Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 50
मानापमानयोस्तस्मात्स्वकृतं कारणं परम् । स्रष्टापि नापमार्ष्टुं तत्परीष्टे स्वकृतां कृतिम् । मा शोचस्त्वमतः पुत्र दिष्टमिष्टं समर्पयेत्
mānāpamānayostasmātsvakṛtaṃ kāraṇaṃ param | sraṣṭāpi nāpamārṣṭuṃ tatparīṣṭe svakṛtāṃ kṛtim | mā śocastvamataḥ putra diṣṭamiṣṭaṃ samarpayet
সেয়েহে, মান আৰু অপমানৰ বাবে নিজৰ কৰ্মই হৈছে প্ৰধান কাৰণ। আনকি সৃষ্টিকৰ্তায়ো ইয়াক মচি পেলাব নোৱাৰে; তেওঁ কেৱল নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত কাৰ্য্য পৰীক্ষা কৰে। গতিকে হে পুত্ৰ, শোক নকৰিবা, যি নিৰ্ধাৰিত তাক গ্ৰহণ কৰা।
Sunīti (addressing Dhruva)
Listener: Frame-audience (implicit)
Scene: Sunīti instructs Dhruva with a calm, authoritative gesture—one hand raised in teaching, the other resting; Dhruva listens, eyes steady; atmosphere of moral clarity.
FAQs
Honor and humiliation arise from one’s own karma; the right response is steadiness, surrender, and moral resolve.
No specific tīrtha is mentioned in this verse; it is ethical instruction within the Kāśīkhaṇḍa narrative frame.
No explicit ritual is given; the ‘prescription’ is inner discipline—accepting destiny and relinquishing attachment.