Adhyaya 26

Verse 1

लोमश उवाच । अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवंतं महागिरिम्

লোমশ ক’লে: তাৰ পাছত মেৰু আদি শ্ৰেষ্ঠ পৰ্বতসমূহ উল্লাসে উদ্দীপ্ত হৈ এক কথাত মহাগিৰি হিমৱন্তক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 2

पर्वता ऊचुः । कन्यादानं क्रियतां चाद्य शैल श्रीमाञ्छम्भुर्भाग्यतस्तेऽद्य लब्धः । हृन्मध्ये वै नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मादेषा दीयतामीश्वराय

পৰ্বতসকলে ক’লে: হে হিমালয়, আজি কন্যাদান সম্পন্ন কৰা। তোমাৰ সৌভাগ্যত আজি শ্ৰীমান শম্ভু লাভ হ’ল। হৃদয়ত একো দ্বিধা নকৰিবা; সেয়ে এই কন্যাক ঈশ্বৰলৈ অৰ্পণ কৰা।

Verse 3

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां सुहृदां वै हिमालयः । सम्यक्संकल्पमकरोद्ब्रह्ममा नोदितस्तदा । इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर

সু-হৃদয় বন্ধুসমূহৰ বাক্য শুনি হিমালয়ে তেতিয়া ব্ৰহ্মাৰ প্ৰেৰণা পাই দৃঢ় সংকল্প কৰিলে আৰু ক’লে: হে পৰমেশ্বৰ, এই কন্যাক মই তোমালৈ দান কৰিলোঁ।

Verse 4

भार्यार्थं प्रतिगृह्णीष्वमंत्रेणानेन दत्तवान् । अस्मै रुद्राय महते देवदवाय शंभव । कन्या दत्ता महेशाय गिरींद्रेण महात्मना

এই মন্ত্ৰে তেওঁ ক’লে: “ইয়াক পত্নী ৰূপে গ্ৰহণ কৰা; এই মহাৰুদ্ৰ, দেৱদেৱ শম্ভুক দান কৰা হৈছে।” এইদৰে মহাত্মা গিৰিৰাজে কন্যাক মহেশ্বৰলৈ দান কৰিলে।

Verse 5

वेद्यां च बहिरानीतौ दंपतीव कमलेक्षणौ । उपवेशितौ बहिर्वेद्यां पार्वतीपरमेश्वरौ

তাৰ পিছত কমলনয়ন দম্পতি যেন পাৰ্বতী আৰু পৰমেশ্বৰক বেদীৰ বাহিৰলৈ আনিলে আৰু যজ্ঞবেদীৰ কাষে মাটিত উপবিষ্ট কৰালে।

Verse 6

आचार्येणाथ तत्रैव कश्यपेन महात्मना । आह्वानं हवनार्थाय कृतमग्नेस्तदा द्विजाः

তেতিয়াই তাতেই মহাত্মা আচার্য কশ্যপে হৱনৰ উদ্দেশ্যে অগ্নিৰ আহ্বান সম্পন্ন কৰিলে; আৰু দ্বিজসকল সেই ক্ৰিয়াত উপস্থিত আছিল।

Verse 7

ब्रह्मा ब्रह्मासनगतो बभूव शिवसन्निधौ । प्रवर्तमाने हवन ऋषयश्च विचक्षणाः

ব্ৰহ্মা ব্ৰহ্মাসনত উপবিষ্ট হৈ শিৱৰ সন্নিধানত উপস্থিত হ’ল; আৰু হৱন আৰম্ভ হোৱাত বিচক্ষণ ঋষিসকলেও সমবেত হ’ল।

Verse 8

ऊचुः परस्परं तत्र नानादर्शनवेदिनः । वेदवादरताः केचिदवदन्संमतेन वै

তাত বহু দৰ্শন-জ্ঞানীসকলে পৰস্পৰে কথোপকথন কৰিলে; আৰু কিছুমানে বেদ-বাদত ৰত হৈ, যাক নিজে ‘সম্মত’ বুলি মানে সেই প্ৰমাণ অনুসাৰে তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰিলে।

