Adhyaya 30
অধ্যায় ৩০ত তাৰক আৰু দেৱতাসকলৰ মাজৰ যুদ্ধ ক্ৰমে অধিক উগ্ৰ হৈ উঠাৰ বৰ্ণনা আছে। লোমশে কয়—ইন্দ্ৰে বজ্ৰেৰে তাৰকক আঘাত কৰিলে, তাৰকে প্ৰতিআঘাত কৰিলে আৰু স্বৰ্গীয় দৰ্শকসকল আতংকিত হ’ল। তেতিয়া বীৰভদ্ৰ ৰণত প্ৰৱেশ কৰি জ্বলন্ত ত্ৰিশূলেৰে তাৰকক আঘাত কৰে; কিন্তু তাৰকৰ শক্তি-প্ৰহাৰত বীৰভদ্ৰ নিজেই পতিত হয়। দেৱ, গন্ধৰ্ব, নাগ আদি সত্তাসকলে বাৰে বাৰে জয়ধ্বনি কৰি যুদ্ধৰ বিশ্বব্যাপী মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰে। তাৰ পিছত কাৰ্ত্তিকেয় (কুমাৰ) বীৰভদ্ৰক শেষ প্ৰহাৰৰ পৰা নিবাৰণ কৰি নিজে তাৰকৰ সৈতে তীব্ৰ শক্তিযুদ্ধত নামি পৰে—ছল-কৌশল, আকাশগতি আৰু পৰস্পৰ আঘাত-ক্ষতৰে যুদ্ধ চলি থাকে। ভীত পৰ্বতশ্ৰেণীসমূহ সাক্ষী হৈ একত্ৰিত হয়; কুমাৰে সিহঁতক শীঘ্ৰে সমাধান হ’ব বুলি আশ্বাস দিয়ে। শেষত কুমাৰে তাৰকৰ মূৰ ছেদন কৰে; সৰ্বত্ৰ স্তৱ, বাদ্য-নৃত্য, পুষ্পবৃষ্টি হয়, পাৰ্বতীয়ে পুত্ৰক আলিঙ্গন কৰে আৰু ঋষিসকলৰ মাজত শিৱৰ সন্মান হয়। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে—এই “কুমাৰ-বিজয়” আৰু তাৰকবধৰ কাহিনী ভক্তিৰে পঢ়িলে বা শুনিলে পাপক্ষয় হয় আৰু অভীষ্ট সিদ্ধি লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
लोमश उवाच । वल्गमानं तमायांतं तारका सुरमोजसा । आजघान च वज्रेण इंद्रो मतिमतां वरः
লোমশে ক’লে—দেৱসম ওজেৰে লাফাই লাফাই আগবাঢ়ি অহা তাৰকাক, বিবেচকসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ ইন্দ্ৰই বজ্ৰেৰে আঘাত কৰিলে।
Verse 2
तेन वज्रप्रहारेण तारको विह्वलीकृतः । पतितोऽपि समुत्थाय शक्त्या तं प्राहरद्द्विपम्
সেই বজ্ৰাঘাতে তাৰক স্তম্ভিত হ’ল। পৰি গ’লেও পুনৰ উঠি শকতিৰে সেই হাতীক আঘাত কৰিলে।
Verse 3
पुरंदरं गजस्थं हि अपातया भूतले । हाहाकारो महानासीत्पतिते च पुरंदरे
গজাৰূঢ় পুৰন্দর (ইন্দ্ৰ)ক সি ভূতলত পেলাই দিলে। পুৰন্দর পতিত হোৱাত মহা হাহাকাৰ উঠিল।
Verse 4
तारकेणापि तत्रैव यत्कृतं तच्छृणु प्रभो । पतितं च पदाक्रम्य हस्ताद्वज्रं प्रगृह्य च
হে প্ৰভো, শুনা—সেই ঠাইতে তাৰকে যি কৰিলে: পতিতজনৰ ওপৰত পদাৰ্পণ কৰি, তাৰ হাতৰ পৰা বজ্ৰ উঠাই ধৰিলে।
Verse 5
हतं देवेंद्रमालोक्य तारको रिपुसूदनः । वज्रघातेन महताऽताडयत्तु पुरंदरम्
দেৱেন্দ্ৰ (ইন্দ্ৰ) নিহত হোৱা দেখি, ৰিপুসূদন তাৰকে মহা বজ্ৰাঘাতে পুৰন্দৰকো প্ৰহাৰ কৰিলে।
Verse 6
त्रिशूलमुद्यम्य महाबलस्तदा स वीरभद्रो रुषितः पुरंदरम् । संरक्षमाणो हि जघान तारकं शूलेन दैत्यं च महाप्रभेण
