Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना । हरिब्रह्मेंद्रप्रमुखा देवाः प्रोचुः परस्परम्

নাৰদে ক’লে: হৰৰ পুত্ৰে পৃথিৱীত স্থাপন কৰা সেই লিঙ্গসমূহ দেখি, হৰি, ব্ৰহ্মা আৰু ইন্দ্ৰ আদি দেৱতাসকলে পৰস্পৰে কথা পাতিলে।

Verse 2

अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे । येन चत्वारी लिंगानि स्तापितानि सुदुर्लभे

আহা! মহী–সাগৰৰ সঙ্গমত এই কুমাৰ ধন্য; যাৰ দ্বাৰা অতি দুষ্প্ৰাপ্য চাৰিটা লিঙ্গ স্থাপিত হ’ল।

Verse 3

वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः । साध्वर्थे चात्मलाभाय कुर्मो लिंगपरंपराम्

আমিও ইয়াত শুদ্ধিৰ বাবে, স্কন্দ আৰু ৰুদ্ৰৰ সন্তোষৰ বাবে, সাধু-হিত আৰু আত্মলাভৰ বাবে লিঙ্গৰ পৰম্পৰা স্থাপন কৰিম।

Verse 4

अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया । सर्वे चेत्स्थापयिष्यंति लिंगान्यत्र महीतटे

অথবা কোটি কোটি দেৱতা আৰু গণনাতীত মুনি—যদি সকলোৱে ইয়াত এই তীৰভূমিত লিঙ্গ স্থাপন কৰে—(তেনে হ’লে স্থানটি পৰম পবিত্ৰ হ’ব)।

Verse 5

पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते । यस्य राष्ट्रे रुद्रलिंगं पूज्यते नैव शक्तितः

“তেওঁলোকৰ পূজা কেনেকৈ যথাযথ হ’ব? কিয়নো ইয়াত সিহঁত বহুত, যেনেকৈ ইয়াত পাঠ কৰা হৈছে। যি ৰাজ্যত ৰুদ্ৰ-লিঙ্গক সামৰ্থ্য অনুসাৰে ভক্তিৰে পূজা কৰা নহয়,”

Verse 6

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः । संभूय स्थापयिष्यामो लिंगमेकं ततः शुभम्

“তেনে ৰাজ্য দুৰ্ভিক্ষ, ব্যাধি আৰু চোৰ-ডাকাতৰ দ্বাৰা পীড়িত হৈ অৱনতি ঘটে। সেয়ে আমি সকলোৱে একেলগে মিলি এটা শুভ লিঙ্গ স্থাপন কৰিম।”

Verse 7

इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् । प्रहर्षिता सुहश्चैव हरिब्रह्ममुखाः सुराः

এইদৰে সকলোৱে মনত দৃঢ় সিদ্ধান্ত কৰি মহেশ্বৰৰ অনুমতি লাভ কৰিলে; হৰি আৰু ব্ৰহ্মাৰ নেতৃত্বত দেৱসকল আনন্দিত আৰু সন্তুষ্ট হ’ল।

Verse 8

भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् । स्थापयामासुरथ ते स्वयं ब्रह्मविनिर्मितम्

তাৰ পাছত নিৰ্জন স্থানত ভূমিৰ এক শুভ অংশ দেখি, তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাই নিজে নিৰ্মাণ কৰা সেই উত্তম লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে।

Verse 9

सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् । सिद्धेश्वरमिति प्राह नाम लिंगस्य वै गुहः

যিহেতু ব্ৰহ্মা আদি দেৱসকলে নিজেই দেৱকাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে এই লিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল, সেয়ে গুহ (স্কন্দ) এ লিঙ্গটোৰ নাম ‘সিদ্ধেশ্বৰ’ বুলি ঘোষণা কৰিলে।

Verse 10

सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् । सर्वतीर्थोदकैः शुभ्रैः पूरितं च महात्मभिः

তাত সেই লিঙ্গৰ কাষতে সকলো দেৱে এক উত্তম সৰোবৰ খনন কৰিলে, আৰু মহাত্মাসকলে সকলো তীৰ্থৰ পৰা অনা নিৰ্মল জলেৰে তাক পূৰ্ণ কৰিলে।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः । कुमुदोनाम आगत्य प्राह शेषाहिपन्नगान्

এই সময়তে, হে পাৰ্থ, পাতালৰ পৰা শেষৰ পুত্ৰ ‘কুমুদ’ নামৰ জন উঠি আহিল আৰু শেষ-বংশীয় নাগসৰ্পসকলক সম্বোধন কৰি ক’লে।

Verse 12

अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः । पलायित्वा स्कंदभीत्या पापः पातालमाविशत्

এই তাৰক-যুদ্ধত প্ৰলম্ব নামৰ পাপী দানৱ স্কন্দৰ ভয়ত পলাই গৈ পাতালত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 13

स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च । विध्वंसयति नागेंद्राः शीघ्रं धावतधावत

“সেইজনে তোমালোকৰ ধন-সম্পদ, পুত্ৰ, পত্নী, কন্যা আৰু গৃহ ধ্বংস কৰি আছে। হে নাগেন্দ্ৰসকল, শীঘ্ৰে দৌৰা, দৌৰা!”

Verse 14

शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते । औत्सुक्यमापुर्नागेंद्रा यामयामेति वादिनः

শেষৰ পুত্ৰ কুমুদৰ সেই বাক্য শুনি নাগেন্দ্ৰসকল উৎকণ্ঠিত হ’ল আৰু “যাওঁ, যাওঁ” বুলি কৈ তৎক্ষণাৎ আগবাঢ়িল।

Verse 15

तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे । पातालाय मुमोचाथ प्रोच्य दैत्यो निहन्यताम्

তেওঁলোকক নিবাৰণ কৰি স্কন্দ ক্ৰুদ্ধ হৈ নিজৰ শক্তি (বল্লম) ধাৰণ কৰিলে। তাৰ পাছত পাতাললৈ নিক্ষেপ কৰি ক’লে, “দৈত্যক বধ কৰা হওক।”

Verse 16

ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः । प्रविष्टा सहसा शक्तिर्यथा दैवं नरं प्रति

তাৰ পাছত স্কন্দৰ বাহুৰ পৰা নিক্ষিপ্ত শক্তি বেগেৰে পৃথিৱী বিদীৰ্ণ কৰি হঠাতে অধোলোকত প্ৰৱেশ কৰিলে—যেনেকৈ দৈৱ-নিয়তি মানুহৰ ওপৰত ধাৱমান হয়।

Verse 17

सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् । नंदयित्वा गता नागाञ्जलकल्लोपूर्विका

সেই শক্তিয়ে তাক আৰু প্ৰলম্বকো বধ কৰিলে, যি দহ কোটি পৰিচাৰকেৰে বেষ্টিত আছিল। নাগসকলক আনন্দিত কৰি ই জালকল্লোপূৰ্বিকা অভিমুখে আগবাঢ়িল।

Verse 18

यांत्या शक्त्या तया पार्थ यत्कृतं विवरं भुवि । पातालगंगातोयेन पूरितं पापहारिणा

হে পাৰ্থ! সেই গমনশীল শক্তিয়ে ভূমিকাত যি বিবৰ সৃষ্টি কৰিছিল, সেয়া পাপহাৰিণী পাতাল-গঙ্গাৰ জলৰে পূৰ্ণ হ’ল।

Verse 19

तस्य नाम ददौ स्कंदः सिद्धकूप इति स्मृतः । कृष्माष्टम्यां चतुर्दश्यामुपवासी नरः स्वयम्

স্কন্দে তাক নাম দিলে; ই ‘সিদ্ধকূপ’ (সিদ্ধিলাভৰ কূপ) বুলি স্মৰণীয়। কৃষ্ণাষ্টমী আৰু চতুৰ্দশী তিথিত মানুহে নিজে উপবাস পালন কৰিব।

Verse 20

स्नात्वा कूपेऽर्चयेदीशं सिद्धेश्वरमनन्यधीः । प्रभूतभवसंभूतपापं तस्य विलीयते

কূপত স্নান কৰি, একাগ্ৰচিত্তে সিদ্ধেশ্বৰ ঈশ্বৰক অৰ্চনা কৰিব। সংসাৰভৱৰ পৰা জন্মা প্ৰচুৰ পাপ তাৰ লয় হয়।

Verse 21

सिद्धकुंडे च यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । सर्वकल्मषनिर्मुक्तो भक्तियोग्यो भवेभवे

যি বিচক্ষণ মানুহে সিদ্ধকুণ্ডত স্নান কৰি শ্ৰাদ্ধ কৰে, সি সকলো কল্মষৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু জন্মে জন্মে ভক্তিযোগৰ যোগ্য হয়।

Verse 22

वृश्चाप्यक्षयस्तस्य तुष्टो रुद्रो वरं ददौ । प्रयाग वटतुल्योऽयमेतत्सत्यं न संशयः

তেওঁৰ পিতৃ-অৰ্পণো অক্ষয় হৈ পৰে; সন্তুষ্ট ৰুদ্ৰই এই বৰ দান কৰিলে। “এই স্থান প্ৰয়াগৰ অক্ষয়বটৰ তুল্য—ই সত্য, তাত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 23

अत्रागत्य महाभागः क्षाद्धं कुर्यात्सुभक्तितः । पितॄणामक्षयं तच्च सर्वेषां पिंडपातनम्

হে ভাগ্যৱান, ইয়ালৈ আহি শুদ্ধ ভক্তিৰে শ্ৰাদ্ধ কৰা উচিত। সেয়া পিতৃসকলৰ বাবে অক্ষয় ফল হয় আৰু সকলো পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে পিণ্ডদানৰ সমান হয়।

Verse 24

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्कंदेन सहितास्तदा । सिद्धांबिकां महाशक्तिं प्रार्थयामासुरीश्वरीम्

তাৰ পাছত ব্ৰহ্মা আদি দেৱতাসকল, সেই সময় স্কন্দসহ, মহাশক্তি সিদ্ধাম্বিকা—সৰ্বেশ্বৰী দেৱীক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।

Verse 25

त्वयाविष्टो हि भगवान्मत्स्यरूपी जनार्दनः । जगदुद्धारणार्थाय चक्रे कर्माम्यनेकशः

নিশ্চয়ই, মৎস্যৰূপী জনাৰ্দন তোমাৰেই প্ৰেৰণা-আবিষ্ট আছিল; জগত উদ্ধাৰৰ বাবে তেওঁ বহু মহৎ কৰ্ম সাধন কৰিলে।

Verse 26

इति तां प्रार्थयामासुरत्र त्याज्यं न ते शुभे । अत्र स्थिताः सर्व इमे क्षेत्रपाला महाबलाः

এইদৰে তেওঁলোকে দেৱীক মিনতি কৰিলে: “হে শুভে, তুমি এই স্থান ত্যাগ নকৰিবা। ইয়াত এই সকলো মহাবলী ক্ষেত্ৰপাল প্ৰহৰী অৱস্থিত আছে।”

Verse 27

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां बलिपुष्पैश्च त्वां शुभे । ये पूजयंति ते पाल्याः सर्वापत्सु च या सदा

হে শুভে! যিসকলে অষ্টমী বা চতুৰ্দশীত বলি আৰু পুষ্পেৰে তোমাক পূজা কৰে, তেওঁলোকক তুমি সদায় সকলো বিপদ-আপদত ৰক্ষা কৰা।

Verse 28

एवमुक्ता सिद्धमाता तथेति प्रत्यपद्यत । स्थापयामासुरथ तां लिंगादुत्तरभागतः

এইদৰে কোৱা হ’লত সিদ্ধমাতা “তথেইতি—এনেকুৱাই হওক” বুলি সন্মতি দিলে। তাৰ পাছত তেওঁলোকে তেঁওক লিঙ্গৰ উত্তৰ ভাগত স্থাপন কৰিলে।

Verse 29

ततः क्षेत्रपतीन्देवाश्चतुःषष्टिं महेश्वरम् । सिद्धेयं नाम क्षेत्रस्य रक्षार्थं निदधुः स्वयम्

তাৰ পাছত দেৱতাসকলে নিজেই চৌষষ্ঠি মহেশ্বৰক ক্ষেত্ৰপতি ৰূপে নিযুক্ত কৰিলে, ‘সিদ্ধেয়া’ নামৰ সেই ক্ষেত্ৰৰ ৰক্ষাৰ্থে।

Verse 30

त्वां च ये पूजयिष्यंति कार्यारभेषु सर्वदा । वर्षे वर्षे राजमाषबलिना च विशेषतः

আৰু যিসকলে সদায় নিজৰ কাৰ্য আৰম্ভণিত তোমাক পূজা কৰিব—বিশেষকৈ বছৰে বছৰে ৰাজমাষ (ক’লা উৰদ) বলি অৰ্ঘ্য দি—

Verse 31

तानसौ पालयेत्तुष्टः पिता लोकानिव स्वकान् । सिद्धिकृतो देवास्तत्र सिद्धिविनायकम्

তেওঁলোকক তেওঁ সন্তুষ্ট হৈ ৰক্ষা কৰিব, যেনেকৈ পিতাই নিজৰ সন্তানক কৰে। তাত সিদ্ধিদাতা দেৱতাসকলে সিদ্ধিবিনায়ককো স্থাপন কৰিলে।

Verse 32

कपर्दितनयं प्रार्थ्य स्थापयाचक्रिरे मुदा । तं च ये पूजयंत्यत्र कार्यारंभेषु सर्वदा

কপাৰ্দিতৰ পুত্ৰক প্ৰাৰ্থনা কৰি তেওঁলোকে আনন্দেৰে তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। আৰু যিসকলে ইয়াত সদায় সকলো কাৰ্যৰ আৰম্ভণিতে তেওঁৰ পূজা কৰে—

Verse 33

तेषां सिद्धिं ददात्येष प्रबलो विघ्नराड्भवः । यद्यत्र पूजयेद्यस्तु सततं सिद्धसप्तकम्

তেওঁলোকক এই প্ৰবল বিঘ্নৰাজ ভৱে সিদ্ধি দান কৰে। আৰু যি কোনোবাই ইয়াত সদায় ‘সিদ্ধ-সপ্তক’—সাত সিদ্ধ উপস্থিতি—ৰ পূজা কৰে—

Verse 34

पश्येद्वा स्मरते वापि सर्वदोषैर्विमुच्यते । सिद्धेश्वरः सिद्धवटश्च साक्षात्सिद्धांबिका सिद्धविनायकश्च । सिद्धेयक्षेत्राधिपतिश्च सिद्धसरस्तथा सिद्धकूपश्च सप्त

যিয়ে তেওঁলোকক দেখে বা কেৱল স্মৰণ কৰে, সি সকলো দোষৰ পৰা মুক্ত হয়। সেই সাতজন হ’ল: সিদ্ধেশ্বৰ, সিদ্ধ-ৱট, সাক্ষাৎ সিদ্ধাম্বিকা, সিদ্ধিবিনায়ক, সিদ্ধেয়া-ক্ষেত্ৰৰ অধিপতি, সিদ্ধ-সৰস আৰু সিদ্ধ-কূপ।

Verse 35

अत्र तुष्टो ददौ रुद्रः सुराणां दुर्लभान्वरान् । वैशाखमासस्याष्टम्यां कृष्णायां सिद्धकूपके

ইয়াত সন্তুষ্ট হৈ ৰুদ্ৰই দেৱতাসকলৰ বাবেও দুষ্প্ৰাপ্য বৰ দান কৰিলে—বৈশাখ মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ অষ্টমীত, সিদ্ধ-কূপত।

Verse 36

स्नात्वा पिंडान्वटे कृत्वा पूजयन्मां च सिद्धभाक् । सदा योऽभ्यर्चयेन्मां च ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

স্নান কৰি, বটগছত পিণ্ড দান কৰি, আৰু মোৰ পূজা কৰিলে সি সিদ্ধিৰ ভাগী হয়। যি সদায় মোৰ অৰ্চনা কৰে—ব্ৰহ্মচাৰী, জিতেন্দ্ৰিয়—সি সেই পূৰ্ণতা লাভ কৰে।

Verse 37

अष्टाविष्टकरा नित्यं भवेयुस्तस्य सिद्धयः । मंत्रजाप्यं बलिं होममत्र यः कुरुते नरः

তাঁৰ সিদ্ধিসমূহ সদায় অষ্ট-অধিক-ৱিংশগুণ ফলদায়ক হয়। যি নৰ এই স্থানত মন্ত্ৰজপ, বলি আৰু হোম কৰে, সি তেনে সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 38

एकचित्तः शुचिर्भूत्वा सोऽभूष्टां सिद्धिमाप्नुयात् । समाहितमनाश्चाथ सिद्धेशं यस्तु पश्यति

একচিত্ত আৰু শুচি হৈ সি ইচ্ছিত সিদ্ধি লাভ কৰে। তাৰ পাছত সমাহিত মনৰে যি সিদ্ধেশ (সিদ্ধিৰ ঈশ্বৰ)ক দৰ্শন কৰে, সি ফল লাভ কৰে।

Verse 39

तस्य सिद्धिर्भवत्येव विघ्नैर्यदि न हन्यते । सिद्धांबिका महादेवी ह्यत्र संनिहितास्ति या

তাঁৰ সিদ্ধি নিশ্চয়েই হয়, যদি বিঘ্নে আঘাত নকৰে। কিয়নো ইয়াতেই সিদ্ধাম্বিকা মহাদেৱী সংনিহিতা হৈ আছে।

Verse 40

सिद्धिदा साधकेंद्राणां महाविद्यां जपंति ये । धीरेभ्यो ब्रह्मचारिभ्यः सत्यचित्तेभ्य एव च

সাধকেন্দ্ৰসকলৰ বাবে সি সিদ্ধিদায়িনী—যিসকলে মহাবিদ্যাৰ জপ কৰে। ধীৰলোক, ব্ৰহ্মচাৰী আৰু সত্যত স্থিতচিত্তসকলকো সি দান কৰে।

Verse 41

मंत्रजाप्याद्ददात्येषा सर्वसिद्धीर्यथोप्सिताः । पातालस्य बिलं चैतद्गुहशक्त्या कृतं महत्

মন্ত্ৰজপৰ দ্বাৰা এই দেৱীয়ে ইচ্ছামতে সকলো সিদ্ধি দান কৰে। আৰু পাতালৰ এই মহৎ গুহাবিল গুহ (স্কন্দ)ৰ শক্তিৰে নিৰ্মিত।

Verse 42

सिद्धां बिकाप्रसादेन विघ्नक्षेत्रपयोर्मम । प्रत्यक्षं भविता यत्र नानाश्चर्याणि भूरिशः

সিদ্ধাম্বিকাৰ কৃপাৰে, এই বিঘ্নক্ষেত্ৰ আৰু এই পবিত্ৰ তীৰ্থজলত, নানাবিধ আশ্চৰ্য বহু পৰিমাণে প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰকাশ পাব।

Verse 43

अत्र सिद्धिं प्रयास्यंति कोटिशः पुरुषाः सुराः । विद्याधरत्वं देवत्वं गंधर्वत्वं च नागता

ইয়াত কোটি কোটি মানুহ আৰু সুৰসকলেও সিদ্ধিৰ বাবে প্ৰয়াস কৰে আৰু লাভ কৰে। ইয়াত বিদ্যাধৰত্ব, দেবত্ব, গন্ধৰ্বত্ব আৰু নাগতাও প্ৰাপ্ত হয়।

Verse 44

यक्षत्वं चामरत्वं च प्राप्स्यंत्यत्र च साधकाः । अत्र वै विजयोनाम स्थंडिलस्य प्रभावतः

ইয়াত সাধকসকলে যক্ষত্ব আৰু অমৰত্ব (দেৱীয় অমৰ-পদ) লাভ কৰে। নিশ্চয়েই ‘বিজয়’ নামৰ এই স্থণ্ডিলৰ প্ৰভাৱশক্তিৰ বলতেই এই ঘটে।