Verse 9

एवमेव न चाप्येवमेवमेव न चान्यथा । कार्यमेव न वा कार्यं कार्याकार्यं तथा परे

“ঠিক তেনেকৈ!”—“ঠিক তেনেকৈ নহয়!”—“কেৱল তেনেকৈ!”—“অন্যথা নহয়!” এইদৰে কিছুমানে বিতৰ্ক কৰিলে: “ই কৰাই উচিত,” বা “ই নকৰিলেও হয়,” আৰু আন কিছুমানে কৰণীয়-অকৰণীয়ৰ বিষয়ে তৰ্ক-বিতৰ্ক চলালে।

Verse 10

इत्येवं ब्रुवतां शब्दः श्रूयते शिवसन्निधौ । स्वकीयं मतमास्थाय ह्यब्रुवंस्ते परस्परम् । तत्त्वज्ञानविहीनास्ते केवलं वेदबुद्धयः

এইদৰে কোৱা-শুনাৰ শব্দ শিৱৰ সন্নিধিত শুনা গ’ল। নিজৰ নিজৰ মত আঁকোৱালি ধৰি তেওঁলোকে পৰস্পৰে তৰ্ক কৰিলে। তত্ত্বজ্ঞানবিহীন তেওঁলোকৰ বুদ্ধি কেৱল বেদমুখী আছিল।

Verse 11

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा परस्परजयैषिणाम् । प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच शिवसन्निधौ

পৰস্পৰক জয় কৰিবলৈ আগ্ৰহী লোকসকলৰ সেই বাক্য শুনি নাৰদে হাঁহি উঠিল আৰু শিৱৰ সন্নিধিত বাক্য ক’লে।

Verse 12

यूयं सर्वे वादिनश्च वेदवादरतास्तथा । मौनमास्थाय भोविप्रा हृदि कृत्य सदाशिवम्

“তোমালোক সকলোৱে বিতৰ্ককাৰী আৰু বেদ-বাদত আসক্ত। সেয়ে, হে বিপ্ৰসকল (ব্ৰাহ্মণসকল), মৌন অৱলম্বন কৰা; হৃদয়ত সদাশিৱক স্থাপন কৰি (অন্তৰ্ধ্যান কৰি) তেনেকৈ স্থিৰ থাকাঁ।”

Verse 13

आत्मानं परमात्मानं पराणां परमं च तत् । येनेदं कारितं विश्वं यतः सर्वं प्रवर्त्तते । यस्मिन्निलीयते विश्वं तस्मै सर्वात्मने नमः

“সেই সর্বাত্মাক নমস্কাৰ—যি আত্মা আৰু পৰমাত্মা, পৰমৰো পৰম; যাৰ দ্বাৰা এই বিশ্ব গঢ়া হৈছে, যাৰ পৰা সকলো প্ৰবাহিত হয়, আৰু যাৰ মাজতে অন্তত বিশ্ব লীন হয়।”

Verse 14

सोऽयमास्तेऽधुना गेहे पर्वतेंद्रस्य भो द्विजाः । मुखादस्यैव संजाताः सर्वे यूयं विचक्षणाः

সেইজনাই এতিয়া পৰ্বতেন্দ্ৰৰ গৃহত বাস কৰিছে, হে দ্বিজসকল। তোমালোক সকলো বিচক্ষণ, তেওঁৰ মুখৰ পৰাই জন্ম লাভ কৰিছা।

Verse 15

एवमुक्तास्तदा तेन नारदेन द्विजोत्तमाः । उपदेशकरैर्वाक्यैर्बोधितास्ते द्विजोत्तमाः