তেতিয়া মহাবলী বীৰভদ্ৰ ক্ৰুদ্ধ হৈ ত্ৰিশূল উঠালে; পুৰন্দৰক ৰক্ষা কৰি, মহাপ্ৰভাযুক্ত শূলেৰে দৈত্য তাৰকক বধ কৰিলে।
Verse 7
शूलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले । पतितोऽपि महातेजास्तारकः पुनरुत्थितः
শূলৰ প্ৰহাৰত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ তাৰক মাটিত লুটাই পৰিল; তথাপি পতিত অৱস্থাতো সেই মহাতেজস্বী তাৰক পুনৰ উঠিল।
Verse 8
जघान परया शक्त्या वीरभद्रं तदोरसि । वीरभद्रोपि पतितः शक्तिघातेन तस्य वै
তাৰ পিছত সি পৰম শক্তিৰে বীৰভদ্ৰৰ বুকুত আঘাত কৰিলে; আৰু সেই শক্তিঘাতত বীৰভদ্ৰো নিশ্চয় লুটাই পৰিল।
Verse 9
सगणाश्चैव देवाश्च गंधर्वोरगराक्षसाः । हाहाकारेण महता चुक्रुशुश्च पुनःपुनः
দেৱগণসহ দেৱতা, গন্ধৰ্ব, নাগ আৰু ৰাক্ষসসকলে “হা হা” বুলি মহা আৰ্তনাদ কৰি বাৰে বাৰে ক্ৰন্দন কৰিলে।
Verse 10
तदोत्थितः सहसा महाबलः स वीरभद्रो द्विषतां निहंता । त्रिशूलमुद्यम्य तडित्प्रकाशं जाज्वल्यमानं प्रभया निरंतरम् । स्वरोचिषा भासितदिग्वितानं सूयदुबिंबाग्न्युडुमण्डलाभम्
তেতিয়া সহসাই মহাবলী, শত্রুনাশক বীৰভদ্ৰ উঠি দাঁড়াল। বিজুলীৰ দৰে দীপ্ত, অবিচ্ছিন্ন প্ৰভাৰে জ্বলি থকা ত্ৰিশূল উচলাই তেওঁ নিজ জ্যোতিয়ে দিশাসমূহৰ আকাশমণ্ডল আলোকিত কৰিলে—সূৰ্যবিম্বৰ দৰে, অগ্নিৰ দৰে, তৰাৰ মণ্ডলৰ দৰে।
Verse 11
त्रिशूलेन तदा यावद्धंतुकामो महाबलः । निवारितः कुमारेण मावधीस्त्वं महामते
তেতিয়া মহাবলী জনে ত্ৰিশূলৰে বধ কৰিবলৈ উদ্যত হোৱাতেই কুমাৰে বাধা দিলে—“হে মহামতি, তাক নাবধিবা।”
Verse 12
जगर्ज च महातेजाः कार्त्तिकेयो महाबलः
আৰু মহাবলী, মহাতেজস্বী কাৰ্ত্তিকেয় গর্জন কৰি উঠিল।
Verse 13
तदा जयेत्यभिहितो भूतैराकाशसंस्थितैः । शक्त्या परमया वीरस्तारकं हंतुमुद्यतः
তেতিয়া আকাশত অৱস্থিত ভূতসকলে “জয়” বুলি ধ্বনি দিলে; বীৰজনে পৰম শক্তি (বল্লম) লৈ তাৰকক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল।
Verse 14
तारकस्य कुमारस्य संग्रामस्तत्र दुःसहः । जातस्ततो महाघोरः सर्वभूतभयंकरः
তাত তাৰক আৰু কুমাৰৰ যুদ্ধ অসহ্য হৈ উঠিল; তাৰ পৰাই এক মহা-ঘোৰ সংঘাত জন্মিল, যি সকলো প্ৰাণীৰ বাবে ভয়ংকৰ।
Verse 15
शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । शक्तिभ्यां भिन्नहस्तौ तौ महासाहससंयुतौ
শক্তি (ভালা) হাতে ধৰা সেই দুজন বীৰে পৰস্পৰে যুদ্ধ কৰিলে; শক্তিৰ আঘাতে ইজনে সিজনৰ হাত ভাঙি দিলে—দুয়ো মহাসাহসী।
Verse 16
परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ । वैतालिकीं समाश्रित्य तथा वै खेचरीं गतिम्
