान्यत्र धर्मविध्वंसाद्देवानां जायते क्षयः

তেওঁলোকে একেলগে পৰামৰ্শ কৰোঁতে এই দৃঢ় সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ল: ধৰ্মৰ বিধ্বংস ব্যতীত দেবতাসকলৰ ক্ষয় আন একোতে নহয়।

Verse 5

तस्मात्तपस्विनो यै च ये च यज्ञपरायणाः । तथान्ये निरता धर्मे निहन्तव्या निशागमे

সেয়েহে যিসকল তপস্বী, যিসকল যজ্ঞপৰায়ণ, আৰু আন যিসকল ধৰ্মত অটল—তেওঁলোকক নিশা নামিলে বধ কৰিব লাগে।

Verse 6

एवं ते निश्चयं कृत्वा निष्क्रम्य वरुणालयात् । रात्रौ सदैव निघ्नंति जनान्धर्मपरायणान्

এইদৰে তেওঁলোকে দৃঢ় সংকল্প কৰি বৰুণৰ আলয়ৰ পৰা ওলাই যায়; আৰু ৰাতিৰ সময়ত সদায় ধৰ্ম-পরায়ণ লোকসকলক নিধন কৰি থাকে।

Verse 7

यत्र यत्र भवेद्यज्ञः सत्रं ऽप्युत्सवोऽथवा । तत्र गत्वा निशायोगे प्रकुर्वंति जनक्षयम्

য’তেই য’তেই যজ্ঞ হয়—সত্র হওক বা উৎসৱ—তাতেই ৰাত্ৰিৰ সন্ধিক্ষণত গৈ তেওঁলোকে লোকক্ষয় সাধন কৰে।

Verse 8

तैः प्रसूता मखा ध्वस्ता दीक्षिता विनिपातिताः । ऋत्विजश्च तथान्येऽपि सामान्या द्विजसत्तमाः

তেওঁলোকৰ দ্বাৰা মখ (যজ্ঞ) ধ্বংস হ’ল, দীক্ষিতসকল নিপাতিত হ’ল; আৰু ঋত্বিজ পুৰোহিতসকল তথা আন সন্মানীয় ব্রাহ্মণসকলকো, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, ভূমিসাৎ কৰা হ’ল।

Verse 9

आश्रमे मुनिमुख्यस्य शांडिल्यस्य महात्मनः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भक्षितं तैर्दुरात्मभिः

মুনিসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্য মহাত্মা শাণ্ডিল্যৰ আশ্ৰমত, সেই দুষ্টাত্মাসকলে ব্রাহ্মণেন্দ্ৰসকলৰ এক হাজাৰজনক ভক্ষণ কৰিলে।

Verse 10

शतानि च सहस्राणि निहतानि द्विजन्मनाम् । विश्वामित्रस्य पञ्चैव सप्तात्रेश्चैव धीमतः

দ্বিজন্মাসকলৰ শত শত আৰু সহস্ৰ সহস্ৰ নিধন হ’ল; বিশ্বামিত্ৰৰ দ্বাৰা পাঁচজন, আৰু ধীমান অত্রেয় (অত্রিপুত্ৰ)ৰ দ্বাৰা সাতজনো নিহত হ’ল।

Verse 11

एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं जातं कालेयभयपीडितम्

ঠিক সেই সময়তে পৃথিৱীৰ সমগ্ৰ পৃষ্ঠ যজ্ঞোৎসৱৰ আনন্দৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল আৰু কালেয়াসকলৰ ভয়ত পীড়িত হ’ল।

Verse 12

न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले । धृतायुधा जनाः सर्वे तिष्ठंति सह तापसैः

ৰাতি হলে পৃথিৱীত কোনেও শুই নাথাকে; সকলো লোক অস্ত্ৰ ধৰি তপস্বীসকলৰ সৈতে জাগি প্ৰহৰা দিয়ে।

Verse 13

रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः । तेषामस्थीनि दृश्यंते प्रातरेव हि केवलम्

