विष्णो वैकुंठनिलय बाणारे विष्टरश्रवः । विष्वक्सेन विराधारे वनमालिन्वनप्रिय
viṣṇo vaikuṃṭhanilaya bāṇāre viṣṭaraśravaḥ | viṣvaksena virādhāre vanamālinvanapriya
হে বিষ্ণু, বৈকুণ্ঠনিলয়; বাণ বধকাৰী; দূৰ-দূৰান্তলৈ খ্যাত; হে বিষ্বক্সেন; বিরাধ বিনাশক; বনমালা ধাৰণকাৰী; বনপ্ৰিয়!
Skanda (deduced; Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda → Agastya)
Hari is remembered as both transcendent (Vaikuṇṭha-dweller) and immanent in sacred narrative—His names carry purifying power through remembrance of His deeds.
The chapter’s frame is Kāśī; this verse itself foregrounds Vaikuṇṭha as Viṣṇu’s divine abode.
No explicit prescription; the practice is devotional chanting/recitation of sanctifying names.