अपमर्दश्च सततं गजैर्वन्यैश्च देहिभिः । तृड्बुभुक्षा च सर्पाणां क्रोधो दुःखं च दारुणम्
apamardaśca satataṃ gajairvanyaiśca dehibhiḥ | tṛḍbubhukṣā ca sarpāṇāṃ krodho duḥkhaṃ ca dāruṇam
তাত বনৰীয়া হাতী আৰু আন দেহধাৰী প্ৰাণীৰে সদায়ে পিষ্ট আৰু পদদলিত হ’ব লাগে। সৰ্পসকলৰো তাপদায়ক যাতনা আছে—তৃষ্ণা, ক্ষুধা, আৰু ভয়ংকৰ ক্ৰোধ, যি নিজেই দাৰুণ দুখ হৈ উঠে।
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Mother (Pārvatī/Umā)
Scene: Wild elephants crash through undergrowth, trampling smaller creatures; serpents writhe in thirst and hunger, their anger flaring as a visible aura of suffering; the forest feels oppressive and unsafe.
Embodiment brings recurring afflictions—fear, hunger, and destructive emotions—encouraging restraint and detachment.
None; the verse is part of a general teaching on saṃsāra.
None explicitly.