দুজন মহাবলী সিংহৰ দৰে ইজনে সিজনক ফাঁকি দি আগবাঢ়িল; তেওঁলোকে বৈতালিকী গতি আশ্ৰয় কৰি, লগতে খেচৰী—আকাশচাৰী গতি—গ্ৰহণ কৰিলে।
Verse 17
पार्वतं मतमाश्रित्य शक्त्या शक्तिं निजघ्नतुः । एभिर्मतैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमुत्तमम्
পাৰ্বত মত (পৰ্বতজাত কৌশল) আশ্ৰয় কৰি, দুজন মহাবীৰে শক্তিৰে শক্তিক আঘাত কৰিলে; এই কৌশলসমূহেৰে তেওঁলোকে উত্তম আৰু মহৎ যুদ্ধ ৰচিলে।
Verse 18
अन्योन्यसाधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ । जघ्नतुः शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ
ইজনে সিজনৰ সমকক্ষ হৈ, বল আৰু পৰাক্ৰমত মহান, ৰণবিশাৰদ সেই দুজন যোদ্ধাই ৰণক্ষেত্ৰত শক্তিৰ ধাৰা বৰষাই পৰস্পৰক আঘাত কৰিলে।
Verse 19
मूर्ध्नि कण्ठे तथा बाह्वोर्जान्वोश्चैव कटीतटे । वक्षस्युरसि पृष्ठे च चिच्छिदतुः परस्परम्
মূৰ, কণ্ঠ, বাহু, হাঁটু, কঁকালৰ তট, বক্ষ আৰু পিঠিত—এইদৰে তেওঁলোকে পৰস্পৰে পুনঃপুনঃ আঘাত কৰি ক্ষত-বিক্ষত কৰিলে।
Verse 20
तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । प्रेक्षका ह्यभवन्सर्वे देवगन्धर्वगुह्यकाः
সেই দুজন মহাবলী বধ-ইচ্ছাৰে যুদ্ধ কৰি থাকোঁতে, সকলো দেৱ, গন্ধৰ্ব আৰু গুহ্যক যুদ্ধৰ দৰ্শক হৈ পৰিল।
Verse 21
ऊचुः परस्परं सर्वे कोऽस्मिन्युद्धे विजेष्यते । तदा नभोगता वाणी उवाच परिसांत्व्य वै
সকলোৱে পৰস্পৰে ক’লে, “এই যুদ্ধত কোনে বিজয়ী হ’ব?” তেতিয়া আকাশস্থিত এক বাণীয়ে সত্যই তেওঁলোকক সান্ত্বনা দি ক’লে।
Verse 22
तारकं हि सुराश्चाद्य कुमारोऽयं हनिष्यति । मा शोच्यतां सुराः सर्वैः सुखेन स्थीयतां दिवि
“হে সুৰসকল! আজি এই কুমাৰে নিশ্চয়েই তাৰকক বধ কৰিব। শোক নকৰিবা; তোমালোক সকলোৱে স্বৰ্গত সুখেৰে স্থিৰ হৈ থাকিবা।”
Verse 23
श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां तदैव वाचं प्रमथैः परीतः । कुमारकस्तं प्रति हंतुकामो दैत्याधिपं तारकमुग्ररूपम्
গগনত উচ্চাৰিত সেই বাণী শুনি, প্ৰমথসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, বধ-ইচ্ছাৰে উদ্দীপ্ত কুমাৰ তেতিয়াই দৈত্যাধিপতি উগ্ৰৰূপ তাৰকৰ মুখামুখি আগবাঢ়িল।
Verse 24
शक्त्या तया महाबाहुराजघान स्तनांतरे । तारकं ह्यसुरश्रेष्ठं कुमारो बलवत्तरः
সেই শক্তি-বল্লমে মহাবাহু কুমাৰে অসুৰশ্ৰেষ্ঠ তাৰকক স্তনৰ মাজত আঘাত কৰিলে; কুমাৰ অধিক বলৱান হোৱাত, অসুৰসকলৰ অগ্ৰগণ্যক তেওঁ দমন কৰিলে।
Verse 25
तं प्रहारमना दृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चाऽपि संक्रुद्धः स्वशक्त्या चाजघान वै
