चतुर्मुखेन वैलक्ष्यं गतोऽस्मि कथमेमि तम् । इतीदमुक्त्वा दूतं तं श्रृण्वतोऽस्यैव विस्मयात्
caturmukhena vailakṣyaṃ gato'smi kathamemi tam | itīdamuktvā dūtaṃ taṃ śrṛṇvato'syaiva vismayāt
“চতুৰ্মুখ ব্ৰহ্মাৰ সন্মুখত মই লজ্জিত হৈ পৰিছোঁ; সেই স্বৰ্গলৈ মই কেনেকৈ যাম?” এইদৰে কৈ, দূতে শুনি থাকোঁতে ৰজাই বিস্ময় আৰু মননত স্থিৰ হৈ ৰ’ল।
Indradyumna (king)
Scene: A king, slightly bowed, speaks to a celestial messenger; his face shows shame and wonder, as if turning away from a radiant path to heaven and inward toward contemplation.
Humility and moral conscience restrain the pursuit of status; inner integrity is valued over celestial attainment.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
None; it is a narrative and ethical reflection.