Adhyaya 13
এই অধ্যায়ত শ্ৰীসূতে তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছে। মঙ্গলাখ্য মহাতীৰ্থত স্নান কৰি তীৰ্থযাত্ৰী একান্তৰামনাথ-ক্ষেত্ৰলৈ যায়; তাত জগন্নাথ-স্বৰূপ শ্ৰীৰাম সীতা, লক্ষ্মণ, হনুমান আৰু বানৰসকলৰ সৈতে সদায় সন্নিহিত বুলি কোৱা হৈছে, যাৰ দ্বাৰা ক্ষেত্ৰখনৰ নিৰন্তৰ পবিত্ৰতা আৰু দেৱীয় ৰক্ষাৰ নৈকট্য প্ৰকাশ পায়। তাৰ পিছত ‘অমৃতবাপিকা’ নামৰ পুণ্যসৰোবৰ মাহাত্ম্য কোৱা হয়। শ্ৰদ্ধাৰে কৰা স্নান জৰা-মৰণৰ ভয় নাশ কৰে, পাপ শোধন কৰে আৰু শংকৰৰ কৃপাৰে ‘অমৃতত্ব’ প্ৰদান কৰে। ঋষিসকলৰ প্ৰশ্নত নামৰ কাৰণ কোৱা হয়—হিমৱতৰ ওচৰত অগস্ত্যৰ অনুজে সন্ধ্যা, জপ, অতিথিপূজা, পঞ্চযজ্ঞ, শ্ৰাদ্ধ আদি নিত্যকৰ্মসহ দীঘলীয়া সময় কঠোৰ তপস্যা কৰে। শিৱ প্ৰত্যক্ষ হৈ সেতু/গন্ধমাদনৰ ওচৰৰ মঙ্গলাখ্য তীৰ্থত স্নানক শীঘ্ৰ মোক্ষৰ উপায় বুলি উপদেশ দিয়ে; সেই তপস্বী তিন বছৰ নিয়মে স্নান কৰি চতুৰ্থ বছৰত ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰেৰে যোগমাৰ্গে দেহত্যাগ কৰি দুঃখাতীত হয়। সেইবাবে সৰোবৰ ‘অমৃতবাপিকা’ নামে প্ৰসিদ্ধ হয় আৰু তিন বছৰৰ স্নানব্ৰত অমৃতত্বসাধন বুলি কোৱা হয়। শেষত একান্তৰামনাথ নামোৎপত্তি—সেতু নিৰ্মাণৰ সময়ত সমুদ্ৰৰ গর্জনত শ্ৰীৰামে ৰাৱণবধৰ বিষয়ে সহচৰসকলৰ সৈতে একান্তে পৰামৰ্শ কৰিছিল; সেই একান্ত মন্ত্রণাস্থলেই একান্তৰামনাথ-ক্ষেত্ৰ। গভীৰ দাৰ্শনিক বিবেক বা বিধিকৌশল নাথাকিলেও ইয়াত স্নান কৰিলে ‘অমৃত’ লাভ হয় বুলি উপসংহাৰ দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । मंगलाख्ये महातीर्थे नरः स्नात्वा विकल्मषः । एकांतरामनाथाख्यं क्षेत्रं गच्छेत्ततः परम्
শ্ৰী সূতে ক’লে: মঙ্গল নামৰ মহাতীৰ্থত স্নান কৰি কল্মষমুক্ত হৈ, মানুহে তাৰ পাছত আগবাঢ়ি একান্তৰামনাথ নামে পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ যাব লাগে।
Verse 2
तत्र रामो जगन्नाथो जानक्या लक्ष्मणेन च । हनुमत्प्रमुखैश्चापि वानरैः परिवारितः
তাত জগন্নাথ শ্ৰী ৰাম জনকী আৰু লক্ষ্মণসহ অৱস্থিত, আৰু হনুমান আদি প্ৰধান বানৰদলে তেওঁক পৰিবেষ্টিত কৰি আছে।
Verse 3
सन्निधत्ते सदा विप्रा लोकानुग्रहकाम्यया । विद्यते पुण्यदा तत्र नाम्ना ह्यमृतवापिका
