इष्टैः पुत्रादिभिर्नाथ वियुक्ता मानवा ह्यमी । क्रंदंति करुणासार किं घृणापि भवेन्न ते
iṣṭaiḥ putrādibhirnātha viyuktā mānavā hyamī | kraṃdaṃti karuṇāsāra kiṃ ghṛṇāpi bhavenna te
হে নাথ, কৰুণাৰ সাৰ! এই মানুহবোৰ পুত্ৰ-আদি প্ৰিয়জনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ দুখে কান্দি আছে; আপোনাৰ অন্তৰত দয়াৰ এক চিঙাৰীও কি নুঠে?
Nandabhadra (addressing Īśvara/Śiva)
Scene: A group of mourners—parents and kin—crying with outstretched hands toward a compassionate Sadāśiva, whose gaze is tender yet transcendent.
Suffering in saṃsāra is presented as a plea for divine compassion, urging surrender and prayer to Īśvara.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a devotional lament within the Kaumārikā-khaṇḍa narrative.
None explicitly; the verse is a supplication (stuti/prārthanā) rather than a ritual injunction.