Adhyaya 12

Verse 1

ऋषभ उवाच । नमस्कृत्य महादेवं विश्वव्यापिनमीश्वरम् । वक्ष्ये शिवमयं वर्म सर्वरक्षाकरं नृणाम्

ঋষভ ক’লে: সৰ্বব্যাপী ঈশ্বৰ মহাদেৱক নমস্কাৰ কৰি, মই শিৱময় বৰ্ম (কবচ) ক’ম, যি মানুহৰ বাবে সম্পূৰ্ণ ৰক্ষা প্ৰদান কৰে।

Verse 2

शुचौ देशे समासीनो यथावत्कल्पितासनः । जितेंद्रियो जितप्राणश्चिंतयेच्छिवमव्ययम्

পবিত্ৰ স্থানত বহি, বিধিমতে সাজোৱা আসনত; ইন্দ্ৰিয় জয় কৰি আৰু প্ৰাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি, অব্যয় শিৱক চিন্তন কৰা উচিত।

Verse 3

हृत्पुंडरीकांतरसन्निविष्टं स्वतेजसा व्याप्तनभोवकाशम् । अतींद्रियं सूक्ष्ममनंतमाद्यं ध्यायेत्परानंदमयं महेशम्

হৃদয়-পদ্মৰ অন্তৰত সন্নিবিষ্ট, নিজৰ তেজে আকাশ-অৱকাশ ব্যাপি থকা, ইন্দ্ৰিয়াতীত, সূক্ষ্ম, অনন্ত, আদ্য প্ৰভু—পরমানন্দময় মহেশক ধ্যান কৰা উচিত।

Verse 4

ध्यानावधूताखिलकर्मबंधश्चिरं चिदानंदनिमग्नचेताः । षडक्षरन्याससमाहितात्मा शैवेन कुर्या त्कवचेन रक्षाम्

ধ্যানদ্বাৰা সকলো কৰ্মবন্ধন ঝাৰিখুলি, চিৰকাল চিত্-আনন্দত নিমগ্ন চেতনা লৈ, ষড়ক্ষৰ মন্ত্রৰ ন্যাসে আত্মা সমাহিত কৰি—শৈৱ কৱচেৰে ৰক্ষা গ্ৰহণ কৰা উচিত।

Verse 5

मां पातु देवोऽखिलदेवतात्मा संसारकूपे पतितं गभीरे । तन्नाम दिव्यं वरमंत्रमूलं धुनोतु मे सर्वमघं हृदिस्थम्

সকলো দেৱতাৰ আত্মাস্বৰূপ সেই দেৱে, গভীৰ সংসাৰ-কূপত পতিত মোক ৰক্ষা কৰক। তেওঁৰ দিব্য নাম, উত্তম মন্ত্র-মূল, মোৰ হৃদয়ত থকা সকলো পাপ কঁপাই দূৰ কৰক।

Verse 6

सर्वत्र मां रक्षतु विश्वमूर्त्तिर्ज्योतिर्मयानंदघनश्चिदात्मा । अणोरणीयानुरुशक्तिरेकः स ईश्वरः पातु भयादशेषात्

বিশ্বমূৰ্তি, জ্যোতি-স্বরূপ, আনন্দঘন, চিদাত্মা প্ৰভুৱে মোক সৰ্বত্র ৰক্ষা কৰক। অণুতকৈও অণু, অসীম শক্তিধাৰী সেই এক ঈশ্বৰে মোক সকলো ভয়ৰ পৰা নিঃশেষে উদ্ধাৰ কৰক।

Verse 7

यो भूस्वरूपेण बिभर्ति विश्वं पायात्स भूमेर्गिरिशोऽष्टमूर्तिः । योऽपां स्वरूपेण नृणां करोति संजीनं सोऽवतु मां जलेभ्यः

যি ভূ-স্বরূপে বিশ্ব ধাৰণ কৰে, সেই অষ্টমূৰ্তি গিৰীশে ভূমিৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰক। আৰু যি আপ-স্বরূপে প্ৰাণীসকলক জীৱন দান কৰে, সেয়াই মোক জলজনিত বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।