যিসকল ধাৰ্মিকজন নিৰ্ভয়ে বিশ্বাস কৰি ৰাতি শুই পৰে, পুৱা হ’লে কেৱল তেওঁলোকৰ অস্থিমাত্ৰ দেখা যায়।

Verse 14

अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः । प्रजग्मुः परमामार्ति ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

তাৰ পাছত যজ্ঞভাগৰ পৰা বঞ্চিত সকলো দেবগণ, ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৰ নেতৃত্বত, চূড়ান্ত দুঃখত নিমজ্জিত হ’ল।

Verse 15

ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम् । न शेकुर्विषमस्थांस्तान्मनसापि प्रधर्षितुम्

তাৰ পাছত সুৰবিদ্বেষীসকলক বধ কৰিবলৈ সাগৰৰ কাষলৈ গৈও, কঠিন অৱস্থানত স্থিত সেই শত্রুসকলক তেওঁলোকে মনতেও আক্রমণ কৰিব নোৱাৰিলে।

Verse 16

ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः । तस्मिन्नष्टे भवन्त्येव वध्या दानवसत्तमाः

তেতিয়া গভীৰ দুখেৰে তেওঁলোকে সাগৰ নাশ কৰিবলৈ এটা মন্ত্ৰ ৰচনা কৰিলে; কিয়নো সাগৰ নষ্ট হ’লে দানৱৰ শ্ৰেষ্ঠসকলেও বধ্য হৈ পৰে।

Verse 17

अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः । तस्मात्संप्रार्थयामोत्र कृत्ये गत्वा मुनीश्वरम्

অগস্ত্যৰ বিনা এই সাগৰ শুকাব নোৱাৰে। সেয়ে এই কাৰ্যৰ বাবে আমি গৈ মুনীশ্বৰক আন্তৰিকভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

Verse 18

चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः । तस्मात्तत्रैव गच्छामो येन गच्छति सत्वरम्

সেই সৎমুনি চমৎকাৰপুৰৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত বাস কৰে। সেয়ে আমি তাতেই তৎক্ষণাৎ যাওঁ, যাতে তেওঁ শীঘ্ৰে আগবাঢ়ে।

Verse 19

एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम् । संप्राप्ता मुनिमुख्यस्य मित्रावरुण जन्मनः

এইদৰে সিদ্ধান্ত কৰি সেই সকলো ত্ৰিদশে তেওঁৰ আশ্ৰমত উপস্থিত হ’ল—মিত্ৰ আৰু বৰুণৰ পৰা জন্ম লোৱা সেই মুনিশ্ৰেষ্ঠৰ নিবাসত।

Verse 20

सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् । प्रहृष्टः सम्मुखस्तूर्णं जगामातीव सन्मुनिः

সেই সৎমুনিয়েও উপস্থিত হোৱা সুৰশ্ৰেষ্ঠসকলক দেখি অতিশয় আনন্দিত হ’ল আৰু সন্মুখে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ তৎক্ষণাৎ আগবাঢ়িল।

Verse 21

प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा । ब्रह्मादींस्तान्सुरान्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

হাত জোৰ কৰি তেওঁ আনন্দত গদগদ কণ্ঠে বাক্য ক’লে; ব্ৰহ্মা আদি দেবতাসকলক দেখি তেওঁৰ চকু বিস্ময়ে প্ৰস্ফুটিত হ’ল।

Verse 22

चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम् । भूयो मेध्यतरं जातं युष्माकं हि समाश्रयात्

‘চমৎকাৰপুৰ’ নামে এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ নিশ্চয়েই শুদ্ধ আৰু মঙ্গলময়; কিন্তু তোমালোকৰ ইয়াত আশ্ৰয় লোৱাৰ দ্বাৰাই ই আগতকৈও অধিক পবিত্ৰ হৈ উঠিল।

Verse 23

तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना । तत्सर्वं प्रकरिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

সেয়ে, এতিয়া মোৰ দ্বাৰা কোন কৰ্তব্য সিদ্ধ হ’ব লাগে কওক; সেয়া অতি দুৰূহ হ’লেও মই সকলো কৰিম আৰু সম্পন্ন কৰিম।

