Adhyaya 80
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰজাক ক’বলৈ ধৰে যে সিদ্ধ নন্দীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নন্দিকেশ্বৰ তীৰ্থ অতি পৱিত্ৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠ। নন্দী সংযমী তীৰ্থযাত্ৰাৰ আদৰ্শ—ৰেৱা নদীক অগ্ৰে ৰাখি তীৰ্থে তীৰ্থে গমন কৰি অবিৰত তপস্যা কৰে। দীঘলীয়া তপস্যাত প্ৰসন্ন শিৱে বৰ দিব খুজিলে নন্দীয়ে ধন, সন্তান আৰু বিষয়সুখ নোখোজে; জন্মে জন্মে—আন যোনিত জন্ম হ’লেও—শিৱৰ পদপদ্মত অচল ভক্তি বিচাৰে। শিৱে ‘তথাস্তु’ বুলি অনুগ্ৰহ কৰি তেওঁক নিজৰ ধামলৈ লৈ যায় আৰু তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে, তাত স্নান কৰি ত্ৰিনয়ন শিৱৰ পূজা কৰিলে অগ্নিষ্টোম যজ্ঞসম পুণ্য লাভ হয়। এই তীৰ্থত দেহত্যাগ কৰিলে শিৱসান্নিধ্য, অক্ষয় কল্পত দীঘলীয়া ভোগ, আৰু পাছত শুদ্ধ বংশত বেদজ্ঞান আৰু দীঘলীয়া আয়ুসসহ শুভ জন্ম লাভ হয়। শেষত তীৰ্থৰ দুৰ্লভতা আৰু পাপনাশক শক্তি বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, তুমি উত্তম নন্দিকেশ্বৰলৈ যোৱা—য’ত মহান নন্দীয়ে সিদ্ধি লাভ কৰিছিল; সেই সকলো কথা মই তোমাক ক’ম।
Verse 2
रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह
প্ৰাচীন কালত নন্দী, শিৱগণৰ গণেশ্বৰ, ৰেৱা (নৰ্মদা)ক সন্মুখত ধৰি পথপ্ৰদৰ্শক ৰূপে, তপস্যাৰ কষ্ট জয় কৰি তীৰ্থে তীৰ্থে গ’ল।
Verse 3
दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह
যিমানলৈকে তেওঁ দধিস্কন্দ আৰু মধুস্কন্দ নামৰ তীৰ্থস্থান ত্যাগ কৰি আগবাঢ়ি গৈ থাকিল, সেই অধ্যৱসায়ত মহাদেৱ প্ৰসন্ন হৈ নন্দীনাথক ক’লে।
Verse 4
ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते
ঈশ্বৰে ক’লে: “হে নন্দীশ! মই প্ৰসন্ন; তোমাৰ ইচ্ছামতে বৰ বাছি লোৱা। তোমাৰ সেই তপস্যা আৰু তীৰ্থযাত্ৰাৰ কাৰণে মই সন্তুষ্ট।”
Verse 5
नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्
নন্দীশ্বৰে ক’লে: মই ধন নাকামো, নাকামো কুল-সন্ততি। মুক্তিৰ বাহিৰে আন কোনো কামনা নাই; তোমাৰ পদ্মচৰণৰ ওপৰতকৈ অধিক একো নালাগে।
Verse 6
कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला
কৃমি, কীট বা পতংগ-পক্ষীৰ যোনিত যদি পৰো, বা যিকোনো তিৰ্যক জন্মলৈ গ’লোঁ—তথাপি জন্মে জন্মান্তৰে তোমাত মোৰ ভক্তি অচল থাকক।
Verse 7
तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः
হে নৃপ, মহাদেৱে পৰম কৃপাৰে ক’লে, “তথাস্তु।” সেই সিদ্ধজনক হাতে ধৰি হৰে নিজৰ নিলয়লৈ গ’ল।
Verse 8
तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
সেই তীৰ্থত যি মানুহে স্নান কৰি ভক্তিৰে ত্ৰ্যক্ষ (তিনিনয়ন শিৱ)ক পূজা কৰে, সি অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ ফলসম পুণ্য লাভ কৰে।
Verse 9
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्
সেই তীৰ্থত স্নান কৰি যদি কোনোবাই তাতেই প্ৰাণত্যাগ কৰে, তেন্তে শিৱৰ অনুচৰ হৈ সি অক্ষয় কল্পজুৰি আনন্দ কৰে।
Verse 10
ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्
তাৰ পাছত বহু কাল গ’লে সি বিমল আৰু মহৎ কুলত জন্ম লয়; বেদ আৰু বেদাঙ্গৰ তত্ত্ব-জ্ঞানী হৈ সি শৰতৰ শতবছৰ জীয়াই থাকে।
Verse 11
एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्
হে তাত, মই তোমাক এই তীৰ্থৰ উত্তম মাহাত্ম্য ক’লোঁ; মর্ত্য নামেৰে পৰিচিত লোকৰ বাবে ই দুষ্প্ৰাপ্য, আৰু সকলো পাপ ক্ষয় কৰোৱা।
Verse 80
। अध्याय
ইয়াত অধ্যায় আৰম্ভ হয়।