Verse 8

कल्पावसाने भुवनानि दग्ध्वा सर्वाणि यो नृत्यति भूरिलीलः । स कालरुद्रोऽवतु मां दवाग्नेर्वात्यादिभीतेरखिलाच्च तापात्

কল্পৰ অন্তত যি সকলো ভুবন দগ্ধ কৰি মহালীলাৰে নৃত্য কৰে, সেই কালৰুদ্ৰে মোক দাৱাগ্নি, প্ৰচণ্ড বতাহ আদি ভয় আৰু সকলো প্ৰকাৰ দাহজনিত তাপ-পীড়াৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।

Verse 9

प्रदीप्तविद्युत्कनकावभासो विद्यावराभीतिकुठारपाणिः । चतुर्मुखस्तत्पुरुषस्त्रिनेत्रः प्राच्यां स्थितं रक्षतु मामजस्रम्

পূৰ্ব দিশাত অৱস্থিত তৎপুৰুষ—চতুৰ্মুখ, ত্ৰিনেত্ৰ, জ্বলি উঠা বিদ্যুৎ আৰু সোণৰ দৰে দীপ্ত, বিদ্যা, বৰ, অভয় আৰু কুঠাৰ ধাৰণকাৰী—সদায় মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 10

कुठारवेदांकुशपाशशूलकपालढक्काक्षगुणान्दधानः । चतुर्मुखो नीलरुचिस्त्रिनेत्रः पायादघोरो दिशि दक्षिणस्याम्

দক্ষিণ দিশাত অঘোৰ—চতুৰ্মুখ, ত্ৰিনেত্ৰ, নীলবৰ্ণ—কুঠাৰ, বেদ, অঙ্কুশ, পাশ, শূল, কপাল, ঢক্কা, অক্ষমালা আৰু ধনুৰ গুণ ধাৰণ কৰি মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 11

कुंदेन्दुशंखस्फटिकावभासो वेदाक्षमालावरदाभयांकः । त्र्यक्षश्चतुर्वक्त्र उरुप्रभावः सद्योधिजातोवतु मां प्रतीच्याम्

পশ্চিম দিশাত সদ্যোজাত—চতুৰ্বক্ত্ৰ, ত্ৰিনেত্ৰ, মহাপ্ৰভাৱশালী, কুন্দফুল, চন্দ্ৰ, শঙ্খ আৰু স্ফটিকৰ দৰে দীপ্ত, বেদ আৰু অক্ষমালা ধাৰণকাৰী, বৰ আৰু অভয়চিহ্নযুক্ত—মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 12

वराक्षमालाभयटंकहस्तः सरोजकिंजल्कसमानवर्णः । त्रिलोचनश्चारुचतुर्मुखो मां पायादुदीच्यां दिशि वामदेवः

উত্তৰ দিশাত বামদেৱ—সুন্দৰ চতুৰ্মুখ, ত্ৰিলোচন, যাৰ হাতে বৰ, অক্ষমালা, অভয় আৰু সৰু ঘণ্টা আছে, আৰু যাৰ বৰ্ণ পদ্মৰ পৰাগৰ দৰে—মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 13

वेदाभयेष्टांकुशटंकपाशकपालढक्काक्षकशूलपाणिः । सितद्युतिः पंचमुखोऽवतान्मामीशान ऊर्द्ध्वं परमप्रकाशः

ঊৰ্ধ্বত পৰম প্ৰকাশময়, শুভ্ৰ দীপ্তিধাৰী, পঞ্চমুখ ঈশান—বেদ, অভয়-মুদ্ৰা, বৰ, অঙ্কুশ, টঙ্ক (কুঠাৰ), পাশ, কপাল, ঢক্কা, অক্ষ-মালা আৰু ত্ৰিশূল ধৰি—মোক অৱতৰি সদা ৰক্ষা কৰক।

Verse 14

मूर्धानमव्यान्मम चंद्रमौ लिर्भालं ममाव्यादथ भालनेत्रः । नेत्रे ममाव्याद्भगनेत्रहारी नासां सदा रक्षतु विश्वनाथः