Verse 24

देवा ऊचुः । कालेया इति दैत्या ये हतशेषाः सुरैः कृताः । ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः

দেৱতাসকলে ক’লে: ‘কালেয়া’ নামে যি দানৱসকল, দেৱসকলৰ আঘাতৰ পাছতো যিসকল অৱশিষ্ট ৰ’ল, সিহঁতে সাগৰত আশ্ৰয় লৈ মঙ্গল আৰু লোকহিতকাৰীসকলক বধ কৰে।

Verse 25

शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम् । तस्मात्तेषां वधार्थाय त्वं शोषय महार्णवम्

যদি মঙ্গল নষ্ট হয়, তেন্তে নিশ্চয় স্বৰ্গবাসীসকলৰো বিনাশ ঘটিব; সেয়ে সিহঁতক বধ কৰিবলৈ তুমি মহাসাগৰ শুকুৱাই দিয়া, হে মহামহিম।

Verse 26

येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः । बध्यंते विबुधैः सर्वे जायंते च मखा इह

যেন দানৱসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠসকলো তোমালোকৰ দৃষ্টি আৰু বোধগম্যতাৰ পৰিসৰত আহে; তেতিয়া দেবগণে তেওঁলোক সকলোকে বন্ধন কৰিব পাৰে, আৰু ইয়াত পুনৰ যজ্ঞসমূহ বিকশিত হ’ব।

Verse 27

अगस्त्य उवाच । अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम् । विद्याबलं समाश्रित्य योगिनीनां सुरोत्तमाः

অগস্ত্য ক’লে: ‘এটা বছৰৰ অন্তত মই সাগৰ শুকুৱাম; পবিত্ৰ বিদ্যাৰ বলৰ আশ্ৰয় লৈ—হে দেবশ্ৰেষ্ঠ—আৰু যোগিনীৰ যোগশক্তিৰে।’

Verse 28

तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम् । यावद्भूयोऽपि वर्षांते कार्यमागमनं ध्रुवम्

সেয়ে তোমালোক নিজ নিজ প্ৰাসাদলৈ উভতি যোৱা; এটা সম্পূৰ্ণ বছৰ পাৰ হ’ব। তাৰ পাছত বছৰৰ অন্তত, কৰিবলগীয়া কাৰ্যৰ বাবে নিশ্চয়েই পুনৰ আহিবা।

Verse 29

ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये । हंतव्या दानवा दुष्टा हन्त यैः पीड्यते जगत्

তাৰ পাছত মোৰ সৈতে একেলগে গৈ, যেতিয়া বৰুণৰ আলয়—সাগৰ—শুকাই যাব, তেতিয়া সেই দুষ্ট দানৱসকলক বধ কৰিব লাগিব, যিসকলে জগতক পীড়া দিয়ে।

Verse 30

ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने । अगस्त्योऽपि समुद्योगं चक्रे विद्यासमुद्भवम्

তাৰ পাছত দেবগণ সকলোৱে নিজ নিজ নিবাসলৈ গ’ল। অগস্ত্যও পবিত্ৰ বিদ্যাৰ পৰা উদ্ভূত বলৰ আশ্ৰয়ে নিজৰ উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিলে।

Verse 31

ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले । तानि तत्रानयामास मंत्रशक्त्या महामुनिः

তাৰ পাছত, মহামুনিয়ে মন্ত্ৰৰ শক্তিৰে পৃথিৱীত থকা সকলো পবিত্ৰ পীঠক সেই স্থানলৈ আনিলে।

Verse 32

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः । योगिनीनां च वृन्दानि कन्यकानां विशेषतः

অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশী তিথিত ভক্তিৰে তেওঁলোকক পূজা কৰিব, বিশেষকৈ যোগিনীসকলৰ সমূহ আৰু কুমাৰীসকলক।

Verse 33

विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः । पूजयित्वा दिशां पालान्क्षेत्रपालानपि द्विजः । आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः

সেই দ্বিজই যথাবিধি বিশোষিণী বিদ্যাৰ আৰাধনা কৰিলে। দিকপাল আৰু ক্ষেত্ৰপালসকলক পূজা কৰি, তেওঁ আকাশচাৰিণী দেৱীকো শ্ৰদ্ধাৰে পূজা কৰিলে।

Verse 34

ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता । प्रोवाच वद यत्कृत्यं सिद्धाहं तव सन्मुने

তাৰ পাছত, বছৰৰ শেষত, সেই দেৱী প্ৰসন্ন হৈ তেওঁক ক’লে: "হে সৎমুনি, কি কৰিব লাগে কওক; মই আপোনাৰ বাবে সিদ্ধ আৰু প্ৰস্তুত হৈ আছো।"

Verse 35

अगस्त्य उवाच । यदि देवि प्रसन्ना मे तदास्यं विश सत्वरम् । येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः

অগস্ত্যই ক’লে: "হে দেৱী, যদি আপুনি মোৰ ওপৰত প্ৰসন্ন, তেন্তে শীঘ্ৰে মোৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰক - যাতে মই অতি সোনকালে সাগৰক শুকাব পাৰো।"

Verse 36

सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे । संशोषणी महाविद्या तस्यर्षेर्भावितात्मनः

তাই হওক বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰি সি তৎক্ষণাৎ তেওঁৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰিলে—‘সংশোষণী’ নাম মহাবিদ্যা—তপস্যাৰে ভাবিত, সংযমী আত্মা থকা সেই ঋষিৰ ভিতৰত।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । धृतायुधकरा हृष्टाः संनद्धा युद्धहेतवे

ইতিমধ্যে ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতা উপস্থিত হ’ল; হাতে হাতে অস্ত্ৰ ধৰি, আনন্দিত হৈ, যুদ্ধৰ কাৰণে সম্পূৰ্ণ সজ্জিত।

Verse 38

ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः । वारिराशिं समुद्दिश्य संशुष्कवदनस्तदा

তাৰ পাছত সেই ব্ৰাহ্মণ-মুনি সকলো দেৱতাৰ সৈতে একাগ্ৰচিত্তে যাত্ৰা কৰিলে; সাগৰৰ বিশাল ৰাশিক লক্ষ্য কৰি, তেতিয়া তেওঁৰ মুখ শুকাই উঠিল।

Verse 39

अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः । पिपासाकुलितोऽतीव सर्वान्देवानुवाच ह

তাৰ পাছত সাগৰৰ তীৰত গৈ, স্বৰ্গবাসীসকলৰ দ্বাৰা স্তূত হৈ, আৰু তৃষ্ণাত অতিশয় ব্যাকুল হৈ, তেওঁ সকলো দেৱতাক ক’লে।

Verse 40

एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् । यूयं भवत सोद्योगा वधाय सुरविद्विषाम्

“এতিয়া মই এই মুহূর্ততে সাগৰ শুকুৱাই দিম। তোমালোক সকলোৱে তৎক্ষণাৎ সাজু হোৱা, আৰু দেৱদ্ৰোহীসকলক বধ কৰিবলৈ আগবাঢ়া।”

Verse 41

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिः सोऽथ मत्स्यकच्छपसंकुलम् । हेलया प्रपपौ कृत्स्नं ग्राहैः कीर्णं महार्णवम्

সূতে ক’লে: এইদৰে কৈ সেই মুনিয়ে তাৰ পাছত বিনা কষ্টে মাছ আৰু কচ্ছপেৰে ভৰা, গ্ৰাহেৰে আৱৃত সমগ্ৰ মহাসাগৰখন পান কৰি ল’লে।

Verse 42

ततः स्थलोपमे जाते ते दैत्याः सुरसत्तमैः । वध्यन्ते निशितैर्बाणैः समन्ताद्विजिगीषुभिः