সেই সময় নাৰদে এইদৰে কোৱাত, সেই শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজসকল তেওঁৰ উপদেশময় বাক্যৰে বোধিত হৈ জাগ্ৰত হ’ল।

Verse 16

वर्त्तमाने च यज्ञे च ब्रह्मा लोकपितामहः । ददर्श चरणौ देव्या नखेंदुं च मनोहरम्

যজ্ঞ চলি থাকোঁতে, লোকপিতামহ ব্ৰহ্মাই দেৱীৰ চৰণযুগল আৰু নখৰ চন্দ্ৰসম মনোহৰ জ্যোতি দৰ্শন কৰিলে।

Verse 17

दर्शनात्स्खलितः सद्यो बभूवांबुजसंभवः । मदनेन समाविष्टो वीर्यं च प्राच्यवद्भुवि

সেই দৰ্শনত কমলজ ব্ৰহ্মা তৎক্ষণাৎ স্খলিত হ’ল; কামে আৱিষ্ট হৈ তেওঁ নিজৰ বীৰ্য পৃথিৱীত পতিত কৰিলে।

Verse 18

रेतसा क्षरमाणेन लज्जितोऽभूत्पितामहः । चरणाभ्यां ममर्द्दाथ महद्गोप्यं दुरत्ययम्

বীৰ্য ক্ষৰিত হোৱাত পিতামহ লজ্জিত হ’ল; তাৰ পাছত তেওঁ চৰণেৰে তাক মথি দবাই দিলে—এটা মহৎ, গোপনীয় আৰু লুকুৱাবলৈ দুঃসাধ্য ৰহস্য ৰক্ষা কৰি।

Verse 19

बहवश्चर्षयो जाता वालखिल्याः सहस्रशः । उपतस्थुस्तदा सर्वेताततातेति चाब्रुवन्

তেতিয়া বহু ঋষি জন্মিল—সহস্ৰ সহস্ৰ ভালখিল্য। সকলোৱে ওচৰলৈ আহি চিঞৰি ক’লে, “পিতা! পিতা!”

Verse 20

नारदेन तदोक्तास्ते वालखिल्याः प्रकोपिना । गच्छंतु बटवो यूयं पर्वतं गंधमादनम्

তেতিয়া ক্ৰোধিত নাৰদে সেই ভালখিল্যসকলক ক’লে, “হে বটুৱাহঁত, তোমালোক যাওঁক—গন্ধমাদন পৰ্বতলৈ গমন কৰা!”

Verse 21

न स्थातव्यं भवद्भिश्च भवतां न प्रयोजनम् । इत्येवमुक्तास्ते सर्वे वालखिल्याश्च पर्वतम् । नारदेन समादिष्टा ययुः सर्वे त्वरान्विताः

“তোমালোক ইয়াত নাথাকিবা; তোমালোকৰ ইয়াত কোনো প্ৰয়োজন নাই।” এইদৰে কোৱা হ’লে, নাৰদৰ আদেশত সেই সকলো ভালখিল্য তৎক্ষণাৎ ত্বৰিতভাৱে পৰ্বতলৈ গ’ল।

Verse 22

नारदेन ततो ब्रह्माऽश्वासितो वचनैः शुभैः । तावच्च हवनं पूर्णं जातं तस्य महात्मनः

তাৰ পাছত নাৰদে শুভ বাক্যৰে ব্ৰহ্মাক সান্ত্বনা দিলে। সেই সময়লৈকে সেই মহাত্মাৰ পবিত্ৰ হৱন সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছিল।

Verse 23

महेशस्य तथा विप्राः शांतिपाठपरा बभुः । ब्रह्मघोषेण महता व्याप्त मासीद्दिगंतरम्

তদ্ৰূপে, হে বিপ্ৰসকল, ব্ৰাহ্মণসকল মহেশৰ বাবে শান্তিপাঠত নিমগ্ন হ’ল। মহা ব্ৰহ্মঘোষে দিশাদিশান্তৰ সমগ্ৰ বিস্তাৰ ভৰি পৰিল।

