Adhyaya 48

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे द्वारवत्यां यदूद्वहः । दानवानां वधार्थाय भुवोभारापनुत्तये

স্কন্দে ক’লে: শুনা, হে মৈত্ৰাৱৰুণ! দ্বাৰৱতীত যদুবংশৰ শ্ৰেষ্ঠ (কৃষ্ণ) দানৱ-বধ আৰু পৃথিৱীৰ ভাৰ অপসাৰণৰ বাবে অৱতীৰ্ণ হৈছিল।

Verse 2

आविरासीत्स्वयं कृष्णः कृष्णवर्त्मप्रतापवान् । वासुदेवो जगद्धाम देवक्या वसुदेवतः

কৃষ্ণ স্বয়ং আবিৰ্ভূত হ’ল—কৃষ্ণ-পথৰ প্ৰতাপে দীপ্তিমান। বাসুদেৱ, জগতৰ ধাম, দেবকীৰ গৰ্ভে বাসুদেৱ-বংশত জন্মিল।

Verse 3

साशीतिलक्षं तस्यासन्कुमारा अर्कवर्चसः । स्वर्गे पितादृशा बालाः सुशीला न हि कुंभज

তেওঁৰ আশী লক্ষ পুত্ৰ আছিল, সূৰ্যসম দীপ্তিমান। হে কুম্ভজ! স্বৰ্গত পিতৃসম বালক আছিল—নিশ্চয়েই সুশীল আৰু মহৎ।

Verse 4

अतीवरूपसंपन्ना अतीव सुमहाबलाः । अतीव शस्त्रशास्त्रज्ञा अतीव शुभलक्षणाः

তেওঁলোক অতিশয় ৰূপৱান, অতিশয় মহাবলী; অস্ত্ৰবিদ্যা আৰু শাস্ত্ৰজ্ঞানত অতিশয় নিপুণ, আৰু অতিশয় শুভ লক্ষণে বিভূষিত আছিল।

Verse 6

तांद्रष्टुं मानसः पुत्रो ब्रह्मणस्तपसांनिधिः । कृतवल्कलकौपीनो धृत कृष्णाजिनांबरः । गृहीतब्रह्मदंडश्च त्रिवृन्मौंजी सुमेखलः । उरस्थलस्थ तुलसी मालया समलंकृतः

তাক দৰ্শন কৰিবলৈ নাৰদ—ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ, তপস্যাৰ নিধান—বল্কল-বস্ত্ৰ আৰু কৌপীন পৰিধান কৰি, কৃষ্ণাজিন অংগবস্ত্ৰ কৰি; ব্ৰাহ্মণদণ্ড হাতে ধৰি, ত্ৰিতন্তু মুঞ্জা-মেখলা সুন্দৰকৈ বঁধি, বক্ষস্থলত তুলসীৰ মালাৰে অলংকৃত হৈ আগবাঢ়িল।

Verse 7

गोपीचंदननिर्यास लसदंगविलेपनः । तपसा कृशसर्वांगो मूर्तो ज्वलनवज्ज्वलन्

গোপীচন্দনৰ লেপে তেওঁৰ অংগ-প্ৰত্যংগ দীপ্তিময় হৈছিল; তপস্যাই কৃশ কৰা সমগ্ৰ দেহ অগ্নিৰ মূৰ্তিৰ দৰে জ্বলি উঠিছিল।

Verse 8

आजगामांबरचरो नारदो द्वारकापुरीम् । विश्वकर्मविनिर्माणां जितस्वर्गपुरीश्रियम्

আকাশচাৰী নাৰদ দ্বাৰকাপুৰীত উপস্থিত হ’ল—বিশ্বকৰ্মাই নিৰ্মিত—যাৰ শ্ৰী স্বৰ্গপুৰীৰ সৌন্দর্যকো অতিক্ৰম কৰিছিল।

Verse 9

तंदृष्ट्वा नारदं सर्वे विनम्रतरकंधराः । प्रबद्ध मूर्धांजलयः प्रणेमुर्वृष्णिनंदनाः

