Adhyaya 91
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰজাক চণ্ডাদিত্য-তীৰ্থৰ পৰম পৱিত্ৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। নর্মদাৰ শুভ তীৰত উগ্ৰ দৈত্য চণ্ড আৰু মুণ্ডে দীঘলীয়া তপস্যা কৰি ত্ৰিলোকৰ অন্ধকাৰ-নাশক সূৰ্য (ভাস্কৰ)ক ধ্যান কৰে। সহস্ৰাংশু প্ৰসন্ন হৈ বৰ দিয়ে; তেওঁলোকে সকলো দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে অজেয়তা আৰু সদায় ৰোগমুক্তি বিচাৰে। সূৰ্যই বৰ দান কৰি, তেওঁলোকৰ ভক্তিপূৰ্ণ স্থাপনৰ জৰিয়তে সেই স্থানৰ সৈতে যুক্ত হৈ চণ্ডাদিত্য ৰূপে প্ৰসিদ্ধ হয়। তাৰ পিছত তীৰ্থযাত্ৰাৰ বিধি আৰু ফলশ্ৰুতি কোৱা হৈছে—আত্মসিদ্ধিৰ বাবে তাত গমন, দেৱ-মানৱ-পিতৃসকলৰ উদ্দেশে তৰ্পণ, আৰু ঘিঅৰ দীপ অৰ্পণ; বিশেষকৈ ষষ্ঠী তিথিত। চণ্ডভানু/চণ্ডাদিত্যৰ উৎপত্তিকথা শ্ৰৱণ কৰিলে পাপক্ষয়, সূৰ্যলোক লাভ, আৰু দীঘলীয়া বিজয় তথা ৰোগমুক্তি স্থায়ী হয়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়া, হে মহীপাল, পৰম পাৱন তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ—চণ্ড আৰু মুণ্ডে স্থাপন কৰা চণ্ডাদিত্য, সূৰ্যদেৱৰ সেই ধামলৈ।
Verse 2
आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर्विपुलं तपः
প্ৰাচীন কালত চণ্ড আৰু মুণ্ড নামৰ দুজন মহাদৈত্য আছিল, অতি ভয়ংকৰ। নর্মদাৰ তীৰ আশ্ৰয় কৰি তেওঁলোকে বিপুল তপস্যা কৰিছিল।
Verse 3
ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह
তিনিও লোকৰ অন্ধকাৰ-নাশক দেৱ ভাস্কৰক ধ্যান কৰি, তেওঁলোকে তপস্যাৰে উপাসনা কৰিলে। সেই তপত সন্তুষ্ট হৈ সহস্ৰকিৰণ দেৱে ক’লে।
Verse 4
साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम्
‘সাধু, সাধু,’ হে পাৰ্থ! নর্মদাৰ শুভ তীৰত তেওঁ সেই দুজন বীৰক ক’লে। ‘বৰ প্ৰাৰ্থনা কৰা—যি মন ইচ্ছা কৰে, যি চিত্তে কামনা কৰে।’
Verse 5
चण्डमुण्डावूचतुः । अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर
চণ্ড আৰু মুণ্ড ক’লে: ‘হে দিবাকৰ! আমি দুয়ো সকলো দেৱতাৰো আগত অজেয় হওঁ, একাগ্ৰ সংকল্পত স্থিৰ হওঁ, আৰু হে সূৰ্য, সৰ্বকাল সকলো ৰোগৰ পৰা মুক্ত হওঁ।’
Verse 6
एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः
চোৰ-নিবাৰক ভাস্কৰে তেওঁলোক দুয়োক ক’লে: ‘এৱমস্তু—তেনে হ’ব।’ এইদৰে কৈ সেই ভানু তাত দানৱ দুয়োৰ আগৰ পৰা অন্তৰ্ধান হ’ল।
Verse 7
स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पित्ःंस्तत्रापि तर्पयेत्
পৰম ভক্তিৰে (দেৱতাক) স্থাপন কৰি, নিজৰ আত্মসিদ্ধিৰ বাবে তাত যোৱা উচিত; আৰু তাত দেৱতা, মানুহ আৰু পিতৃলোককো তৰ্পণ দি সন্তুষ্ট কৰিব লাগে।
Verse 8
स वसेद्भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः
হে নৃপ, সি ভাস্কৰৰ লোকত বিৰিঞ্চিৰ এক দিবসসম কাললৈ বাস কৰে। ষষ্ঠী তিথিত, হে নৰেশ্বৰ, ঘিউৰে দীপ জ্বলাই দিলে সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰৱিৰ নগৰলৈ গমন কৰে।
Verse 9
उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः
হে ভাৰতবংশৰ বৃষভ, যি চণ্ডভানুৰ উৎপত্তি শুনে, সি নিশ্চয় সদায় বিজয়ী হয় আৰু মানসিক ক্লেশ আৰু শাৰীৰিক ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত থাকে।
Verse 91
। अध्याय
অধ্যায়—ইয়া অধ্যায়ৰ চিহ্ন।