यावंतो भास्वतः स्पर्शाद्भासंते सैकताः कणाः । तावंतो द्रुहिणा जग्मुर्नैत्येषा मणिकर्णिका
yāvaṃto bhāsvataḥ sparśādbhāsaṃte saikatāḥ kaṇāḥ | tāvaṃto druhiṇā jagmurnaityeṣā maṇikarṇikā
ভাস্বত সূৰ্যৰ স্পৰ্শত যিমান বালুকণ উজ্জ্বল হয়, তিমানবাৰ দ্ৰুহিণা (ব্ৰহ্মা) ইয়ালৈ আহিল; তথাপি এই মণিকৰ্ণিকা কেতিয়াও ‘নৈতি’—সাধাৰণ বা ক্ষয়প্ৰাপ্ত—নহয়।
Skanda (deduced; Kāśīkhaṇḍa dialogue context)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Scene: Brahmā (Druhiṇa) repeatedly arriving at Maṇikarṇikā; sunlit sand-grains sparkle on the ghat; the place radiates undiminished sanctity despite countless divine visits.
Even repeated divine visitation cannot diminish the tīrtha’s potency—Maṇikarṇikā is portrayed as inexhaustibly sacred.
Maṇikarṇikā in Kāśī.
No explicit rite; the verse emphasizes the tīrtha’s undiminishing greatness and continual draw for pilgrims (even Brahmā).