Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ঋষিসকলে ক’লে: অতি মহাতপস্বী মুনিশাৰ্দূল মাণ্ডব্যক কোনে শূলাত স্থাপন কৰিলে? আৰু কিহৰ কাৰণে এই ঘটনা ঘটিল—আমাক কোৱা।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

সূতে ক’লে: পূৰ্বে মুনি মাণ্ডব্য তীৰ্থযাত্ৰা আচৰণ কৰি, পৰম শ্ৰদ্ধাৰে যুক্ত হৈ, এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হ’ল।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

বিশ্বামিত্ৰী নামৰ সৎতীৰ্থ, মহা পাৱন তীৰ্থত উপস্থিত হৈ, সেই ব্ৰতী মুনিয়ে সূৰ্যৰ দিশে মুখ কৰি পিতৃসকলৰ তৰ্পণ কৰিলে।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

তেওঁ ‘বিভ্ৰাট’ৰে আৰম্ভ হোৱা, সূৰ্যৰ প্ৰিয় শ্ৰেষ্ঠ সূক্ত জপ কৰি আছিল; সেই সময়তে এজন চোৰে কাৰোবাৰ লোপ্ত্ৰ (জলপাত্ৰ) লৈ পলাই গ’ল।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

হে দ্বিজসকল! তেতিয়া কিছুমান লোক তাৰ পিছে পিছে লাগি তাত উপস্থিত হ’ল। আৰু চোৰেও মৌনত স্থিত মুনিসত্তমক দেখি…

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

চোৰে নিজৰ আগত জল-কলহ থৈ তাৰ পাছত গুহাৰ ভিতৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিলে। সেই সময়তে সেই লোকসকল কলহ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

তেওঁৰ আগত থোৱা জল-কলহ দেখি তেওঁলোকে মুনিশ্ৰেষ্ঠক ক’লে—‘এই পথেদি এক দুষ্ট ডাকাইত হাতত কলহ লৈ আহিছিল। হে ভাগ্যবান, শীঘ্ৰ কোৱা—সেই কোন পথেদি বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল?’

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

প্ৰাজ্ঞ মুনিজনে গুহাত লুকাই থকা ডাকাইতক জানিও, মৌনব্ৰতত একাগ্ৰ হৈ একো নক’লে।

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

বাৰে বাৰে সোধা হ’লেও তেওঁ পৰহিতচিন্তাত নিমগ্ন হৈ থাকিল। একো নক’লে বুলিয়েই তেওঁ চোৰৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিলে।

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

তেতিয়া তেওঁলোকে সকলোৱে পৰামৰ্শ কৰি ক’লে—‘নিশ্চয় এইজনেই ডাকাইত। আমি ইয়াক পিছে পিছে অনুসৰণ কৰি আহিছিলোঁ, আৰু ই মুনিৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে।’

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

তাৰ পাছত কোনো বিচাৰ-বিবেচনা নকৰাকৈ, সেই দুষ্ট আত্মাৰ আভীৰসকলে একেলগে তেওঁক বনান্তৰৰ এটা ঠাইলৈ লৈ গৈ তৎক্ষণাৎ শূলত আৰোপ কৰিলে।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

এইদৰে তেতিয়া, পূৰ্বকৰ্মৰ বিপাকৰ ফলত, দোষহীন আৰু ধীমান সেই দাৰুণ মুনিয়ে শূলধাৰী প্ৰভু (শিৱ)ৰ শৰণ লাভ কৰিলে।