তাৰ পাছত যুদ্ধক্ষেত্ৰখন স্থলভূমিৰ দৰে হোৱাত, বিজয়কামি দেবশ্ৰেষ্ঠসকলে তীক্ষ্ণ বাণেৰে চাৰিওফালে সেই দানৱসকলক বধ কৰিলে।

Verse 43

अथ कृत्वा महद्युद्धं यथा शक्त्यातिदारुणम् । हतभूयिष्ठशेषा ये भित्त्वा भूमिं गता अधः

তাৰ পাছত তেওঁলোকে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে অতি ভয়ংকৰ মহাযুদ্ধ কৰিলে; বাহিনীৰ অধিকাংশ নিহত হোৱাত, যিসকল অৱশিষ্ট থাকিল তেওঁলোকে ভূমি ভেদ কৰি তললৈ পাতাললৈ গ’ল।

Verse 44

ततः प्रोचुः सुराः सर्वे स्तुत्वा तं मुनिसत्तमम् । परित्यज जलं भूयः पूरणार्थं महोदधेः

তাৰ পাছত সকলো দেবতাই সেই মুনিশ্ৰেষ্ঠক স্তৱ কৰি ক’লে: “মহাসাগৰ পূৰণ হ’বলৈ জল পুনৰ মুকলি কৰি দিয়া।”

Verse 45

नैषा वसुमती विप्र समुद्रेण विनाकृता । राजते वस्तुसंत्यक्ता यथा नारी विभूषिता

“হে বিপ্ৰ! সমুদ্ৰবিহীন এই বসুমতী শোভা নাপায়; নিজৰ মূল ধন ত্যাগ কৰা যেন, ই সজোৱা নাৰী হলেও পূৰ্ণতা-বিহীন নাৰীৰ দৰে।”

Verse 46

अगस्त्य उवाच । या मयाऽराधिता विद्या वर्षंयावत्प्रशोषणी । तया पीतमिदं तोयं परिणामगतं तथा

অগস্ত্য ক’লে: “মই যি বিদ্যা-শক্তিৰ আৰাধনা কৰিছোঁ, সি এক বছৰলৈকে জল শুকুৱাব পাৰে। সেই শক্তিৰ দ্বাৰাই এই জল মই পান কৰিলোঁ, আৰু ই মোৰ ভিতৰত পৰিণতি লাভ কৰিলে।”

Verse 47

एष यास्यति वै पूर्तिं भूयोऽपि वरुणालयः । खातश्चागाधतां प्राप्तो गंगातोयैः सुनिर्मलैः

“বৰুণৰ আলয়—সমুদ্ৰ—নিশ্চয়েই পুনৰ পূৰ্ণ হ’ব। আৰু এই খাত গঙ্গাৰ অতি নিৰ্মল জলেৰে পূৰণ হ’বলৈ গভীৰতা লাভ কৰিছে।”

Verse 48

सगरोनाम भूपालो भविष्यति महीतले । तत्पुत्राः षष्टिसाहस्राः खनिष्यंति न संशयः

“পৃথিৱীত সগৰ নামৰ এজন ভূপাল উদ্ভৱ হ’ব। তেওঁৰ পুত্ৰ—ষাঠি হাজাৰ—নিশ্চয়েই ভূমি খনন কৰিব।”

Verse 49

तस्यैवान्वयवान्राजा भविष्यति भगीरथः । स ज्ञातिकारणाद्गंगां ब्रह्मांडादानयिष्यति

“সেই বংশতেই ভগীৰথ নামৰ এজন ৰজা জন্ম ল’ব। আত্মীয়-স্বজনৰ কাৰণে তেওঁ ব্ৰহ্মাণ্ড-লোকৰ পৰা গঙ্গাক নামাই আনিব।”

Verse 50

प्रवाहेण ततस्तस्याः समंतादंभसांनिधिः । भविष्यति सुसंपूर्णः सत्यमेतन्मयोदितम्

“তাৰ স্ৰোতৰ প্ৰবাহে তেতিয়া চাৰিওফালে জলৰ নিধি—সমুদ্ৰ—সম্পূৰ্ণভাৱে পূৰ্ণ হ’ব। মই যি ক’লোঁ, সেয়াই সত্য।”