Verse 24

ततो नीराजितो देवो देवपत्नीभिरुत्तमः । तथैव ऋषिपत्नीभिरर्चितः पूजितस्तथा

তেতিয়া দেৱপত্নীসকলে সেই পৰম দেৱতাক নীৰাজন কৰি সন্মান জনালে; তেনেদৰে ঋষিপত্নীসকলেও তেওঁক অৰ্চনা কৰি ভক্তিভাৱে পূজা কৰিলে।

Verse 25

तथा गिरीन्द्रस्य मनोरमाः शुभा नीराजयामासुरथैव योषितः । गीतैः सुगीतज्ञविशारदाश्च तथैव चान्ये स्तुतिभिर्महर्षयः

তেনেদৰে গিৰীন্দ্ৰৰ বাবে শুভ আৰু মনোৰমা নাৰীসকলে নীৰাজন কৰিলে; সুগীত-বিদ্যাত নিপুণসকলে গীত-স্তোত্ৰে প্ৰশংসা কৰিলে, আৰু অন্য মহর্ষিসকলেও স্তুতিভিৰে প্ৰভুক বন্দনা কৰিলে।

Verse 26

रत्नानि च महार्हाणि ददौ तेभ्यो महामनाः । हिमालयो महाशैलः संहृष्टः परितोषयन्

তাৰ পাছত মহান মনৰ মহাশৈল হিমালয়ে আনন্দিত হৈ তেওঁলোকক অতি মূল্যবান ৰত্ন দান কৰিলে, সন্মান আৰু সন্তুষ্টি দান কৰিবলৈ ইচ্ছুক হৈ।

Verse 27

बभौ तदानीं सुरसिद्धसंघैर्वेद्यां स्थितोऽसौ सकलत्रको विभुः । सर्वैरुपेती निजपार्षदैर्गणैः प्रहृष्टचेता जगदेकसुन्दराः

সেই সময় সর্বশক্তিমান প্ৰভু বেদীত স্থিত হৈ দেৱ-সিদ্ধসঙ্ঘেৰে বিৰাজমান হৈ দীপ্তিমান হ’ল। নিজৰ পাৰ্ষদ-গণসকলে চাৰিওফালে সেৱা কৰি থাকিল, আৰু প্ৰসন্নচিত্তে তেওঁ জগতৰ একমাত্ৰ অনুপম সৌন্দৰ্যৰূপে প্ৰকাশ পালে।

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे तत्र ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । ऋषिगंधर्वयक्षाश्च येन्ये तत्र समागताः

ইতিমধ্যে তাত ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-পুৰোগামীসকল উপস্থিত হ’ল; লগতে ঋষি, গন্ধৰ্ব, যক্ষ আৰু আন আন যিসকল তাত সমাগত হৈছিল, সকলোৱে আহি মিলিল।

Verse 29

सर्वान्समभ्यर्च्य तदा महात्मा महान्गिरीशः परमेण वर्चसा । सद्रत्नवस्त्राभरणानि सम्यग्ददौ च ताम्बूलसुगन्धवार्यपि

তেতিয়া পৰম তেজস্বী মহাত্মা গিৰীশে সকলোকে বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি উত্তম ৰত্ন, বস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰ যথাযথভাৱে দান কৰিলে; লগতে তাম্বূল আৰু সুগন্ধি-সুৰভিত জলও প্ৰদান কৰিলে।

Verse 30

तदा शिवं पुरस्कृत्याभ्यव जह्रुः सुरेश्वराः । तथा सर्वे मिलित्वा तु ऐकपद्येन मोदिताः

তেতিয়া দেৱলোকৰ অধিপতিসকলে শিৱক অগ্ৰত ৰাখি ভক্তিভাৱে প্ৰণাম নিবেদন কৰিলে; আৰু সকলোৱে একেলগে মিলি একমনে, একসুৰে স্তৱ কৰি আনন্দিত হ’ল।