নাৰদক দেখি সকলেই অধিক বিনম্ৰ হৈ গৰ্দান নোৱাই দিলে; মূৰৰ ওপৰত অঞ্জলি বেঁধি, বৃষ্ণিবংশীয় ৰাজকুমাৰসকলে ভক্তিভাৱে প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 10

सांबः स्वरूपसौंदर्य गर्वसर्वस्वमोहितः । न ननाम मुनिं तत्र हसंस्तद्रूपसंपदम्

কিন্তু সাম্ব—নিজ ৰূপ-সৌন্দর্যৰ গৰ্বত মোহিত—সেই ঠাইত মুনিক নমস্কাৰ নকৰিলে; বৰঞ্চ মুনিৰ ৰূপ আৰু অৱস্থাক লৈ হাঁহিলে।

Verse 11

सांबस्य तमभिप्रायं विज्ञाय स महामुनिः । विवेश सुमहारम्यं नारदः कृष्णमंदिरम्

সাম্বৰ অভিপ্ৰায় বুজি সেই মহামুনি নাৰদ অতি মনোৰম শ্ৰীকৃষ্ণ-মন্দিৰ-প্ৰাসাদত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 12

कृष्णोथ दृष्ट्वाऽगच्छंतं प्रत्युद्गम्य च नारदम् । मधुपर्केण संपूज्य स्वासने चोपवेशयत्

তেতিয়া কৃষ্ণে নাৰদক আহি থকা দেখি আগবাঢ়ি আদৰণি জনালে; মধুপাৰ্কেৰে পূজা কৰি নিজৰ আসনত বহুৱালে।

Verse 13

कृत्वा कथा विचित्रार्थास्तत एकांतवर्तिनः । कृष्णस्य कर्णेऽकथयन्नारदः सांबचेष्टितम्

বিচিত্ৰ সূক্ষ্ম অৰ্থৰ কথা-বতৰা কৰি একান্তত থাকোঁতে নাৰদে কৃষ্ণৰ কাণত সাম্বৰ আচৰণ ক’লে।

Verse 14

अवश्यं किंचिदत्राऽस्ति यशोदानंदवर्धन । प्रायशस्तन्न घटतेऽसंभाव्यं नाथ वास्त्रियाम्

নিশ্চয় ইয়াত কিবা এটা আছে, হে যশোদাৰ আনন্দবর্ধন। সাধাৰণতে এনে কথা নঘটে, হে নাথ; নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত তেন্তে আৰু অধিক অসম্ভৱ।

Verse 15

यूनां त्रिभुवनस्थानां सांबोऽतीव सुरूपवान् । स्वभावचंचलाक्षीणां चेतोवृत्तिः सुचंचला

তিনিও লোকৰ যুৱকসকলৰ মাজত সাম্ব অতি সুৰুপৱান; আৰু যিসকল নাৰীৰ চকু স্বভাৱতে চঞ্চল, তেওঁলোকৰ মনৰ গতি সঁচাকৈয়ে অতি চঞ্চল।

Verse 16

अपेक्षंते न मुग्धाक्ष्यः कुलं शीलं श्रुतं धनम् । रूपमेव समीक्षंते विषमेषु विमोहिताः

মোহগ্ৰস্ত মুগ্ধনয়না কন্যাসকলে কুল, শীল, শ্ৰুতি-বিদ্যা বা ধন বিবেচনা নকৰে; বিষম কামজালত বিভ্ৰান্ত হৈ কেৱল বাহ্য ৰূপেই দৃষ্টি ৰাখে।

Verse 18

वामभ्रुवां स्वभावाच्च नारदस्य च वाक्यतः । विज्ञाताऽखिलवृत्तांतस्तथ्यं कृष्णोप्यमन्यत

সেই সুন্দৰ-ভ্ৰূধাৰী নাৰীৰ স্বভাৱৰ পৰা আৰু নাৰদ মুনিৰ বাক্যৰ পৰা, কৃষ্ণই সমগ্ৰ বৃত্তান্ত জানিলে আৰু তাক সত্য বুলি গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 19

तावद्धैर्यंचलाक्षीणां तावच्चेतोविवेकिता । यावन्नार्थी विविक्तस्थो विविक्तेर्थिनि नान्यथा

চঞ্চলনয়নাৰ ধৈৰ্য আৰু মনৰ বিবেকশক্তি তেতিয়ালৈকে থাকে, যেতিয়ালৈকে লোভী প্ৰলোভক একান্তত একান্তপ্ৰিয় নাৰীৰ সৈতে একেলগে নহয়—অন্যথা কেতিয়াও নহয়।

Verse 20

इत्थं विवेचयंश्चित्ते कृष्णः क्रोधनदीरयम् । विवेकसेतुनाऽस्तभ्य नारदं प्राहिणोत्सुधीः

এইদৰে মনে মনে বিচাৰ কৰি, বুদ্ধিমান কৃষ্ণই বিবেক-সেতুৰে ক্ৰোধৰ উথলি উঠা নদী থামাই দিলে আৰু তাৰপিছত নাৰদ মুনিক প্ৰেৰণ কৰিলে।

Verse 21

सांबस्य वैकृतं किंचित्क्वचित्कृष्णोनवैक्षत । गते देवमुनौ तस्मिन्वीक्षमाणोप्यहर्निशम्

সেই দেবমুনি গুচি যোৱাৰ পাছতো কৃষ্ণই দিন-ৰাতি লক্ষ্য ৰাখিলে; তথাপি সাঁবাৰ কোনো বিকৃতি বা অস্বাভাবিকতা কেতিয়াও নেদেখিলে।

Verse 22

कियत्यपि गते काले पुनरप्याययौ मुनिः । मध्ये लीलावतीनां च ज्ञात्वा कृष्णमवस्थितम्

কিছু সময় অতিবাহিত হোৱাৰ পিছত মুনি পুনৰ আহিল; আৰু জানিলে যে শ্ৰীকৃষ্ণ লীলাময়ী নাৰীসকলৰ মাজত অৱস্থিত, তেতিয়া তেওঁ তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 23

बहिः क्रीडंतमाहूय सांबमित्याह नारदः । याहि कृष्णांतिकं तूर्णं कथयागमनं मम

বাহিৰত খেলি থকা সাম্বক মাতি নাৰদে ক’লে: “তুৰন্ত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ওচৰলৈ যা আৰু মোৰ আগমনৰ কথা তেওঁক ক’।”

Verse 24

सांबोपि यामि नोयामि क्षणमित्थमचिंतयत् । कथं रहःस्थ पितरं यामि स्त्रैणसखंप्रति

সাম্বেও ক্ষণেক চিন্তা কৰিলে: “যাম নে নাযাম? গোপনে থকা পিতৃক, ৰতি-ক্ৰীড়াৰ সখাৰ সৈতে থকা অৱস্থাত, মই কেনেকৈ ওচৰ চাপিম?”

Verse 25

न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः

“আৰু যদি মই নাযাওঁ, তেন্তে এই ব্ৰহ্মচাৰীৰ বাক্য কেনেকৈ অমান্য কৰিম—যাৰ সৰ্বাঙ্গত জ্বলন্ত অঙ্গাৰৰ দৰে তেজ স্ফুৰিত?”

Verse 26

प्रणमत्सुकुमारेषु व्रीडितोयं मयैकदा । इदानीमपि नो यायामस्य वाक्यान्महामुनेः

“এবাৰ মই প্ৰণাম কৰোঁতে কোমলজনৰ সন্মুখত তেওঁৰ দ্বাৰা লজ্জিত হৈছিলোঁ; এতিয়াও সেই মহামুনিৰ বাক্য অনুসৰি যোৱা অস্বীকাৰ কৰা উচিত নহয়।”

Verse 27

अत्याहितं तदस्तीह तदागोद्वयदर्शनात् । पितुः कोपोपि सुश्लाघ्यो मयि नो ब्राह्मणस्य तु

এই বিষয়ত ইয়াত মহা বিপদ আছে—সেই লক্ষণ, গাইৰ জোৰাৰ দৰ্শনত মই বুজিলোঁ। পিতাৰ ক্ৰোধো সহিব পাৰোঁ; কিন্তু মোৰ ওপৰত কোনো ব্ৰাহ্মণৰ ক্ৰোধ সহ্য নহয়।

Verse 28

ब्रह्मकोपाग्निनिर्दग्धाः प्ररोहंति न जातुचित् । अपराग्निविनिर्दग्धारो हंते दावदग्धवत्

ব্ৰাহ্মণৰ ক্ৰোধৰ অগ্নিত দগ্ধ হোৱা কেতিয়াও পুনৰ অঙ্কুৰিত নহয়। কিন্তু সাধাৰণ অগ্নিত দগ্ধ হোৱা পুনৰ গজে—দাৱানলত দগ্ধ বননিৰ দৰে।

Verse 29

इति ध्यात्वा क्षणं सांबोऽविशदंतःपुरंपितुः । मध्ये स्त्रैणसभंकृष्णं यावज्जांबवतीसुतः

এনেদৰে ক্ষণেক ধ্যান কৰি, জাঁবৱতীৰ পুত্ৰ সাম্বে পিতৃৰ অন্তঃপুৰত প্ৰৱেশ কৰিলে, য’ত কৃষ্ণা নাৰীসভাৰ মাজত আছিল।

Verse 30

दूरात्प्रणम्य विज्ञप्तिं स चकार सशंकितः । तावत्तमन्वगच्छच्च नारदः कार्यसिद्धये

দূৰৰ পৰা প্ৰণাম কৰি, সি শংকিত মনে নিবেদন কৰিলে। তেতিয়াই কাৰ্যসিদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে নাৰদো তাৰ পিছে পিছে আহিল।

Verse 31

ससंभ्रमोथ कृष्णोपि दृष्ट्वा सांबं च नारदम् । समुत्तस्थौ परिदधत्पीतकौशेयमंबरम्

সাম্ব আৰু নাৰদক দেখি কৃষ্ণো সসম্ভ্ৰমে তৎক্ষণাৎ উঠিল আৰু পীত কৌশেয় বস্ত্ৰ পৰিধান সঁজাই ল’লে।

Verse 32

उत्थिते देवकीसूनौ ताः सर्वा अपि गोपिकाः । विलज्जिताः समुत्तस्धुर्गृह्णंत्यः स्वंस्वमंबरम्

দেৱকীৰ পুত্ৰ উঠি উঠাত, সেই সকলো গোপীও লাজত নত হৈ উঠিল; প্ৰত্যেকে নিজৰ নিজৰ বস্ত্ৰ (অম্বৰ) হাতে ল’লে।

Verse 33

महार्हशयनीये तं हस्ते धृत्वा महामुनिम् । समुपावेशयत्कृष्णः सांबश्च क्रीडितुं ययौ

মহামুনিক হাত ধৰি কৃষ্ণে তেওঁক মহাৰ্হ শয্যাস্থানত বহুৱালে; আৰু সাম্ব খেলিবলৈ গ’ল।

Verse 34

तासां स्खलितमालोक्य तिष्ठंतीनां पुरो मुनिः । कृष्णलीलाद्रवीभूतवरांगानां जगौ हरिम्

সন্মুখত থিয় হৈ থকা নাৰীসকল স্খলিত হোৱা দেখি, মুনিয়ে তেওঁলোকৰ আগতে হৰিক (কৃষ্ণক) ক’লে—যাৰ ক্ৰীড়ালীলাই তেওঁলোকৰ হৃদয় গলাই দেহ অঙ্গ মৃদু কৰি তুলিছিল।

Verse 35

पश्यपश्य महाबुद्धे दृष्ट्वा जांबवतीसुतम् । इमाः स्खलितमापन्नास्तद्रूपक्षुब्धचेतसः

“চোৱা, চোৱা, হে মহাবুদ্ধিমান! জাঁবৱতীৰ পুত্ৰক দেখি এইসকল স্খলিত হৈছে—তাঁৰ ৰূপে তেওঁলোকৰ চিত্ত ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছে।”

Verse 36

कृष्णोपि सांबमाहूय सहसैवाशपत्सुतम् । सर्वा जांबवतीतुल्याः पश्यंतमपि दुर्विधेः

কৃষ্ণেও সাম্বক ওচৰলৈ মাতি হঠাতে পুত্ৰক শাপ দিলে: “হে দুর্ভাগা! এইসকল নাৰী তোমাক চাইলেও, সিহঁত সকলোৱে জাঁবৱতীৰ দৰে হৈ যাওক।”

Verse 37

यस्मात्त्वद्रूपमालोक्य गोपाल्यः स्खलिता इमाः । तस्मात्कुष्ठी भव क्षिप्रमकांडागमनेन च

তোমাৰ ৰূপ দেখি এই গোপালিনীসকল হোঁচট খাই পৰিল; সেয়ে তৎক্ষণাৎ কুষ্ঠৰোগী হোৱা, আৰু এই ৰোগ বিলম্ব নকৰাকৈ হঠাতে তোমাক আক্ৰমণ কৰক।

Verse 38

वेपमानो महाव्याधिभयात्सांबोपि दारुणात् । कृष्णं प्रसादयामास बहुशः पापशांतये

সেই দাৰুণ মহাৰোগৰ ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলেও, সাম্বে পাপ-শান্তিৰ কামনাৰে কৃষ্ণক বহুবার প্ৰসন্ন কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 39

कृष्णोप्यनेन संजानन्सांबं स्वसुतमौरसम् । अब्रवीत्कुष्ठमोक्षाय व्रज वैश्वेश्वरीं पुरीम्

কৃষ্ণেও ইয়াৰ দ্বাৰা বুজিলে যে সাম্ব সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ নিজ পুত্ৰ; তেতিয়া ক’লে—“কুষ্ঠমুক্তিৰ বাবে বৈশ্বেশ্বৰ নগৰী, বাৰাণসীলৈ যোৱা।”

Verse 40

तत्र ब्रध्नं समाराध्य प्रकृतिं स्वामवाप्स्यसि । महैनसां क्षयो यत्र नास्ति वाराणसीं विना

তাত ব্ৰধ্নক বিধিমতে আৰাধনা কৰিলে তুমি নিজৰ স্বাভাৱিক অৱস্থা পুনৰ লাভ কৰিবা। মহাপাপৰ ক্ষয় বাৰাণসী বিনা আন ক’তো নাই।

Verse 41

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गापगा च सा । येषां महैनसां दृष्टा मुनिभिर्नैव निष्कृतिः । तेषां विशुद्धिरस्त्येव प्राप्य वाराणसीं पुरीम्

য’ত বিশ্বেশ্বৰ স্বয়ং সন্নিহিত আৰু য’ত সেই স্বৰ্গগঙ্গা বয়—যিসকলৰ মহাপাপৰ বাবে মুনিসকলে কোনো প্ৰায়শ্চিত্ত দেখা নাই, তেওঁলোকৰো বাৰাণসী নগৰী লাভ কৰিলে নিশ্চয় শুদ্ধি হয়।

Verse 42

न केवलं हि पापेभ्यो वाराणस्यां विमुच्यते । प्राकृतेभ्योपि पापेभ्यो मुच्यते शंकराज्ञया

ৱাৰাণসীত কেৱল পাপৰ পৰা নহয়; শংকৰৰ আজ্ঞাত স্বাভাৱিক, জন্মগত দোষ-মলিনতাৰ পৰাও মুক্তি লাভ হয়।

Verse 43

अथवा विदितं नो ते वल्लवीनां विचेष्टितम् । विनाष्टौनायिकाः कृष्ण कामयंतेऽबलाह्यमुम्

অথবা তোমাৰ গোপীসকলৰ আচৰণ অজানা নেকি? প্ৰিয়তম অনুপস্থিত থাকিলে, হে কৃষ্ণ, প্ৰেমে ব্যাকুল নায়িকাসকলে অযোগ্য বস্তুৰো কামনা কৰে।

Verse 44

तत्रानंदवने शंभोस्तवशाप निराकृतिः । सांब तत्त्वेरितं याहि नान्यथा शापनिर्वृतिः

তাত শম্ভুৰ আনন্দবনত তোমাৰ শাপ নাশ হ’ব। হে সাম্ব, যোৱা—এইয়েই ঘোষিত সত্য; শাপ-নিবৃত্তিৰ অন্য কোনো পথ নাই।

Verse 45

ततः कृष्णं समापृच्छ्य कर्मनिर्मुक्तचेष्टितः । नारदः कृतकृत्यः सन्ययावाकाशवर्त्मना

তাৰ পাছত কৃষ্ণক বিদায় লৈ, উদ্দেশ্য সিদ্ধ হোৱা আৰু কৰ্মবন্ধনমুক্ত নাৰদ আকাশপথে প্ৰস্থান কৰিলে।

Verse 46

सांबो वाराणसीं प्राप्य समाराध्यांशुमालिनम् । कुंडं तत्पृष्ठतः कृत्वा निजां प्रकृतिमाप्तवान्

সাম্বে বাৰাণসী পাই অংশুমালিনক বিধিপূৰ্বক আৰাধনা কৰিলে; তাৰ পাছত তাৰ পিছফালে এক পবিত্ৰ কুণ্ড স্থাপন কৰি নিজ স্বাভাৱিক অৱস্থা (স্বাস্থ্য আৰু পূৰ্ণতা) পুনৰ লাভ কৰিলে।

Verse 47

सांबादित्यस्तदारभ्य सर्वव्याधिहरो रविः । ददाति सर्वभक्तेभ्योऽनामयाः सर्वसंपदः

সেই সময়ৰ পৰা সাম্বাদিত্য—সূৰ্যদেৱ—সকলো ব্যাধিৰ হৰণকাৰী হ’ল; তেওঁ নিজৰ সকলো ভক্তক নিৰাময়তা আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ সম্পদ দান কৰে।

Verse 48

सांबकुंडे नरः स्नात्वा रविवारेऽरुणोदये । सांबादित्यं च संपूज्य व्याधिभिर्नाभिभूयते

যি মানুহে ৰবিবাৰে অৰুণোদয়ত সাম্বকুণ্ডত স্নান কৰি সাম্বাদিত্যক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰে, তেওঁ ব্যাধিয়ে কেতিয়াও অভিভূত নহয়।

Verse 49

न स्त्री वैधव्यमाप्नोति सांबादित्यस्य सेवनात् । वंध्या पुत्रं प्रसूयेत शुद्धरूपसमन्वितम्

সাম্বাদিত্যৰ ভক্তিসেৱাৰ ফলত নাৰী বৈধব্য লাভ নকৰে; আৰু বন্ধ্যা নাৰীয়েও শুদ্ধ আৰু মঙ্গলময় ৰূপযুক্ত পুত্ৰ প্ৰসূত কৰিব পাৰে।

Verse 50

शुक्लायां द्विज सप्तम्यां माघे मासि रवेर्दिने । महापर्व समाख्यातं रविपर्व समं शुभम्

হে দ্বিজ! মাঘ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ সপ্তমী তিথি যেতিয়া ৰবিবাৰে পৰে, তেতিয়া তাক মহাপৰ্ব বুলি ঘোষণা কৰা হয়—শুভ ৰবিপৰ্বৰ সমান।