সেই আঘাতক তুচ্ছ কৰি, দৈত্যপুঙ্গৱ তাৰক ক্ৰুদ্ধ হৈ উঠিল আৰু নিজৰেই শক্তি-বল্লমে কুমাৰকো আঘাত কৰিলে।
Verse 26
तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूर्च्छितोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप्तः स्तूयमानो महर्षिभिः
সেই শক্তি-আঘাতে শাংকৰী (শংকৰপুত্ৰ কুমাৰ) মূৰ্ছিত হ’ল। অলপ সময়ৰ পাছত তেওঁ চেতনা লাভ কৰিলে, যেতিয়া মহর্ষিসকলে তেওঁৰ স্তৱ কৰিছিলে।
Verse 27
यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथैव च । कुमारस्तारकं दैत्यमाजघान प्रतापवान्
যেন মদোন্মত্ত সিংহ বধকামনাৰে ধাৱমান, তেনেদৰে প্ৰতাপৱান বীৰ কুমাৰে দৈত্য তাৰকক প্ৰহাৰ কৰিলে।
Verse 28
एवं परस्परेणैव कुमारश्चैव तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धपरायणौ
এইদৰে কুমাৰ আৰু তাৰক পৰস্পৰৰ সন্মুখে থিয় হৈ যুঁজিলে—দুয়ো অতিশয় ক্ৰুদ্ধ, শক্তি-বল্লমৰ যুদ্ধে একাগ্ৰ।
Verse 29
अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यविजिगीषया । तथा तौ युध्यमानौ च चित्ररूपौ तपस्विनौ
অস্ত্ৰবিদ্যাত অভ্যাসে সিদ্ধি আৰু পৰস্পৰক জয় কৰাৰ আকাঙ্ক্ষাৰে প্ৰেৰিত হৈ, সেই দুজন তপস্বী যুদ্ধ কৰি থাকিও আশ্চৰ্য ৰূপে দীপ্তিমান দেখা গ’ল—যেন কঠোৰ তপস্যাত মহাবলী ঋষি।
Verse 30
धाराभिश्च अणीभीश्च सुप्रयुक्तौ च जघ्नतुः । अवलोकपराः सर्वे देवगन्धर्वकिन्नराः
অস্ত্ৰৰ ধাৰাসদৃশ বৰ্ষণ আৰু তীক্ষ্ণ ক্ষেপণাস্ত্ৰ সুপ্ৰয়োগে নিক্ষেপ কৰি, দুয়োজনে পৰস্পৰক আঘাত কৰিলে; আৰু সকলো দেব, গন্ধৰ্ব আৰু কিন্নৰ কেৱল চাবলৈহে একাগ্ৰ হৈ ৰ’ল।
Verse 31
विस्मयं परमं प्राप्ता नोचुः किंचन तस्य वै । न ववौ च तदावायुर्निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः
চূড়ান্ত বিস্ময়ে আচ্ছন্ন হৈ, তেওঁলোকে একো কথাই নক’লে। তেতিয়া বায়ুও নাবহিল, আৰু সূৰ্য নিৰুজ্জ্বল হৈ পৰিল—তাৰ দীপ্তি ঢাকি গ’ল।
Verse 32
हिमालयोऽथ मेरुश्च श्वेतकूटश्च दर्दुरः । मलयोऽथ महाशैलो मैनाको विंध्यपर्वतः
হিমালয় আৰু মেৰু, শ্বেতকূট আৰু দৰ্দুৰ; মলয়—সেই মহাশৈল—মৈনাক আৰু বিন্ধ্য পৰ্বত—
Verse 33
लोकालोकौ महाशैलौ मानसोत्तरपर्वतः । कैलासो मन्दरो माल्यो गन्धमादन एव च
লোকালোক—সেই মহাশৈল—আৰু মানসোত্তৰ পৰ্বত; কৈলাস, মন্দৰ, মাল্য আৰু গন্ধমাদনো—
Verse 34
उदयाद्रिर्महेंद्रश्च तथैवास्तगिरिर्महान्
উদয়াদ্ৰি আৰু মহেন্দ্ৰ, আৰু তদ্ৰূপে মহান অস্তগিৰি—
Verse 35
एते चान्ये च बहवः पर्वताश्च महाप्रभाः । स्नेहार्द्दितास्तदाजग्मुः कुमारं च परीप्सवः