হে বিপ্ৰসকল, লোককল্যাণৰ ইচ্ছাৰে তেওঁ সদায় তাত সন্নিধান কৰে। সেই ঠাইতে ‘অমৃতৱাপিকা’ নামে খ্যাত এক পুণ্যদায়িনী পবিত্ৰ পুখুৰীও আছে।
Verse 4
तस्यां निमज्जतां नृणां न जरांतकजं भयम् । अस्याममृतवाप्यां यः सश्रद्धं स्नाति मानवः
তাত নিমজ্জিত হোৱা মানুহৰ বাবে জৰা আৰু মৃত্যুৰ পৰা জন্মা কোনো ভয় নাথাকে। যি মানুহে এই অমৃতৱাপীত শ্ৰদ্ধাৰে স্নান কৰে—
Verse 5
अमृतत्वं भजत्येष शंकरस्य प्रसादतः । महापातकनाशिन्यामस्यां वाप्यां निमज्जताम्
শংকৰৰ প্ৰসাদত এনে জনে অমৃতত্ব লাভ কৰে। এই মহাপাতক-নাশিনী বাপীত যিসকলে নিমজ্জন কৰে, তেওঁলোকৰ মহাপাপো বিনাশ হয়।
Verse 6
अमृतत्वं हरो दातुं सन्निधत्ते सदा तटे । ।ऋषय ऊचुः । इयं ह्यमृतवापीति कुतो हेतोर्निगद्यते
অমৃতত্ব দান কৰিবলৈ হৰ সদায় ইয়াৰ তীৰত সন্নিহিত থাকে। ঋষিসকলে ক’লে: ‘কোন কাৰণে ইয়াক “অমৃতৱাপী” বুলি কোৱা হয়?’
Verse 7
अस्माकमेतद्ब्रूहि त्वं कृपया व्यासशासित । तथैवामृतनामिन्या वापिकायाश्च वैभवम् । तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोऽमृतपायिनाम्
হে ব্যাসশাসিত, কৃপা কৰি আমাক এই কথা কোৱা; আৰু ‘অমৃত’ নামধাৰী বাপীৰ আশ্চৰ্য বৈভৱো। তোমাৰ বাক্য-অমৃত পান কৰা আমাক তৃপ্তি কেতিয়াও নহয়।
Verse 8
श्रीसूत उवाच । अस्या अमृतनामत्वं वैभवं च मनोहरम्
শ্ৰী সূতে ক’লে: ইয়াৰ ‘অমৃত’ নাম হোৱাৰ কাৰণ আৰু ইয়াৰ মনোহৰ বৈভৱ মই বৰ্ণনা কৰিম।
Verse 9
प्रवक्ष्यामि विशेषेण शृणुत द्विजसत्तमाः । पुरा हिमवतः पार्श्वे नानामुनिसमाकुले
মই বিশেষভাৱে বৰ্ণনা কৰিম—শুনা, হে দ্বিজসত্তমসকল। পুৰাকালে হিমৱতৰ কাষত, নানা মুনিৰে ভৰপূৰ এক স্থানত—
Verse 10
सिद्धचारणगंधर्वदेवकिन्नरसेविते । सिंहव्याघ्रवराहेभमहिषादिसमाकुले
সেই স্থান সিদ্ধ, চাৰণ, গন্ধৰ্ব, দেৱ আৰু কিন্নৰসকলৰ দ্বাৰা সেবিত; আৰু সিংহ, ব্যাঘ্ৰ, বৰাহ, হাতী, মহিষ আদি নানা প্ৰাণীৰে ভৰপূৰ।
Verse 11
तमालतालहिंतालचंपकाशोकसंतते । हंसकोकिलदात्यूहचक्रवाकादिशोभिते
সেই স্থান তমাল, তাল, হিংতাল, চম্পক আৰু অশোক গছৰ ঘন বিস্তাৰে আচ্ছাদিত; আৰু হাঁস, কোকিল, জলচৰ পাখি, চক্ৰৱাক আদি পাখিৰে শোভিত।
Verse 12
पद्मेंदीवरकह्लारकुमुदाढ्यसरो वृते । सत्यवाञ्छीलवान्वाग्मी वशी कुंभजसोदरः
পদ্ম, নীলপদ্ম, কহ্লাৰ আৰু কুমুদে সমৃদ্ধ সৰোবৰে বেষ্টিত সেই ঠাইত কুম্ভজ (অগস্ত্য)ৰ ভ্ৰাতা বাস কৰে—সত্যবাদী, শীলবান, বাক্পটু আৰু ইন্দ্ৰিয়-সংযমী।
Verse 13
आस्ते तपश्चरन्नित्यं मोक्षार्थी शंकरप्रियः । त्रिकालमर्चयञ्छंभु वन्यैर्मूलफलादिभिः
সেইজন তাত নিত্য তপস্যা কৰি থাকে—মোক্ষকামী আৰু শংকৰৰ প্ৰিয়—আৰু বনজ মূল-ফল আদি নিবেদনৰে দিনে তিনিবাৰ শম্ভুক অৰ্চনা কৰে।
Verse 14
आगतान्स्वाश्रमाभ्याशमतिथीन्वन्यभोजनैः । पूजयन्नर्चयन्नग्निं संध्योपासनतत्परः
নিজ আশ্ৰমৰ ওচৰলৈ অহা অতিথিসকলক তেওঁ বনজ সৰল আহাৰে সন্মান কৰে; অগ্নিৰ অৰ্চনা কৰে আৰু সন্ধ্যা-উপাসনাত সদা তৎপৰ থাকে।
Verse 15
गायत्र्यादीन्महामंत्रान्कालेकाले जपन्मुदा । निद्रां परित्यजन्ब्राह्मे मुहूर्ते विष्णुचिंतकः
উচিত সময়ে গায়ত্ৰী আদি মহামন্ত্ৰ আনন্দে জপ কৰে; ব্ৰাহ্ম-মুহূৰ্তত নিদ্ৰা ত্যাগ কৰি বিষ্ণুৰ ধ্যানত নিমগ্ন হয়।
Verse 16
स्नानं कुर्वन्नुषःकाले नमन्संध्यां प्रसन्नधीः । गायत्रीं प्रजपन्विप्राः पूजयन्हरिशंकरौ
উষাৰ সময়ত স্নান কৰি প্ৰসন্নচিত্তে সন্ধ্যাৰ প্ৰণাম কৰে; গায়ত্ৰী জপ কৰি বিপ্ৰ হৰি আৰু শংকৰ—দুয়োকেই পূজা কৰে।
Verse 17
वेदाध्यायी शास्त्रपाठी मध्याह्नेऽतिथिपूजकः । श्रोतापुराणपाठानामग्निकार्येष्वतंद्रितः
সেৱেদ অধ্যয়ন কৰে, শাস্ত্ৰ পাঠ কৰে; মধ্যাহ্নে অতিথি-সৎকাৰ কৰে; পুৰাণ-পাঠ শুনে আৰু অগ্নিকাৰ্যত অক্লান্ত থাকে।
Verse 18
पंचयज्ञपरो नित्यं वैश्वदेवबलिप्रदः । प्रत्यब्दं श्राद्धकृत्पित्रोस्तथान्यश्राद्धकृद्द्विजाः
সদায় পঞ্চমহাযজ্ঞত নিবিষ্ট হৈ বৈশ্বদেৱ বলি অৰ্পণ কৰে; প্ৰতি বছৰে পিতৃলোকৰ উদ্দেশ্যে শ্রাদ্ধ কৰে আৰু দ্বিজৰ বিধেয় অন্যান্য শ্রাদ্ধো সম্পন্ন কৰে।
Verse 19
एवं निनाय कालं स नित्यानुष्ठानतत्परः । तस्यैवं वर्तमानस्य तपश्चरत उत्तमम्
এইদৰে সি সময় অতিবাহিত কৰিলে, নিত্য অনুষ্ঠানত সম্পূৰ্ণ একাগ্ৰ; এইভাৱে জীৱন যাপন কৰোঁতে তাৰ তপস্যা পৰম উৎকৃষ্ট হ’ল।
Verse 20
सहस्रवर्षाण्यगमञ्च्छंकरासक्तचेतसः । तथापि शंकरो नास्याययौ प्रत्यक्षतां तदा
শংকৰত সম্পূৰ্ণ লীনচিত্ত হৈ তেওঁৰ সহস্ৰ বছৰ পাৰ হ’ল; তথাপিও তেতিয়া শংকৰে তেওঁক তৎক্ষণাৎ প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন দান নকৰিলে।
Verse 21
ततस्त्वगस्त्यभ्रातासौ ग्रीष्मे पंचानिमध्यगः । भास्करं दत्तदृष्टिश्च मौनव्रतसमन्वितः
তাৰ পাছত অগস্ত্যৰ ভ্ৰাতাই গ্ৰীষ্মত পঞ্চাগ্নিৰ মাজত তপস্যা কৰিলে; সূৰ্যলৈ দৃষ্টি স্থিৰ কৰি মৌনব্ৰত পালন কৰিলে।
Verse 22
तिष्ठन्कनिष्ठिकांगुल्यां वामपादस्य निश्चलः । ऊर्ध्वबाहुर्निरालंबस्तपस्तेपेऽतिदारुणम्
বাওঁ পাৱৰ কনিষ্ঠ আঙুলিত অচলভাৱে থিয় হৈ, বাহু দুটা ওপৰলৈ তুলি, কোনো আশ্ৰয় নোহোৱাকৈ—তেওঁ অতি দাৰুণ তপস্যা কৰিলে।
Verse 23
अथ तस्य प्रसन्नात्मा महादेवो घृणानिधिः । प्रादुरासीत्स्वया दीप्त्या दिशो दश विभासयन्
তেতিয়া দয়াৰ নিধি মহাদেৱ তেওঁৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হ’ল; নিজৰ দীপ্তিত দহো দিশ উজ্জ্বল কৰি তেওঁ প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল।
Verse 24
ततोऽद्राक्षीन्मुनिः शंभुं सांबं वृषभसंस्थि तम् । दृष्ट्वा प्रणम्य तुष्टाव भवानीपतिमीश्वरम्
তেতিয়া মুনিয়ে শম্ভুক অম্বাসহ, বৃষভৰ ওপৰত আসীন দেখা পালে; দেখা পাই প্ৰণাম কৰি ভৱানীপতি ঈশ্বৰক স্তৱ কৰিলে।
Verse 25
मुनिरुवाच । नमस्ते पार्वतीनाथ नीलकंठ महेश्वर । शिव रुद्र महादेव नम स्ते शंभवे विभो
মুনিয়ে ক’লে: হে পাৰ্বতীনাথ নীলকণ্ঠ মহেশ্বৰ, তোমাক নমস্কাৰ। হে শিৱ, হে ৰুদ্ৰ, হে মহাদেৱ—হে শম্ভু বিভো, তোমাক নমস্কাৰ।
Verse 26
श्रीकंठोमापते शूलिन्भगनेत्रहराव्यय । गंगाधर विरूपाक्ष नमस्ते रुद्र मन्यवे
হে শ্ৰীকণ্ঠ, হে উমাপতি, হে ত্ৰিশূলধাৰী; ভগৰ নেত্ৰ-সংহাৰক, অব্যয়! হে গঙ্গাধৰ, হে বিস্তৃত-নয়ন বিৰূপাক্ষ—হে ৰুদ্ৰ মন্যু, তোমাক নমস্কাৰ।
Verse 28
अंतकारे कामशत्रो देवदेव जगत्पते । स्वामिन्पशुपते शर्व नमस्ते शतधन्वने । दक्षयक्षविनाशाय स्नायूनां पतये नमः । निचेरवे नमस्तुभ्यं पुष्टानां पतये नमः
হে মৃত্যুনাশক, হে কামশত্রু, দেবদেব, জগত্পতে! হে স্বামী, পশুপতে, শর্ব—শতধন্বধাৰী, তোমাক নমস্কাৰ। দক্ষযজ্ঞ-বিনাশকক নমস্কাৰ; স্নায়ূনাং পতিকে নমস্কাৰ। হে নিচেৰৱ, তোমাক নমস্কাৰ; পুষ্ট আৰু সমৃদ্ধসকলৰ পতিকে নমস্কাৰ।
Verse 29
भूयोभूयो नमस्तुभ्यं महादेव कृपालय । दुस्तराद्भवसिंधोर्मां तारयस्व त्रिलोचन
পুনঃ পুনঃ তোমাক নমস্কাৰ, হে মহাদেৱ, কৰুণাৰ ধাম। হে ত্ৰিলোচন, এই দুস্তৰ ভব-সিন্ধুৰ পৰা মোক পাৰ কৰাই দিয়া।
Verse 30
अगस्त्यसोदरेणैवं स्तुतः शंभुरभाषत । प्रीणयन्वचसा स्वेन कुंभजस्यानुजं मुनिम्
অগস্ত্যৰ ভ্ৰাতৃয়ে এইদৰে স্তৱ কৰা পিচত শম্ভুৱে ক’লে; নিজৰ বাক্যৰে কুম্ভজ (অগস্ত্য)ৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা মুনিক আনন্দিত কৰি।
Verse 31
ईश्वर उवाच । कुंभजानुज वक्ष्यामि मुक्त्युपायं तवानघ । सेतुमध्ये महातीर्थं गंधमादनपर्वते
ঈশ্বৰে ক’লে: “হে কুম্ভজৰ অনুজ (অগস্ত্য), হে অনঘ! এতিয়া মই তোমাক মুক্তিৰ উপায় ক’ম। সেতুৰ মাজত গন্ধমাদন পৰ্ব্বতত এক মহাতীৰ্থ আছে।”
Verse 32
मंगलाख्यस्य तीर्थस्य नातिदूरेण वर्तते । तत्र गत्वा कुरु स्नानं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि
সেই মহাতীৰ্থ মঙ্গল নামে পৰিচিত তীৰ্থৰ পৰা বেছি দূৰত নহয়। তাত গৈ পবিত্ৰ স্নান কৰা; তাৰ পাছত তুমি মুক্তি লাভ কৰিবা।
Verse 33
तत्तीर्थसेवनान्नान्योमोक्षो पायो लघुस्तव । न हि तत्तीर्थवैशिष्ट्यं वक्तुं शक्यं मयापि च
সেই তীৰ্থৰ সেৱা-সাধনাৰ বাহিৰে তোমাৰ বাবে মোক্ষলৈ আন কোনো সহজ উপায় নাই। সত্যই, সেই তীৰ্থৰ অনন্য মহিমা মই নিজেও সম্পূৰ্ণকৈ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰোঁ।
Verse 34
संदेहो नात्र कर्तव्यस्त्वयाद्य मुनिसत्तम । तस्मात्तत्रैव गच्छ त्वं यदीच्छसि भवक्षयम्
হে মুনিসত্তম! ইয়াত আজি তোমাৰ কোনো সন্দেহ কৰা উচিত নহয়। সেয়ে, যদি তুমি সংসাৰ-ভৱৰ ক্ষয় বিচাৰা, তেন্তে সেই ঠাইলৈয়ে যোৱা।
Verse 35
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । ततो देवस्य वचनादगस्त्यस्य सहोदरः
এইদৰে কৈ ভগৱান ঈশ তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল। তাৰ পাছত দেৱতাৰ বচন অনুসৰি অগস্ত্যৰ সহোদৰে (যাত্ৰা কৰিবলৈ) আগবাঢ়িল।
Verse 36
गत्वा सेतुं समुद्रे तु गंधमादनपर्वते । ईश्वरणैव गदितं तीर्थं तच्छीघ्रमासदत्
সাগৰৰ ওপৰত থকা সেতুলৈ গৈ, গন্ধমাদন পৰ্বতলৈ; ঈশ্বৰে নিজে যি তীৰ্থৰ কথা কৈছিল, সেই তীৰ্থত সি শীঘ্ৰে উপস্থিত হ’ল।
Verse 37
तत्र तीर्थे महापुण्ये स्नातानां मुक्तिदायिनि । एकांतरामनाथाख्ये क्षेत्रालंकरणे शुभे
তাত সেই মহাপুণ্য তীৰ্থত—য’ত স্নান কৰাসকলক মুক্তি দান হয়—একান্তৰামনাথ নামে শুভ, ক্ষেত্ৰৰ অলংকাৰ স্বৰূপ স্থানে।
Verse 38
सस्नौ नियमपूर्वं स त्रीणि वर्षाणि वै द्विजः । ततश्चतुर्थवर्षे तु समाधिस्थो महामुनिः
সেই দ্বিজে নিয়মপূৰ্বক তাত তিন বছৰ সম্পূৰ্ণ স্নান কৰিলে। তাৰ পাছত চতুৰ্থ বছৰত সেই মহামুনি সমাধিস্থ হ’ল।
Verse 39
ब्रह्मनाड्या प्राणवायुं मूर्द्धन्यारोप्ययोगतः । प्राणान्निर्गमयामास ब्रह्मरंध्रेण तत्र सः
তাত যোগসাধনাৰে সি ব্ৰহ্মনাড়ীৰে প্ৰাণবায়ুক মূৰ্ধ্নিলৈ উঠাই দিলে, আৰু ব্ৰহ্মৰন্ধ্ৰেৰে প্ৰাণসমূহক নিৰ্গত কৰালে।
Verse 41
विनष्टाशेषदुःखस्य तत्तीर्थस्नानवैभवात् । मृतत्वमभूद्यस्मादगस्त्यानुजजन्मनः
সেই তীৰ্থত স্নানৰ মহিমাৰে তাৰ সকলো দুঃখ সম্পূৰ্ণ নষ্ট হ’ল। সেয়েহে অগস্ত্যৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা ৰূপে জন্ম লোৱা জনে দেহত্যাগ (অন্তিম প্ৰস্থান) লাভ কৰিলে।
Verse 42
ततो ह्यमृतवापीतिप्रथाऽस्यासीन्मुनीश्वराः । अत्र तीर्थे नरा ये तु वर्षत्रयमतंद्रिताः
তেতিয়া, হে মুনীশ্বৰসকল, এই পবিত্ৰ তীৰ্থ “অমৃতৱাপী” নামে প্ৰখ্যাত হ’ল। যিসকল নৰ এই তীৰ্থত তিনিবছৰ ধৰি অলসতা নকৰাকৈ নিয়ম-আচাৰ পালন কৰে—
Verse 43
स्नानं कुर्वंति ते सत्यममृतत्वं प्रयांति हि । एवं त्वमृतवापीति प्रथा तद्वैभवं तथा । युष्माकं कथितं विप्राः किंभूयः श्रोतुमिच्छथ
যিসকলে ইয়াত স্নান কৰে, সিহঁতে সত্যই অমৃতত্ব লাভ কৰে। এইদৰে “অমৃতৱাপী” নামে ইয়াৰ খ্যাতি উদ্ভৱ হ’ল আৰু এইয়েই ইয়াৰ দিৱ্য বৈভৱ। হে বিপ্ৰসকল, মই তোমালোকক ক’লোঁ—এতিয়া আৰু কি শুনিব বিচাৰা?
Verse 44
ऋषय ऊचुः । एकांतरामनाथाख्या तस्य क्षेत्रस्य वै मुने
ঋষিসকলে ক’লে: “হে মুনে, সেই ক্ষেত্ৰৰ অন্তৰ্গত ‘একান্তৰামনাথ’ নামে এক স্থান আছে—”
Verse 45
कथं समागता सूत वक्तुमेतत्त्वमर्हसि । अस्माकं मुनिशार्दूल तच्छुश्रूषातिभूयसी
“হে সূত, সেয়া কেনেকৈ তাত সমাগত হ’ল? এই তত্ত্ব বৰ্ণনা কৰিবলৈ আপুনি যোগ্য। হে মুনিশাৰ্দূল, তাক শুনিবলৈ আমাৰ আগ্ৰহ অতি অধিক বাঢ়িছে।”
Verse 46
श्रीसूत उवाच । पुरा दाशरथी रामः ससुग्रीवभिभीषणः । लक्ष्मणेन युतो भ्रात्रा मंत्रज्ञेन हनूमता
শ্ৰী সূতে ক’লে: পূৰ্বে দাশৰথী ৰাম—সুগ্ৰীৱ আৰু বিভীষণসহ—ভ্ৰাতা লক্ষ্মণৰ সৈতে, আৰু মন্ত্ৰ-জ্ঞানত নিপুণ হনুমানৰ সহিত যুক্ত হৈ (সেখানে উপস্থিত হৈছিল)।
Verse 47
वानरैर्बध्यमाने तु सेतावंबुधिमध्यतः । चिंतयन्मनसा सीतामेकांते सममंत्रयत्
বানৰসকলে সাগৰৰ মাজত সেতু বাঁধি থাকোঁতে, ৰামে অন্তৰত সীতাক স্মৰণ কৰি একান্তত গোপনে পৰামৰ্শ কৰিলে।
Verse 48
तेषु मंत्र यमाणेषु रावणादिवधं प्रति । उल्लोलतरकल्लोलो जुघोष जलधिर्भृशम्
তেওঁলোকে ৰাৱণ আদি বধৰ বিষয়ে মন্ত্রণা কৰি থাকোঁতে, সাগৰে ভীষণ গর্জন কৰিলে; ঢৌবোৰ উথলি-পাতলি হৈ উঠিল।
Verse 49
अर्णवस्य महाभीमे जृंभमाणे महाध्वनौ । अन्योन्यकथितां वार्तां नाशृण्वंस्ते परस्परम्
ভয়ংকৰ সাগৰৰ ফুলে উঠা গর্জন মহাধ্বনি হৈ উঠোঁতে, তেওঁলোকে পৰস্পৰে কথা পাতিলেও একে-আনজনৰ কথা শুনিব নোৱাৰিলে।
Verse 50
ततः किंचिदिव क्रुद्धो भृकुटीकुटिलेक्षणः । भ्रूभंगलीलया रामो नियम्य जलधिं तदा
তেতিয়া ৰাম যেন অলপ ক্ৰুদ্ধ হ’ল; ভ্ৰূকুটি কুঁচাই তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে, কেৱল ভ্ৰূভঙ্গৰ লীলাৰে সেই সময় সাগৰক সংযত কৰিলে।
Verse 51
न्यमंत्रयत विप्रेंद्रा राक्षसानां वधं प्रति । एकांतेऽमंत्रयत्तत्र तैः सार्धं राघवो यतः
হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠ! তেতিয়া তেওঁ ৰাক্ষসসকলৰ বিনাশৰ বিষয়ে মন্ত্রণা কৰিলে; তাত একান্তত ৰাঘৱে তেওঁলোকৰ সৈতে একেলগে পৰামৰ্শ কৰিলে।
Verse 52
एकांतरामनाथाख्यं तत्क्षेत्रमभवद्विजाः । सोयं नियमितो वार्धी रामभ्रूभंगलीलया
হে দ্বিজসকল, সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ ‘একান্তৰামনাথ-ক্ষেত্ৰ’ নামে খ্যাত হ’ল। ইয়াত ৰামৰ ভ্ৰূ-ভঙ্গীৰ ক্ৰীড়াময় ইশাৰাত সাগৰো নিয়ন্ত্ৰিত হৈ থমকি ৰ’ল।
Verse 53
अद्यापि निश्चलजलस्तत्प्रदेशेषु दृश्यते । एकांतरामनाथाख्यं तदेतत्क्षेत्रमुत्तमम्
আজিো সেই অঞ্চলসমূহত জল অচল হৈ থিয় দেখা যায়। এইয়েই ‘একান্তৰামনাথ’ নামে খ্যাত সৰ্বোত্তম পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ।
Verse 54
आगत्यामृतवाप्यां च स्नात्वा नियमपूर्वकम् । रामादीनपि सेवंते ते सर्वे मुक्तिमाप्नुयुः
ইয়ালৈ আহি, অমৃত-ৱাপীত নিয়মপূৰ্বক স্নান কৰি, তেওঁলোকে ৰাম আদি দেৱ-প্ৰকাশসমূহৰ সেৱা-পূজা কৰে; তেওঁলোক সকলোৱে মুক্তি লাভ কৰে।
Verse 55
अद्वैतविज्ञानविवेकशून्या विरक्तिहीनाश्च समाधि हीनाः । यागाद्यनुष्ठानविवर्जिताश्च स्नात्वात्र यास्यंत्यमृतं द्विजेंद्राः
হে দ্বিজেন্দ্ৰসকল, যিসকল অদ্বৈত-জ্ঞানৰ বিবেকশূন্য, বৈৰাগ্যহীন আৰু সমাধিহীন, আৰু যাগ আদি অনুষ্ঠান বর্জিত—তেওঁলোকেও ইয়াত স্নান কৰি অমৃত অৱস্থালৈ উপনীত হ’ব।
Read Skanda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.