Verse 31

पंक्तीभूताश्च बुभुर्लिंगिना श्रृंगिणा सह । केचिद्गणाः पृथग्भूता नानाहास्यरसैर्विभुम्

আৰু শাৰী শাৰী হৈ তেওঁলোকে লিঙ্গী তপস্বী আৰু শৃঙ্গী (শিংযুক্ত)ৰ সৈতে একেলগে ভোজন কৰিলে। কিছুমান গণ পৃথক দলে বিভক্ত হৈ নানাবিধ হাস্য-ৰসৰ ক্ৰীড়াৰে প্ৰভুক আনন্দিত কৰিলে।

Verse 32

अतोषयन्नारदाद्या अनेकालीकसंयुताः । तथा चण्डीगणाः सर्वे बभुजुः कृतभाजनाः

নাৰদ আদি সকলোৱে কালীকাৰ বহু দলে সৈতে আনন্দ লাভ কৰিলে। তদ্ৰূপে চণ্ডীৰ সকলো গণে নিজৰ অংশ বিধিপূৰ্বক পোৱা পাছত প্ৰসাদ ভোজন কৰিলে।

Verse 33

वैतालाः क्षेत्रपालाश्च बुभुजुः कृतभाजनाः । शाकिनी डाकिनी चैव यक्षिण्यो मातृकादयः

বৈতাল আৰু ক্ষেত্ৰপালসকলেও বিধিপূৰ্বক অংশ পাই ভোজন কৰিলে। তদ্ৰূপে শাকিনী, ডাকিনী, যক্ষিণী আৰু মাতৃকাসকল আদি সকলোৱেও প্ৰসাদ গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 34

योगिन्योऽथ चतुः षष्टिर्योगिनो हि तथा परे । दश कोट्यो गणानां च कोट्येका च महात्मनाम्

তেতিয়া চৌষট্টি যোগিনী আছিল, আৰু তদুপৰি আন আন যোগীও আছিল। গণসকলৰ সংখ্যা দহ কোটি, আৰু মহাত্মাসকলৰ এক কোটি আছিল।

Verse 35

एवं तु ऋषयः सर्वे तथानये विबुधादयः । योगिनो हि मया चान्ये कथिताः पूर्वमेव हि

এইদৰে সকলো ঋষি, আৰু একেই প্ৰকাৰেদি দেবতা আদি সকলেও (উপস্থিত/সেৱাৰত) আছিল। আন যোগীসকলৰ কথা মই আগতেই বৰ্ণনা কৰি থৈছোঁ।

Verse 36

योगिन्यश्चैव कथितास्तासां भक्ष्यं वदामि वः । खड्गानां केचिदानीय क्रव्यं पवित्रमेव च

যোগিনীসকলৰ কথাও কোৱা হ’ল; এতিয়া মই তোমালোকক সিহঁতৰ আহাৰ ক’ম। কিছুমানে খড়্গেৰে আনি মাংস ভক্ষণ কৰে, যাক সিহঁতে পবিত্ৰ বুলিয়েই গণ্য কৰে।

Verse 37

भुंजंति चास्थिसंयुक्तं तथांत्राणि बुभुक्षिताः । आनीय केचिच्छीर्षाणि महिषाणां गुरूणि च

ভোকতুৰ হৈ সিহঁতে হাড়সহ মাংস আৰু অন্ত্ৰও ভক্ষণ কৰে। কিছুমানে আনি মহিষৰ গধুৰ মূৰো ভক্ষণ কৰে।

Verse 38

तथा केचिन्नृत्यमानास्तदानीं रोरूय्यमाणाः प्रमथाश्चैव चान्ये । केचित्तूष्णीमास्थिता रुद्ररूपाः परेचान्यांल्लोकमानास्तथैव