চন্দ্ৰমৌলী প্ৰভুৱে মোৰ মূৰ ৰক্ষা কৰক; ভাল-নেত্ৰধাৰীজনে মোৰ কপাল ৰক্ষা কৰক; ভগৰ নয়ন হৰণকাৰীয়ে মোৰ চকু ৰক্ষা কৰক; আৰু বিশ্বনাথে সদায় মোৰ নাক পাহৰা দিওক।

Verse 15

पायाच्छ्रुती मे श्रुतिगीतकीर्तिः कपोलमव्या त्सततं कपाली । वक्त्रं सदा रक्षतु पंचवक्त्रो जिह्वां सदा रक्षतु वेदजिह्वः

বেদে গীত কীৰ্তিধাৰীজনে মোৰ কাণ ৰক্ষা কৰক; কপালী সদায় মোৰ গাল ৰক্ষা কৰক; পঞ্চবক্ত্ৰ প্ৰভুৱে মোৰ মুখ সদা পাহৰা দিওক; আৰু যাঁৰ জিহ্বাই বেদ, তেঁৱে মোৰ জিহ্বা ৰক্ষা কৰক।

Verse 16

कंठं गिरीशोऽवतु नीलकंठः पाणिद्वयं पातु पिनाकपाणिः । दोर्मूलमव्यान्मम धर्मबाहुर्वक्षःस्थलं दक्षमखांतकोऽव्यात्

নীলকণ্ঠ গিৰীশে মোৰ কণ্ঠ ৰক্ষা কৰক; পিনাকপাণীয়ে মোৰ দুয়োটা হাত ৰক্ষা কৰক; ধৰ্মবাহুৱে মোৰ বাহুৰ মূল অংশ ৰক্ষা কৰক; আৰু দক্ষযজ্ঞ-নাশকে মোৰ বক্ষস্থল ৰক্ষা কৰক।

Verse 17

ममोदरं पातु गिरींद्रधन्वा मध्यं ममाव्यान्मदनान्तकारी । हेरंबतातो मम पातु नाभिं पायात्कटी धूर्जटिरीश्वरो मे

গিৰীন্দ্ৰ-ধনু ধাৰণকাৰী প্ৰভুৱে মোৰ উদৰ ৰক্ষা কৰক; মদনান্তকাৰীয়ে মোৰ মধ্যভাগ ৰক্ষা কৰক; হেৰম্বৰ পিতাই মোৰ নাভি ৰক্ষা কৰক; আৰু ধূৰ্জটী মোৰ ঈশ্বৰে মোৰ কটি ৰক্ষা কৰক।

Verse 18

ऊरुद्वयं पातु कुबेरमित्रो जानुद्वयं मे जगदीश्वरोऽव्यात् । जंघायुगं पुंगवकेतुरव्यात्पादौ ममाव्या त्सुरवंद्यपादः

কুবেৰৰ মিত্ৰে মোৰ দুয়োটা উৰু ৰক্ষা কৰক; জগতীশ্বৰে মোৰ দুয়োটা হাঁটু অৱ্যাহত ৰাখক। পুঙ্গৱকেতুৱে মোৰ দুয়োটা জঙ্ঘা ৰক্ষা কৰক; আৰু যাঁৰ পদযুগল দেবতাসকলে বন্দনা কৰে, সেই প্ৰভুৱে মোৰ পদদ্বয় ৰক্ষা কৰক।

Verse 19

महेश्वरः पातु दिनादियामे मां मध्ययामेऽवतु वामदेवः । त्रियंबकः पातु तृतीययामे वृषध्वजः पातु दिनांत्ययामे

দিনৰ প্ৰথম প্ৰহৰত মহেশ্বৰে মোক ৰক্ষা কৰক; মধ্যপ্ৰহৰত বামদেৱে মোক অৱতু কৰক। তৃতীয় প্ৰহৰত ত্ৰিয়ম্বকে মোক ৰক্ষা কৰক; আৰু দিনৰ অন্তিম প্ৰহৰত বৃষধ্বজে মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 20

पायान्निशादौ शशिशेखरो मां गंगाधरो रक्षतु मां निशीथे । गौरीपतिः पातु निशावसाने मृत्युंजयो रक्षतु सर्वकालम्

ৰাতিৰ আৰম্ভণিতে শশিশেখৰে মোক ৰক্ষা কৰক; নিশীথত গঙ্গাধৰে মোক ৰক্ষা কৰক। ৰাতিৰ অন্তত গৌৰীপতিয়ে মোক পাতে; আৰু মৃত্যুঞ্জয়ে সৰ্বকাল মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 21

अंतःस्थितं रक्षतु शंकरो मां स्थाणुः सदा पातु बहिःस्थितं माम् । तदंतरे पातु पतिः पशूनां सदा शिवो रक्षतु मां समंतात्

অন্তৰত অৱস্থিত শংকৰে মোক ৰক্ষা কৰক; বাহিৰত অৱস্থিত স্থাণুৱে সদায় মোক পাতে। এই দুয়োৰ মাজত পশুপতিয়ে মোক ৰক্ষা কৰক; আৰু সদা শিৱে মোক চাৰিওফালে ৰক্ষা কৰক।

Verse 22

तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्

মই থিয় হৈ থাকোঁতে ভুৱনৈকনাথে মোক ৰক্ষা কৰক; মই গৈ থাকোঁতে প্ৰমথাধিনাথে মোক পায়। মই বহি থাকোঁতে বেদান্তে বেদ্য প্ৰভুৱে মোক অৱতু কৰক; আৰু মই শুই থাকোঁতে অব্যয় শিৱে মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 23

मार्गेषु मां रक्षतु नीलकंठः शैलादिदुर्गेषु पुरत्रयारिः । अरण्यवासादिमहाप्रवासे पायान्मृगव्याध उदारशक्तिः

পথসমূহত নীলকণ্ঠে মোক ৰক্ষা কৰক; পৰ্বত আৰু দুৰ্গ আদি বিপদসংকুল স্থানত ত্ৰিপুৰাৰি মোৰ প্ৰহৰী হওক। অৰণ্যবাস আৰু দীঘল প্ৰবাসত উদাৰ শক্তিধাৰী মৃগব্যাধ (শিৱ) মোক নিৰাপদে ৰাখক।

Verse 24

कल्पांतकाटोपपटुप्रकोपः स्फुटाट्टहासोच्चलितांडकोशः । घोरारिसेनार्णवदुर्निवारमहाभयाद्रक्षतु वीरभद्रः

বীৰভদ্ৰে আমাক সেই মহা-অদম্য ভয়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰক—যাৰ ভয়ংকৰ ক্ৰোধ কল্পান্তৰ প্ৰলয়ৰ দৰে তীক্ষ্ণ; যাৰ ফুটি উঠা অট্টহাসত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৱৰণ কঁপি উঠে; আৰু যি শত্রুসেনাৰ সাগৰসম বাহিনীৰ বিপৰীতোও অজেয়।

Verse 25

पत्त्यश्वमातंगघटावरूथसहस्रलक्षायुतकोटिभीषणम् । अक्षौहिणीनां शतमाततायिनां छिंद्या न्मूढो घोरकुठारधारया

যদি হত্যাপ্ৰবণ আক্রমণকাৰীৰ শত অক্ষৌহিণী সেনা—পদাতিক, অশ্ব, মাতঙ্গ, ৰথ আৰু বর্মধাৰী বাহিনীৰ অগণিত সহস্ৰ, লক্ষ, অযুত আৰু কোটিৰে ভয়ংকৰ—অগ্ৰসৰ হয়, তেন্তে মোহগ্ৰস্ত মানুহে ভয়াল কুঠাৰৰ তীক্ষ্ণ ধাৰে সিহঁতক ছেদন কৰি পেলাব।

Verse 26

निहंतु दस्यून्प्रलयानलार्चिर्ज्वलत्त्रिशूलं त्रिपुरांतकस्य । शार्दूलसिंहर्क्षवृकादिहिंस्रान्संत्रासयत्वीशधनुःपिनाकम्