Verse 51

देवा ऊचुः । देवकृत्यं मुनिश्रेष्ठ भवता ह्युपपादितम् । तस्मात्प्रार्थय चित्तस्थं वरं सर्वं मुनीश्वर

দেৱতাসকলে ক’লে: হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ, আপুনি নিশ্চয় দেৱকাৰ্য সম্পন্ন কৰিলে। সেয়ে, হে মুনীশ্বৰ, আপোনাৰ চিত্তত যি বৰ বাস কৰে, সেই বৰ প্ৰাৰ্থনা কৰক।

Verse 52

अगस्त्य उवाच । चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया पीठान्यशेषतः । आनीतानि प्रभावेन मंत्राणां सुरसत्तमाः

অগস্ত্য ক’লে: হে সুৰসত্তম, মন্ত্ৰশক্তিৰ প্ৰভাৱত মই চমৎকাৰপুৰৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ সকলো পীঠ একো নাছাড়ি আনি থৈছোঁ।

Verse 53

तस्मात्तेषां सदा वासस्तत्रैवास्तु प्रभावतः । सर्वासां योगिनीनां च मातॄणां च विशेषतः

সেয়ে, সেই একে প্ৰভাৱত, তেওঁলোকৰ নিবাস সদায় তাতেই থাকক—বিশেষকৈ সকলো যোগিনীৰ আৰু মাতৃগণ (মাতৃকা)ৰ ধাম।

Verse 54

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तानि यः श्रद्धयाऽन्वितः । पूजयिष्यति तस्य स्यात्समस्तं मनसेप्सितम्

যি কোনো ব্যক্তি শ্ৰদ্ধাৰে অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত সেইবোৰৰ পূজা কৰিব, তাৰ মনত যি ইচ্ছা, সকলো সিদ্ধ হ’ব।

Verse 55

देवा ऊचुः । यस्माच्चित्राणि पीठानि त्वयानीतानि तत्र हि । तस्माच्चित्रेश्वरं नाम पीठमेकं भविष्यति

দেৱতাসকলে ক’লে: যিহেতু আপুনি আশ্চৰ্য পীঠসমূহ নিশ্চয় তাত আনি থৈছে, সেয়ে তাত এটা পীঠ ‘চিত্ৰেশ্বৰ’ নামে পৰিচিত হ’ব।

Verse 56

यो यं काममभिध्याय तत्र पूजां करिष्यति । योगिनीनां च विद्यानां मातॄणां च विशेषतः

যি জনে কোনো বিশেষ কামনা মনত ধৰি তাত পূজা কৰে—বিশেষকৈ যোগিনীসকল, বিদ্যা-শক্তিসকল আৰু মাতৃকাসকলৰ—

Verse 57

तंतं कामं नरः शीघ्रं संप्राप्स्यति महामुने । अस्माकं वरदानेन यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

হে মহামুনে, সেই মানুহে সেই কামনা শীঘ্ৰে লাভ কৰে—আমাৰ দান কৰা বৰদানে, যদিও সি ঘোৰ পাপী হয়।

Verse 58

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे तमामन्त्र्य मुनीश्वरम् । गतास्त्रिविष्टपं हृष्टाः सोऽप्यगस्त्यः स्वमाश्रमम्

এইদৰে কৈ সকলো দেৱতাই মুনীশ্বৰক বিদায় জনাই, আনন্দিত হৈ ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)লৈ গ’ল; আৰু অগস্ত্যও নিজৰ আশ্ৰমলৈ উভতি গ’ল।

Verse 59

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा स पयसांनिधिः । अगस्त्येन पुरा पीतो देवकार्यप्रसिद्धये

সূতে ক’লে: মই তোমালোকক এই সকলো বৰ্ণনা কৰিলোঁ—কিদৰে প্ৰাচীন কালত অগস্ত্যই দেৱকাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে সেই জল-নিধি সাগৰ পান কৰিছিল।