Verse 45

सिद्धांबिकां समाराध्य सिद्धिमाप्स्यति दुर्लभाम् । यो मां द्रक्ष्यति चात्रस्थं यश्च मां पूजयिष्यति । वादप्रचारतो वापि पुण्यावाप्तिर्भविष्यति

সিদ্ধাম্বিকাক বিধিপূৰ্বক আৰাধনা কৰিলে দুৰ্লভ সিদ্ধি লাভ হয়। যিয়ে মোক ইয়াত স্থাপিত ৰূপে দৰ্শন কৰে আৰু যিয়ে মোক পূজা কৰে—এমনকি ইয়াৰ কথা ক’লে আৰু প্ৰচাৰ কৰিলে—পুণ্য লাভ হব।

Verse 46

नारद उवाच । त्र्यंबकेण वरेष्वेवं दत्तेष्वपि सुरोत्तमाः

নাৰদে ক’লে: ত্ৰ্যম্বকে এইদৰে বৰ দান কৰিলেও, হে সুৰোত্তমা, দেৱসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ…

Verse 47

प्रहृष्टाः समपद्यंत गाथां चेमां जगुस्तदा । तेन यज्ञैर्जपैःस्तोत्रैस्तपो भिस्तोषिता वयम्

আনন্দিত হৈ তেওঁলোকে একেলগে সমবেত হৈ তেতিয়া এই গাথা গাইলে— “সেই যজ্ঞ, জপ, স্তোত্ৰ আৰু তপস্যাৰ দ্বাৰা আমি সন্তুষ্ট হ’লোঁ।”

Verse 48

सर्वे देवाः सिद्धिलिंगं यो नरः पूजयिष्यति । सर्वकामफलावाप्तिरित्येवं शंकरोऽब्रवीत्

“সকলো দেৱতা সন্তুষ্ট হয়; যি নৰে সিদ্ধিলিঙ্গ পূজা কৰিব, সি সকলো কামনাৰ ফল লাভ কৰিব।” এইদৰে শংকৰে ক’লে।

Verse 49

इत्युक्त्वा ते जयं प्राप्ताः स्कंदेन सहिताः सुराः । काराय्यं रम्यप्रासादान्रम्यैस्तारकसंभवैः

এইদৰে কৈ, স্কন্দসহ সেই দেৱতাসকলে জয় লাভ কৰিলে। তাৰকৰ বংশ পৰাজয়ৰ পৰা লাভ কৰা মনোৰম ধন-ৰত্নেৰে সুশোভিত সুন্দৰ প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ কৰালে।

Verse 50

चतुर्वर्गफलावाप्तिं दत्त्वा क्षेत्रस्य संययुः । केचित्स्कंदं प्रशंसंतस्तीर्थमन्ये हरिं परे

সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰক ধৰ্ম-অৰ্থ-কাম-মোক্ষ—চতুৰ্বৰ্গৰ ফললাভ দান কৰি তেওঁলোকে প্ৰস্থান কৰিলে। কিছুমানে স্কন্দক প্ৰশংসা কৰিলে, আন কিছুমানে তীৰ্থক, আৰু কিছুমানে হৰিক।

Verse 51

केचिल्लिंगानि पंचापि युद्धं केचिद्दिवं ययुः । ततोंऽतरिक्षे चालिंग्य महासेनं हरोऽब्रवीत्

কিছুমানে পাঁচোটা লিঙ্গ লৈ গ’ল, কিছুমানে যুদ্ধলৈ গ’ল, আৰু কিছুমানে স্বৰ্গলৈ গমন কৰিলে। তাৰ পাছত আকাশমাঝে মহাসেনক আলিঙ্গন কৰি হৰে ক’লে।

Verse 52

सप्तमे मारुतस्कंधे व स नित्यं प्रियात्मज । कार्येष्वहं त्वया पुत्र संप्रष्टव्यः सदैव हि

সপ্তম বিভাগত—মাৰুত-স্কন্ধত—হে প্ৰিয় পুত্ৰ, এই কথা সদায় শিক্ষা দিয়া হ’ব। সকলো কাৰ্যত, বৎস, তুমি সদায় মোৰ পৰামৰ্শ ল’বা।

Verse 53

दर्शनान्मम भक्त्या च श्रेयः परमवाप्स्यसि । स्तंभतीर्थे च वत्स्येऽहं न विमोक्ष्यामि कर्हिचित्

মোৰ দৰ্শন আৰু মোৰ প্ৰতি ভক্তিৰ দ্বাৰা তুমি পৰম কল্যাণ লাভ কৰিবা। আৰু স্তম্ভ-তীৰ্থত মই বাস কৰিম; কেতিয়াও তাক ত্যাগ নকৰিম।

Verse 54

इत्युक्त्वा विससर्जैनं परिष्वज्य महेश्वरः । ब्रह्मविष्णुमुखांश्चैव भक्त्या तैरभिनंदितः

এইদৰে কৈ মহেশ্বৰে তাক আলিঙ্গন কৰি বিদায় দিলে। আৰু ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আদি সকলেও ভক্তিৰে তাক অভিনন্দন কৰিলে।

Verse 55

विसर्जिताः सुराजग्मुः स्वानिस्वान्यालयानि च । शर्वो जगाम कैलासं स्कंधं वै सप्तमं गुहः

বিদায় পোৱা দেৱতাসকল নিজ নিজ ধামলৈ গ’ল। শৰ্ব (শিৱ) কৈলাসলৈ গ’ল, আৰু গুহ (স্কন্দ) সপ্তম স্কন্ধলৈ অগ্ৰসর হ’ল।

Verse 56

इत्येतत्कथितं पार्थ लिंगपंचकसंभवम् । यः पठेत्स्कंदसंबद्धां कथां मर्त्यो महामतिः

এইদৰে, হে পাৰ্থ, পঞ্চ লিঙ্গৰ সৈতে সংযুক্ত উৎপত্তিৰ কথা কোৱা হ’ল। যি কোনো মহামতি মৰ্ত্যই স্কন্দ-সম্পৰ্কীয় এই কাহিনী পাঠ কৰে—

Verse 57

श्रृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः । बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कांतिमाञ्छुभदर्शनः

যিয়ে ইহা শুনে বা আনক শুনুৱায়, সেই ব্যক্তি কীৰ্তিমান হয়। তেওঁ দীঘল আয়ু, সৌভাগ্য, শ্ৰী-সমৃদ্ধি, কান্তি আৰু শুভ দৰ্শন লাভ কৰে।

Verse 58

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः । शुचिर्भूत्वा पुमान्यश्च कुमारेश्वरसन्निधौ

তেওঁ ভূত-প্ৰেত আদিৰ পৰাো নিৰ্ভয় হয় আৰু সকলো দুখৰ পৰা মুক্ত হয়। আৰু যি পুৰুষ কুমাৰেশ্বৰ সন্নিধানত শুচি হয়—

Verse 59

श्रृणुयात्स्कंदचरितं महाधनपतिर्भवेत् । बालानां व्याधिदुष्टानां राजद्वारोपसेविनाम्

স্কন্দৰ চৰিত্ৰ শুনিলে মানুহ মহাধনপতি হ’ব পাৰে। (এই কাহিনী) শিশু, ৰোগপীড়িত আৰু ৰাজদ্বাৰ উপাসনা কৰিবলগীয়া লোকসকলৰ বাবে বিশেষ কল্যাণকাৰী।

Verse 60

इदं तत्परमं धन्यं सर्वदोषहरं सदा । तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः

ইয়াই পৰম ধন্য আৰু সদায় সকলো দোষ হৰণ কৰে। আৰু দেহ ক্ষয় হ’লে মানুহে ষণ্মুখ (স্কন্দ)ৰ সৈতে সায়ুজ্য—ঐক্য—লাভ কৰে।

Verse 61

वरमेनं ददुर्देवाः स्कंदस्याथ गता दिवम्

তাৰ পাছত দেবতাসকলে স্কন্দৰ হিতৰ্থে তেওঁক এই বৰ দান কৰিলে, আৰু তাৰ পিছত স্বৰ্গলৈ গ’ল।