Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 67
मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् । यत्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालोऽसि विश्रुतः
mūrdhni śūlaṃ janayase svairdoṣairmāmadikṣipan | yattvaṃ māmāha kṛṣṇeti mahākālo'si viśrutaḥ
তোমাৰ নিজৰ দোষে মোৰ মূৰ্ধাত শূল-যন্ত্ৰণা জন্মায়, আৰু তুমি দোষ মোৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰা। যিহেতু তুমি মোক ‘কৃষ্ণ’ বুলি কোৱা, সেয়েহে তুমি ‘মহাকাল’ নামে সুপ্ৰসিদ্ধ।
Girijā (Pārvatī)
Scene: Pārvatī, pained and indignant, gestures toward her head as if struck by a spike of pain; Śiva stands calm yet enigmatic, the word ‘Mahākāla’ hovering as a dark aura of time behind him.
FAQs
Harsh labels intensify suffering; dharma recommends truthful, non-injurious speech (ahiṃsā in vāc).
Mahākāla is a major Śiva form associated with Ujjain (Mahākāleśvara), but this verse itself does not explicitly narrate a tīrtha-māhātmya.
None.