Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 12
एवं स्थूलं प्राणिमध्यं च शूक्ष्मं भावेभावे भावितं त्वां गृणंति । सर्वत्रस्थं त्वामतः प्राहुर्वेदास्तस्मै तुभ्यं पदम्ज इद्विधेम
evaṃ sthūlaṃ prāṇimadhyaṃ ca śūkṣmaṃ bhāvebhāve bhāvitaṃ tvāṃ gṛṇaṃti | sarvatrasthaṃ tvāmataḥ prāhurvedāstasmai tubhyaṃ padamja idvidhema
এইদৰে তেওঁলোকে তোমাক স্তৱ কৰে—তোমাক স্থূল ৰূপে, প্ৰাণীৰ মাজত অন্তৰ্যামী উপস্থিতি ৰূপে, আৰু প্ৰতিটো অনুভৱ-অৱস্থাত ধ্যানিত সূক্ষ্ম তত্ত্বৰূপে ভাবি। সেয়ে বেদসমূহে তোমাক সৰ্বত্ৰস্থিত বুলি ঘোষণা কৰে; হে কমলাসন-জন্মা প্ৰভু, তোমালৈ আমি এই ভক্তিময় স্তৱ-অৰ্পণ কৰোঁ।
Devas (closing the theological praise; includes the epithet padamja)
Scene: A contemplative stotra-scene: sages/devas hymn the all-pervading principle, visualized simultaneously as cosmic form (sthūla), as a radiant presence within hearts (antaryāmin), and as a subtle light pervading space (sūkṣma); the epithet padmaja evokes Brahmā seated on a lotus, hands folded in reverence.
FAQs
The Divine is to be contemplated as gross, subtle, and the indweller—present in every state and everywhere.
None is specified; the focus is philosophical praise rather than a tīrtha-māhātmya.
Hymning and contemplative meditation (gṛṇanti, bhāvitam) are implied as devotional practice.