Adhyaya 70
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰেৱা (নৰ্মদা) নদীৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত এক “অতিশয় দীপ্তিময়” তীৰ্থৰ বৰ্ণনা কৰিছে, যাক ৰবি (সূৰ্য) নিৰ্মিত বুলি খ্যাত। এই তীৰ্থ পাপক্ষয়ৰ উপায়, আৰু কোৱা হৈছে যে ভাস্কৰ স্বীয় স্বাংশে নৰ্মদা-ভূমিৰ এই উত্তৰ তীৰত নিত্য বিৰাজমান থাকে। তাৰ পাছত কালবিধান দিয়া হৈছে—বিশেষকৈ ষষ্ঠী, অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশী তিথিত স্নান কৰি, প্ৰেত/পিতৃসকলৰ উদ্দেশে ভক্তিভাৱে শ্ৰাদ্ধ কৰা উচিত। ফলস্বৰূপে তৎক্ষণাৎ শুদ্ধি, সূৰ্যলোকত মহিমা লাভ, আৰু পাছত স্বৰ্গৰ পৰা উভতি আহি শুদ্ধ কুলত জন্ম, ধনসমৃদ্ধি আৰু জন্মজন্মান্তৰে ৰোগমুক্তি লাভ হয় বুলি কৈ, স্থান-কাল-কৰ্ম-ফল একেলগে গাