Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 40
ये त्वां भजंति सततं भुविशेषशायिंस्ताञ्छ्रीपते पितृपतींद्र कुबेरमुख्याः । वृंदारका दिवि सदैव सभाजयंति स्वर्गापवर्गसुखसंततिदानदक्ष
ye tvāṃ bhajaṃti satataṃ bhuviśeṣaśāyiṃstāñchrīpate pitṛpatīṃdra kuberamukhyāḥ | vṛṃdārakā divi sadaiva sabhājayaṃti svargāpavargasukhasaṃtatidānadakṣa
হে শ্ৰীপতে! যিসকলে পৃথিৱীত সদায় তোমাক ভজে—অদ্ভুত শয্যাত শয়নকাৰী—সেই ভক্তসকলক স্বৰ্গত পিতৃপতি, ইন্দ্ৰ আৰু কুবেৰ আদি নেতৃস্থানীয় দেৱগণে সদায় সন্মান কৰে; কিয়নো তুমি স্বৰ্গ আৰু অপৱৰ্গ (মোক্ষ) দুয়োটাৰ অবিচ্ছিন্ন সুখ দানত পৰম সক্ষম।
Skanda (deduced for Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Scene: Śrīpati Viṣṇu reclines on the wondrous couch (Śeṣa) in a cosmic ocean; above, a celestial court where Yama (pitṛpati), Indra, and Kubera lead devas honoring a steadfast devotee; a subtle path extends from heaven toward liberation-light.
FAQs
Steady worship brings both worldly-divine honor and the highest end—apavarga (liberation)—since the Lord grants the full spectrum of auspicious results.
The Kāśī Khaṇḍa framework is the locus; the verse emphasizes devotional results rather than a named Kāśī tirtha.
Satata-bhajana (constant worship/adoration) of the Lord is prescribed as the means to svarga and apavarga.