ततो हिडंबातनयो महौजाः सूर्याक्षकालाक्षमहोदरानुगः । वियत्पथं प्राप्य जगाम तत्पुरं प्राग्ज्योतिषं नाम दिनव्यपाये
tato hiḍaṃbātanayo mahaujāḥ sūryākṣakālākṣamahodarānugaḥ | viyatpathaṃ prāpya jagāma tatpuraṃ prāgjyotiṣaṃ nāma dinavyapāye
তাৰ পাছত হিডিম্বাৰ মহাতেজস্বী পুত্ৰ—সূৰ্যাক্ষ, কালাক্ষ আৰু মহোদৰৰ সৈতে—আকাশপথ ধৰি, দিন শেষ হোৱাৰ সময়ত, প্ৰাগ্জ্যোতিষ নামৰ সেই নগৰলৈ গ’ল।
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition in Māheśvarakhaṇḍa)
Tirtha: Prāgjyotiṣa (Prāgjyotiṣapura)
Type: kshetra
Scene: Ghaṭotkaca (son of Hiḍimbā), mighty and formidable, flies through the sky with companions Sūryākṣa, Kālākṣa, Mahodara; below, forests and rivers fade as dusk approaches; ahead rises the city of Prāgjyotiṣa with ramparts and glowing lamps.
Purāṇic journeys often signal a shift into a new sacred setting where karmic consequences and dharmic encounters unfold.
The verse names the city Prāgjyotiṣa; it is a geographic marker rather than an explicit tīrtha-praise passage here.
None—this is a travel/narrative transition verse.