Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 46
रविरुवाच । देवदेव जगतांपते विभो भर्ग भीम भव चंद्रभूषण । भूतनाथ भवभीतिहारक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद
raviruvāca | devadeva jagatāṃpate vibho bharga bhīma bhava caṃdrabhūṣaṇa | bhūtanātha bhavabhītihāraka tvāṃ natosmi natavāṃchitaprada
ৰৱিয়ে ক’লে: হে দেবদেৱ, জগতৰ পতি, সর্বব্যাপী বিভো! হে ভৰ্গ, হে ভীম, হে চন্দ্ৰভূষণ ভৱ! হে ভূতনাথ, সংসাৰ-ভৱৰ ভয় হৰণকাৰী—মই তোমাক নমস্কাৰ কৰোঁ, হে নতজনৰ বাঞ্ছিত দাতা।
Sūrya (Ravi)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (Śiva as Bhavabhītihāraka)
Type: kshetra
Listener: Śiva (Tryambaka/Pinākin)
Scene: Sūrya speaks a formal stotra before Śiva: Devadeva, Jagatpati, Bharga, Bhīma, Bhava with crescent moon—Śiva stands tranquil yet awe-inspiring, granting refuge.
FAQs
Śiva is the refuge who removes saṃsāra-fear; surrender (namaskāra) opens the way to protection and fulfilled aspirations.
Though the verse is a hymn, it belongs to the Kāśī Khaṇḍa’s praise of Śiva’s accessible lordship in Vārāṇasī.
The implied practice is stotra-pāṭha (recitation of praise) and namaskāra (bowing) to Śiva.