এইসকল আৰু বহু মহাপ্ৰভা পৰ্বত, স্নেহে আন্দোলিত হৈ, তাত আহিল—কুমাৰক ৰক্ষা কৰি তেওঁৰ পক্ষে থিয় হ’বলৈ ইচ্ছুক হৈ।
Verse 36
ततः स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे प्रतिबोधयन्
তেতিয়া শংকৰৰ পুত্ৰ, গিৰিজাৰ সন্তান, সেই সকলো ভয়াতুৰ আৰু আতংকিত পৰ্বতক দেখি, তেওঁলোকক বুজাই ধৈৰ্য্য দিয়া উদ্দেশ্যে কথা ক’লে।
Verse 37
कुमार उवाच । मा खिद्यत महाभागा मा चिंता क्रियतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषामिह पश्यताम्
কুমাৰে ক’লে: “হে মহাভাগ্যবানসকল, দুখ নকৰিবা; হে পৰ্বতসকল, চিন্তা নকৰিবা। আজি ইয়াত সমবেত সকলোৰে চকুৰ আগতে মই সেই অতি পাপীজনক বধ কৰিম।”
Verse 38
एवं समाश्वास्य तदा मनस्वी तान्पर्वतान्देवगणैः समेतान् । प्रणम्य शंभुं मनसा हरिप्रियः स्वां मातरं चैव नतः कुमारः
এইদৰে দেৱগণসহ একত্ৰিত পৰ্বতসমূহক আশ্বাস দি, দৃঢ়চিত্ত কুমাৰ—হৰিৰ প্ৰিয়—মনে মনে শম্ভুক প্ৰণাম কৰি, নিজৰ মাতৃকো নত হৈ প্ৰণাম কৰিলে।
Verse 39
कार्त्तिकेयस्ततः शक्त्या निचकर्त रिपोः शिरः । तच्छिरो निपपातोर्व्यां तारकस्य च तत्क्षणात् । एवं स जयमापेदे कार्त्तिकेयो महाप्रभुः
তেতিয়া কাৰ্ত্তিকেয়ই নিজৰ শক্তি (বল্লম)ৰে শত্রুৰ মূৰ কাটি পেলালে। সেই ক্ষণতেই তাৰকৰ মূৰ পৃথিৱীত পৰি গ’ল। এইদৰে মহাপ্ৰভু কাৰ্ত্তিকেয়ই বিজয় লাভ কৰিলে।
Verse 40
ददृशुस्तं सुरगणा ऋषयो गुह्यकाः खगाः । किंनराश्चारणाः सर्पास्तथा चैवाप्सरो गणाः
দেৱগণসকলে তেওঁক দেখিলে; ঋষিসকলেও, গুহ্যকসকলে, পক্ষীসকলে; কিন্নৰ, চাৰণ, সৰ্প আৰু অপ্সৰাগণৰ দলসমূহেও দেখিলে।
Verse 41
हर्षेण महताविष्टास्तुष्टुवुस्तं कुमारकम् । विद्याधर्यश्च ननृतुर्गायकाश्च जगुस्तदा
মহা হর্ষে আৱিষ্ট হৈ তেওঁলোকে সেই যুৱ কুমাৰক স্তৱ কৰিলেহি। বিদ্যাধৰীসকলে নাচিলে আৰু গায়কসকলে তেতিয়া গীত গালে।
Verse 42
एवं विजयमापन्नं दृष्ट्वा सर्वे मुदा युताः । ततो हर्षात्समागम्य स्वांकमारोप्य चात्मजम्
তেওঁক এইদৰে বিজয়ী হোৱা দেখি সকলোৱে আনন্দেৰে ভৰি উঠিল। তাৰপিছত হর্ষে আগবাঢ়ি আহি (মাতৃয়ে) পুত্ৰক কোলাত তুলি লৈ ওচৰলৈ টানি আলিঙ্গন কৰিলে।
Verse 43
परिष्वज्य तु गाढेन गिरिजापि तुतोष वै । स्वोत्संगे च समारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम्
গাঢ় আলিঙ্গনে গিৰিজা (পাৰ্বতী)ও তৃপ্ত হ’ল। নিজৰ কোলাত সূৰ্য্যসম তেজস্বী কুমাৰক তুলি লৈ তাই আনন্দিত হ’ল।
Verse 44
लालयामास तन्वंगी पार्वती रुचिरेक्षणा । ऋषीभिः सत्कृतः शंभुः पार्वत्या सहितस्तदा