কিছুমান তেতিয়া নৃত্য কৰি আছিল, আন কিছুমান—প্ৰমথ আদি—উচ্চস্বৰে হুংকাৰি চিঞৰি আছিল। কিছুমান ৰুদ্ৰ-ৰূপ ধৰি নীৰৱে থিয় হৈ আছিল; আন কিছুমানেও তেনেদৰে পৰলোকলৈ চাই আছিল।

Verse 39

योगिनीचक्रमध्यस्थो भैरवो हि ननर्त च । तथान्ये भूतवेताला मामेत्येवं प्रलापिनः

যোগিনী-চক্ৰৰ মাজত অৱস্থিত ভৈৰৱ নিশ্চয় নৃত্য কৰিলে। আৰু আন ভূত আৰু বেতাল মোৰ ওচৰলৈ আহি এইদৰে প্ৰলাপ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 40

एवं तेषामुद्धवं हि निरिक्ष्य मधुसूदनः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंकरं लोकशंकरम्

এইদৰে তেওঁলোকৰ কোলাহল দেখি মধুসূদনে হাঁহি-মুখে লোককল্যাণকাৰী শংকৰক বাক্য ক’লে।

Verse 41

एतान्गणान्वारय भो अत्र मत्तांश्च संप्रति । अस्मिन्काले च यत्कार्यं सर्वैस्तत्कार्यमे व च

“হে প্ৰভু, এই গণসমূহক বাধা দিয়া, কিয়নো এতিয়া ইয়াত সিহঁত মত্ত। আৰু এই সময়ত যি কাৰ্য কৰণীয়—সেই কাৰ্যই সকলোৱে একেলগে সম্পন্ন কৰক।”

Verse 42

पांडित्येन महादेव तस्मादेतान्निवारय । तच्छ्रुत्वा भगवान्रुद्रो वीरभद्रमुवाच ह

“হে মহাদেৱ, সেয়েহে পাণ্ডিত্যপূর্ণ উপদেশে ইহঁতক নিবাৰণ কৰা।” এই কথা শুনি ভগৱান ৰুদ্ৰে বীৰভদ্ৰক ক’লে।

Verse 43

रुद्र उवाच । वारयस्व प्रमत्तांश्च क्षीबांश्चैव विशेषतः । तेनोक्तो वीरभद्रश्च शंभुना परमेष्ठिना

ৰুদ্ৰে ক’লে: “উন্মত্তসকলক, আৰু বিশেষকৈ ক্ষীবসকলক, বাধা দিয়া।” এইদৰে পৰমেশ্ঠী শম্ভুৱে আদেশ দিলে, বীৰভদ্ৰে সেইমতে পালন কৰিলে।

Verse 44

आज्ञापिताः प्रमत्ताश्च वीरभद्रेण धीमता । प्रमथा वारितास्तेन तूष्णीमाश्रित्य ते स्थिताः

ধীমন্ত বীৰভদ্ৰে সেই উন্মত্তসকলক আজ্ঞা দিলে; আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা নিবাৰিত প্ৰমথসকল নীৰৱতাত আশ্ৰয় লৈ স্থিৰ হৈ ৰ’ল।

Verse 45

निश्चला योगिनीमध्ये भूतप्रमथगुह्यकाः । शाकिन्यो यातुधानाश्च कूष्मांडाः कोपिकर्पटाः

যোগিনীৰ মাজত নिश्चল হৈ আছিল ভূত, প্ৰমথ আৰু গুহ্যকসকল; লগতে শাকিনী, যাতুধান, কূষ্মাণ্ড আৰু আন আন ক্ৰূৰ দলসমূহ।

Verse 46

तथान्ये भूतवेतालाः क्षेत्रपालाश्च भैरवाः । सर्वे शांताः प्रमत्ताश्च बभूवुः प्रमथादयः