ত্ৰিপুৰান্তকৰ জ্বলন্ত ত্ৰিশূল—প্ৰলয়াগ্নিৰ শিখাৰ দৰে—দস্যুসকলক বিনাশ কৰক। আৰু ঈশ্বৰ-ধনু পিনাকে বাঘ, সিংহ, ভালুক, নেকুৰা আদি হিংস্ৰ পশুক ভীত-সন্ত্রস্ত কৰক।

Verse 27

दुःस्वप्नदुःशकुनदुर्गतिदौर्मनस्यदुर्भिक्षदुर्व्यसनदुःसहदुर्यशांसि । उत्पाततापविषभीतिमसद्ग्रहार्तिव्याधींश्च नाशयतु मे जगतामधीशः

জগতৰ অধীশ্বৰে মোৰ বাবে বিনাশ কৰক: দুঃস্বপ্ন, অশুভ শকুন, দুৰ্গতি, মনৰ বিষণ্ণতা, দুৰ্ভিক্ষ, বিপদ-আপদ, অসহ্য কষ্ট আৰু কু-খ্যাতি। লগতে উৎপাত, দাহ-তাপজনিত পীড়া, বিষভীতি, দুষ্ট গ্ৰহদোষৰ যন্ত্ৰণা আৰু ব্যাধিসমূহো নাশ কৰক।

Verse 28

ओंनमो भगवते सदाशिवाय सकलतत्त्वात्मकाय सकलतत्त्वविहाराय सकललोकैककर्त्रे सकललौकैकभर्त्रे सकललोकैकहर्त्रे सकललोकैकगुरवे सकललोकैकसाक्षिणे सकलनिगमगुह्याय सकलवरप्रदाय सकलदुरितार्तिभंजनाय सकलजगदभयंकराय सकललोकैकशंकराय शशांकशेखराय शाश्व तनिजाभासाय निर्गुणाय निरुपमाय नीरूपाय निराभासाय निरामयाय निष्प्रपंचाय निष्कलंकाय निर्द्वंद्वाय निःसंगाय निर्मलाय निर्गमाय नित्यरूपविभवाय निरुपमविभवाय निराधाराय नित्यशुद्धबुद्धपरिपूर्णसच्चिदानंदाद्वयाय परमशांतप्रकाशतेजोरूपाय जयजय महारुद्र महारौद्र भद्रावतार दुःखदावदारण महाभैरव कालभैरव कल्पान्तभैरव कपालमालाधर खट्वांगखड्गचर्मपाशांकुशडमरुशूलचापबाणगदाशक्तिभिं डिपालतोमरमुसलमुद्गरपट्टिशपरशुपरिघभुशुंडीशतघ्नीचक्राद्यायुधभीषणकरसहस्र मुखदंष्ट्राकराल विकटाट्टहासविस्फारितब्रह्मामण्डल नागेंद्र कुण्डल नागेंद्रहार नागेंद्रवलय नागेंद्रचर्मधर मृत्युंजय त्र्यंबक त्रिपुरांतक विरूपाक्ष विश्वेश्वर विश्वरूप वृषभवाहन विषभूषण विश्वतोमुख सर्वतो रक्षरक्ष मां ज्वलज्वल महामृत्युभयमपमृत्युभयं नाशयनाशय रोगभयमुत्सादयोत्सादय विषसर्पभयं शमयशमय चोरभयं मारयमारय मम शत्रूनुच्चा टयोच्चाटय शूलेन विदारयविदारय कुठारेण भिंधिभिंधि खड्गेन छिंधिछिंधि खट्वांगेन विपोथयविपोथय मुसलेन निष्पेषयनिष्पेषय बाणैः संताडय संताडय रक्षांसि भीषयभीषय भूतानि विद्रावयविद्रावय कूष्मांडवेतालमारीगणब्रह्मराक्षसान्संत्रासयसंत्रासय ममाभयं कुरुकुरु वित्रस्तं मामाश्वास याश्वासय नरकभयान्मामुद्धारयोद्धारय संजीवयसंजीवय क्षुत्तृड्भ्यां मामाप्याययाप्यायय दुःखातुरं मामानन्दयानंदय शिवकवचेन मामाच्छादया च्छादय त्र्यंबक सदाशिव नमस्तेनमस्तेनमस्ते । ऋषभ उवाच । इत्येतत्कवचं शैवं वरदं व्याहृतं मया । सर्वबाधाप्रशमनं रहस्यं सर्व देहिनाम्

ஓம்! ভগৱান সদাশিৱলৈ নমস্কাৰ, যি সকল তত্ত্বৰ স্বৰূপ, সকলো জগতৰ একমাত্ৰ স্ৰষ্টা, পালনকৰ্তা আৰু সংহাৰক। তেওঁ সকলো বেদৰ গোপন সাৰ, সকলো বৰ দাতা আৰু সকলো পাপ নাশক। হে মহাৰুদ্ৰ! হে মহাভৈৰৱ! হে কালভৈৰৱ! আপোনাৰ ত্ৰিশূল, তৰোৱাল আৰু অন্যান্য ভয়ানক অস্ত্ৰৰে মোক ৰক্ষা কৰক। মৃত্যুৰ ভয় নাশ কৰক, ৰোগসমূহ নিৰ্মূল কৰক, আৰু শত্ৰুবোৰক খেদি পঠাওক। হে ত্ৰ্যম্বক! হে সদাশিৱ! মোক শিৱ-কৱচৰে আবৃত কৰক। ঋষভ দেৱে ক’লে: এইদৰে মই এই বৰদায়ক শিৱ কৱচ বৰ্ণনা কৰিলোঁ, যি সকলো দুখ নিবাৰণ কৰে।

Verse 29

यः सदा धारयेन्मर्त्यः शैवं कवचमुत्तमम् । न तस्य जायते क्वापि भयं शम्भोरनुग्रहात्

যি মানুহে এই উত্তম শিৱ কৱচ সদায় ধাৰণ কৰে, শম্ভুৰ অনুগ্ৰহৰ বাবে তেওঁৰ কতোৱেই ভয় নহয়।

Verse 30

क्षीणायुर्मृत्युमापन्नो महारोगहतोऽपि वा । सद्यः सुखमवाप्नोति दीर्घमायुश्च विंदति

যাৰ আয়ুস কমি গৈছে, যি মৃত্যুৰ মুখত পৰিছে বা গুৰুতৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছে, তেওঁ তৎক্ষণাৎ সুখ লাভ কৰে আৰু দীৰ্ঘায়ু প্ৰাপ্ত হয়।

Verse 31

सर्वदारिद्र्यशमनं सौमंगल्यविवर्धनम् । यो धत्ते कवचं शैवं स देवैरपि पूज्यते

যি ব্যক্তিয়ে এই শিৱ কৱচ ধাৰণ কৰে, যি সকলো দৰিদ্ৰতা নাশ কৰে আৰু সৌভাগ্য বৰ্ধন কৰে, তেওঁ দেৱতাসকলৰ দ্বাৰাও পূজিত হয়।

Verse 32

महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः । देहांते शिवमाप्नोति शिववर्मानुभावतः

শিৱ-বৰ্মৰ (শিৱৰ সুৰক্ষা কৱচ) প্ৰভাৱত মানুহ মহাপাপ আৰু উপপাপৰ সমূহৰ পৰা মুক্ত হয়; আৰু দেহান্তত তেওঁ শিৱক প্ৰাপ্ত কৰে।

Verse 33

त्वमपि श्रद्धया वत्स शैवं कवच मुत्तमम् । धारयस्व मया दत्तं सद्यः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

তুমিও, প্ৰিয় বৎস, শ্ৰদ্ধাৰে মোৰ দিয়া এই উত্তম শৈৱ কবচ ধাৰণ কৰা; তৎক্ষণাৎ তুমি মঙ্গল আৰু আধ্যাত্মিক শ্ৰেয় লাভ কৰিবা।

Verse 34

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ऋषभो योगी तस्मै पार्थिवसूनवे । ददौ शंखं महारावं खड्गं चारिनिषूदनम्

সূত ক’লে: এইদৰে কৈ যোগী ঋষভে সেই ৰজাৰ পুত্ৰক মহাগর্জনকাৰী শঙ্খ আৰু ৰণত শত্রুনাশক খড়্গ দান কৰিলে।

