न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः
na yāmi ca kathaṃ vākyādasyāhaṃ brahmacāriṇaḥ | jvaladaṃgārasaṃkāśa sphuratsarvāṃgatejasaḥ
“আৰু যদি মই নাযাওঁ, তেন্তে এই ব্ৰহ্মচাৰীৰ বাক্য কেনেকৈ অমান্য কৰিম—যাৰ সৰ্বাঙ্গত জ্বলন্ত অঙ্গাৰৰ দৰে তেজ স্ফুৰিত?”
Narrator (reporting Sāmba’s inner thought)
Scene: Sāmba beholds (or recalls) Nārada’s blazing ascetic radiance—limbs shining like live embers—creating a palpable aura that compels obedience.
Tapas and brahmacarya generate spiritual authority (tejas); dharma counsels reverence and compliance with such saintly instruction.
Not specified in this verse; it is character-description within the Kāśī-khaṇḍa narrative.
No explicit ritual; brahmacarya is praised indirectly through the image of ascetic tejas.