তদ্ৰূপে আন আন ভূত আৰু বেতাল, ক্ষেত্ৰপাল আৰু ভৈৰৱসকল; প্ৰমথ আদি সকলোয়ে শান্ত হ’ল, উন্মত্ততা নিবৃত্ত হ’ল।

Verse 47

एवं विस्तारसंयुक्तं कृतमुद्वहनं तदा । हिमाद्रिणा परं विप्राः सुमंगल्यं सुशोभनम्

এইদৰে, হে বিপ্ৰসকল, তেতিয়া হিমাদ্ৰিয়ে বিস্তাৰ-সম্ভাৰে ‘উদ্বহন’ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিলে—অতি মঙ্গলময় আৰু দৰ্শনীয় সুন্দৰ।

Verse 48

चत्वारो दिवसा जाताः परिपूर्णेन चेतसा । हिमाद्रिणा कृता पूजा देवदेवस्य शूलिनः

চাৰি দিন পাৰ হ’ল, মন সম্পূৰ্ণ একাগ্ৰ আছিল; আৰু হিমাদ্ৰিয়ে দেবদেৱ শূলধাৰী প্ৰভুৰ পূজা সম্পন্ন কৰিলে।

Verse 49

वस्त्रालंकाराभरणै रत्नैरुच्चावचैस्ततः । पूजयित्वा महादेवं विष्णोर्वचनपरोऽभवत्

তাৰ পাছত বস্ত্ৰ, অলংকাৰ, আভৰণ আৰু নানা প্ৰকাৰৰ মূল্যবান ৰত্নেৰে মহাদেৱক পূজা কৰি, হিমাদ্ৰি বিষ্ণুৰ বচনত মনোনিবেশ কৰিলে।

Verse 50

लक्ष्मीसमेतं विष्णुं च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । पूजयामास हिमवांस्तथा ब्रह्माणमेव च

হিমৱানে লক্ষ্মীসহ বিষ্ণুক শুভ বস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰেৰে পূজা কৰিলে; তদ্ৰূপে ব্ৰহ্মাকো পূজা কৰিলে।

Verse 51

इंद्रं पुरोधसा सार्द्धमिंद्राण्या सहितं विभुम् । तथैव लोकपालांश्च पूजयित्वा पृथक्पृथक्

তেওঁ পুৰোহিতসহ, ইন্দ্ৰাণীৰ সান্নিধ্যত বিভু ইন্দ্ৰক পূজা কৰিলে; আৰু তদ্ৰূপে লোকপালসকলকো পৃথক পৃথককৈ পূজা কৰিলে।

Verse 52

तथैव पूजिता चंडी भूतप्रमथगुह्यकैः । वस्त्रालंकरणैश्चैव रत्नैर्नानाविधैरपि । ये चान्य आगतास्तत्र ते च सर्वे प्रपूजिताः

একেদৰে ভূত, প্ৰমথ আৰু গুহ্যকসকলে চণ্ডীকো পূজা কৰিলে—বস্ত্ৰ, অলংকাৰ আৰু নানা প্ৰকাৰৰ ৰত্নেৰে। আৰু যিসকল আনেও তাত আহিছিল, তেওঁলোক সকলোকেো যথাবিধি সন্মান কৰি পূজা কৰা হ’ল।

Verse 53

एवं तदानीं प्रतिपूजिताश्च देवाश्च सर्वे ऋषयश्च यक्षाः । गंधर्वविद्याधरसिद्धचारणास्तथैव मर्त्त्याप्सरसां गणाश्च

এইদৰে সেই সময়ত সকলো দেৱতাৰ প্ৰতিপূজন কৰা হ’ল; তেনেদৰে ঋষি আৰু যক্ষসকলৰো। লগতে গন্ধৰ্ব, বিদ্যাধৰ, সিদ্ধ, চাৰণ, আৰু মর্ত্য তথা অপ্সৰাসকলৰ গণসমূহকো তদ্ৰূপে সন্মান কৰা হ’ল।