Verse 35

पुनश्च भस्म संमंत्र्य तदंगं सर्वतोऽस्पृशत् । गजानां षट्सहस्रस्य द्विगुणं च बलं ददौ

পুনৰায় মন্ত্রেৰে ভস্ম সংস্কাৰ কৰি তেওঁ তাৰ দেহত চাৰিওফালে স্পৰ্শ কৰিলে; আৰু ছয় হাজাৰ হাতীৰ দ্বিগুণ বল দান কৰিলে।

Verse 36

भस्मप्रभावात्संप्राप्य बलैश्वर्यधृतिस्मृतीः । स राजपुत्रः शुशुभे शरदर्क इव श्रिया

সেই ভস্মৰ প্ৰভাৱত বল, ঐশ্বৰ্য, ধৃতি আৰু স্মৃতি লাভ কৰি সেই ৰাজপুত্ৰ শৰতৰ সূৰ্যৰ দৰে শ্ৰীয়ে উজ্জ্বল হৈ উঠিল।

Verse 37

तमाह प्रांजलिं भूयः स योगी राजनंदनम् । एष खड्गो मया दत्तस्तपोमंत्रानुभावतः

পুনৰায় সেই যোগীয়ে কৰযোৰে থকা ৰাজনন্দনক ক’লে: “তপ আৰু মন্ত্রৰ অনুপ্ৰভাৱত এই খড়্গ মই তোমাক দান কৰিলোঁ।”

Verse 38

शितधारमिमं खड्गं यस्मै दर्शयसि स्फुटम् । स सद्यो म्रियते शत्रुः साक्षान्मृत्युरपि स्वयम्

যাক তুমি এই তীক্ষ্ণধাৰ খড়্গ স্পষ্টকৈ দেখুৱাওঁ, সেই শত্রু তৎক্ষণাৎ মৰিব—যেন সাক্ষাৎ মৃত্যুৱেই নিজে।

Verse 39

अस्य शंखस्य निह्रादं ये शृण्वंति तवाहिताः । ते मूर्च्छिताः पतिष्यंति न्यस्तशस्त्रा विचेतना

তোমাৰ বৈৰীসকলে এই শঙ্খৰ গম্ভীৰ নিনাদ শুনিলেই মূৰ্ছিত হৈ পৰিব—অস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি, চেতনাহীন।

Verse 40

खड्गशंखाविमौ दिव्यौ परसैन्यविनाशिनौ । आत्मसैन्यस्वपक्षाणां शौर्यतेजोविवर्धनौ

এই দিৱ্য খড়্গ আৰু শঙ্খ দুয়ো পৰসেনা বিনাশ কৰে; আৰু নিজৰ সৈন্য-সহযোগীৰ শৌৰ্য আৰু তেজ বৃদ্ধি কৰে।

Verse 41

एतयोश्च प्रभावेन शैवेन कवचेन च । द्विषट्सहस्रनागानां बलेन महतापि च

এই দুয়োটাৰ প্ৰভাৱত, আৰু শৈৱ কবচৰ ৰক্ষাতো, লগতে দুগুণ ছয় হাজাৰ হাতীৰ মহাশক্তিৰ বলতো,

Verse 42

भस्मधारणसामर्थ्याच्छत्रुसैन्यं विजेष्यसि । प्राप्य सिंहासनं पैत्र्यं गोप्तासि पृथिवीमिमाम्

পবিত্ৰ ভস্ম ধাৰণৰ সামৰ্থ্যৰ বলত তুমি শত্রুসেনা জয় কৰিবা; পৈতৃক সিংহাসন লাভ কৰি এই পৃথিৱী ৰক্ষা কৰিবা।

Verse 43

इति भद्रायुषं सम्यगनुशास्य समातृकम् । ताभ्यां संपूजितः सोऽथ योगी स्वैरगतिर्ययौ

এইদৰে ভদ্ৰায়ুষক মাতৃসহ যথাযথভাৱে উপদেশ দি, তেওঁলোক দুয়োৰে পূজা-সন্মান লাভ কৰা সেই যোগীজন তাৰ পিছত স্বেচ্ছাগতিৰে, য’তে ইচ্ছা ত’তে গমন কৰিলে।