Verse 51

महारोगात्प्रमुच्येत तत्र स्नात्वारुणोदये । सांबादित्यं प्रपूज्यापि धर्ममक्षयमाप्नुयात्

তাত অৰুণোদয়ত স্নান কৰিলে মহাৰোগৰ পৰা মুক্তি পায়; আৰু সাম্বাদিত্যক পূজা কৰিলেও অক্ষয় ধৰ্মপুণ্য লাভ কৰে।

Verse 52

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे यत्पुण्यं राहुदर्शने । तत्पुण्यं रविसप्तम्यां माघे काश्यां न संशयः

কুৰুক্ষেত্ৰৰ সন্নিহত্যা তীৰ্থত ৰাহুৰ দৰ্শনে যি পুণ্য লাভ হয়, সেই একে পুণ্য মাঘ মাহত কাশীত ৰবি-সপ্তমীত নিশ্চয়েই লাভ হয়।

Verse 53

मधौमासि रवेर्वारे यात्रा सांवत्सरी भवेत् । अशोकैस्तत्र संपूज्य कुंडे स्नात्वा विधानतः

মধু মাহত, ৰবিবাৰে, এই যাত্ৰা-ব্ৰত বছৰৰ সমান পুণ্যদায়ক হয়; তাত অশোক ফুলেৰে পূজা কৰি বিধি অনুসাৰে কুণ্ডত স্নান কৰিব লাগে।

Verse 54

सांबादित्यं नरो जातु न शोकैरभिभूयते । संवत्सरकृतात्पापाद्बहिर्भवति तत्क्षणात्

যি নৰে সাঁবাদিত্যৰ শৰণ লয়, সি কেতিয়াও শোকেৰে অভিভূত নহয়; আৰু বছৰৰ সঞ্চিত পাপ সেই মুহূৰ্ততে দূৰ হয়।

Verse 55

विश्वेशात्पश्चिमाशायां सांबेनात्र महात्मना । सम्यगाराधिता मूर्तिरादित्यस्य शुभप्रदा

বিশ্বেশৰ পশ্চিম দিশত, ইয়াত মহাত্মা সাঁবে আদিত্যৰ এক মূৰ্তিক যথাযথভাৱে আৰাধনা কৰিছিল, যি শুভফল প্ৰদান কৰে।

Verse 56

इयं भविष्या तन्मूर्तिरगस्ते त्वत्पुरोऽकथि । तामभ्यर्च्य नमस्कृत्य कृत्वाष्टौ च प्रदक्षिणाः । नरो भवति निष्पापः काशीवास फलं लभेत्

হে অগস্ত্য! তোমাৰ আগতে ঘোষণা কৰা হৈছিল—‘এই মূৰ্তিয়েই ভৱিষ্যততো স্থায়ী থাকিব।’ ইয়াক অৰ্চনা কৰি, নমস্কাৰ কৰি, আৰু আঠবাৰ প্ৰদক্ষিণা কৰিলে নৰ নিষ্পাপ হয় আৰু কাশীবাসৰ পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে।

Verse 57

सांबादित्यस्य माहात्म्यं कथितं ते महामते । यच्छ्रुत्वापि नरो जातु यमलोकं न पश्यति

হে মহামতে, তোমাক সাম্বাদিত্যৰ মাহাত্ম্য ক’লোঁ। এই কথা শুনিলে মানুহে কেতিয়াও যমলোক—মৃত্যুৰ ৰাজ্য—দেখা নাপায়।

Verse 58

इदानीं द्रौपदादित्यं कथयिष्यामि तेनघ । तथा द्रौपदआदित्यः संसेव्यो भक्तसिद्धिदः

এতিয়া, হে নিৰ্দোষ, মই দ্ৰৌপদাদিত্যৰ কথা ক’ম। সেয়ে দ্ৰৌপদাদিত্যক ভক্তিভাৱে নিয়মিত আৰাধনা কৰা উচিত, কিয়নো তেওঁ ভক্তক সিদ্ধি দান কৰে।