Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 40
तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः
tasya mokṣastvayā deyo madvākyātsurasattama | tathetyuktvā maheśastaṃ śūlāgrātpramumoca ha | asthiśeṣaṃ kṛśāṃgaṃ ca cāmuṇḍāsadṛśaṃ dvijāḥ
তাক তুমি মোক্ষ দিয়া, হে সুৰসত্তম—মোৰ বাক্যৰ মান ৰাখি। তেতিয়া মহেশে ক’লে, ‘তথাস্তূ’, আৰু ত্ৰিশূলৰ আগৰ পৰা তাক মুক্ত কৰিলে। হে দ্বিজসকল, সি অস্থিমাত্ৰ অৱশিষ্ট, কৃশ দেহ, চামুণ্ডাসদৃশ দেখা গ’ল।
Narrator (contextual); includes an addressed request and Śiva’s assent
FAQs
Liberation can be conferred by divine decree; the Purāṇic narrative ties mokṣa to faith, vow, and sacred-form worship.
The tīrtha context is the Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya, but the site-name is not explicitly present in this verse.
Implied confirmation of the earlier prescription: installing and worshipping the specified Śiva-form yields mokṣa.