ৰুচিৰ দৃষ্টিযুক্ত সুকোমল অঙ্গী পাৰ্বতীয়ে স্নেহেৰে নিজৰ পুত্ৰক লালন কৰিলে। তেতিয়া পাৰ্বতীৰ সৈতে শম্ভু (শিৱ)কো ঋষিসকলে সন্মান জনালে।
Verse 45
आर्यासनगता साध्वी शुशुभे मितभाषिणी । संस्तूयमाना मुनिभिः सिद्धचारणपन्नगैः
আৰ্য আসনত উপবিষ্টা সেই সাধ্বী, মিতভাষিণী, অতি শোভা পাইছিল। মুনিসকল, সিদ্ধ-চাৰণ আৰু নাগসকলৰ স্তৱে স্তৱে স্তুত হৈ তেওঁ দীপ্তিময়ী হ’ল।
Verse 46
नीराजिता तदा देवैः पार्वती शंभुना सह । कुमारेण सहैवाथ शोममाना तदा सती
তেতিয়া দেৱতাসকলে শম্ভুৰ সৈতে পাৰ্বতীক, আৰু কুমাৰৰ সৈতে একেলগে, নীৰাজনৰ মঙ্গল দীপ-ঘূৰণে সন্মান জনালে। সেই সময়ত মহাসতী দীপ্তিময়ী হৈ উঠিল।
Verse 47
हिमालयस्तदागत्य पुत्रैश्च परिवारितः । मेर्वाद्यैः पर्वतैश्चैव स्तूयमानः परोऽभवत्
তেতিয়া হিমালয় নিজৰ পুত্ৰসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ আহিল। মেৰু আদি পৰ্বতসকলৰ স্তুতিত তেওঁ পৰম দীপ্তিমান আৰু মহিমান্বিত হ’ল।
Verse 48
तदा देवगणाः सर्व इन्द्राद्य ऋषिभिः सह । पुष्पवर्षेण महात ववर्षुरमितद्युतिम् । कुमारमग्रतः कृत्वा नीराजनपरा बभुः
তেতিয়া ইন্দ্ৰ আদি সকলো দেৱগণ ঋষিসকলৰ সৈতে মিলি অমিত তেজস্বী প্ৰভুৰ ওপৰত মহাপুষ্পবৃষ্টি কৰিলে। কুমাৰক আগত ৰাখি তেওঁলোকে নীৰাজন-আৰতি অৰ্ঘ্যত তৎপৰ হ’ল।
Verse 49
गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । संस्तूयमानो विविधैः सूक्तैर्वेदविदां वरैः
গীত-বাদ্যৰ উচ্চ ধ্বনিৰ মাজত, আৰু তাতকৈও অধিক মহিমাময় ব্ৰহ্মঘোষৰ জপ-উচ্চাৰণত, বেদবিদ্যাৰ শ্ৰেষ্ঠজনসকলে নানা সূক্তেৰে তেওঁক স্তৱন কৰিলে।
Verse 50
कुमारविजयंनाम चरित्रं परमाद्भुतम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्
‘কুমাৰবিজয়’ নামে এই পৰম আশ্চৰ্য পবিত্ৰ চৰিত্ৰ দিৱ্য; ই সকলো পাপ হৰণ কৰে আৰু মানুহক সকলো সৎ কামনা প্ৰদান কৰে।
Verse 51
ये कीर्त्तयंति शुचयोऽमितभाग्ययुक्ताश्चानंत्यरूपमजरामरमादधानाः । कौमारविक्रममहात्म्यमुदारमेतदानंददायकमनोर्थकरं नृणां हि
যিসকল শুচি, অমিত সৌভাগ্যযুক্ত, আৰু অনন্তৰূপ অজৰ-অমৰ পৰম তত্ত্বৰ ধ্যান ধাৰে—তেওঁলোকে যেতিয়া কুমাৰৰ বিক্ৰমৰ এই উদাৰ মহাত্ম্য কীৰ্তন কৰে, তেতিয়া ই মানুহক আনন্দ দিয়ে আৰু মনোৰথ সিদ্ধ কৰে।
Verse 52
यः पठेच्छृणुयाद्वापि कुमारस्य महात्मनः । चरितं तारकाख्यं च सर्वपापैः समुच्यते
যি কোনোবাই মহাত্মা কুমাৰৰ পবিত্ৰ চৰিত্ৰ—বিশেষকৈ ‘তাৰক’ নামে প্ৰসঙ্গ—পাঠ কৰে বা শুনে, সি সকলো পাপৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্ত হয়।