स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् । शंकरस्मरणाच्चक्रं मनाग्वक्रत्वमाप्य च । कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्
sa ca cakraṃ samāgacchaddṛṣṭvā sasmāra śaṃkaram | śaṃkarasmaraṇāccakraṃ manāgvakratvamāpya ca | kaṃṭhamāsādyavīrasya samyagjātaṃ sudarśanam
আৰু যেতিয়া সি চক্ৰখন নিজৰ ফালে আহি থকা দেখিলে, তেতিয়া সি শংকৰক স্মৰণ কৰিলে। শংকৰ-স্মৰণৰ ফলত চক্ৰখন অলপ বেঁকা হ’ল; আৰু বীৰৰ কণ্ঠত উপনীত হৈ সুদৰ্শন যথাযথভাৱে তাতেই স্থিৰ হ’ল, যেন কণ্ঠাভৰণ।
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narrative, typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Naimiṣāraṇya ṛṣis (typical)
Scene: The blazing Sudarśana disc rushes forward; the threatened hero closes eyes in Śiva-remembrance. The disc subtly veers, then settles at the neck like a radiant ornament, flames becoming a halo-like collar.
Remembrance of Śiva (śaṅkara-smaraṇa) is portrayed as spiritually sovereign—capable of turning even irresistible weapons aside.
Kāśī, where Śiva’s grace is narrated as immediately effective, even in cosmic confrontations.
Implicitly, smaraṇa (devotional remembrance) is praised; no formal vrata or dāna is specified here.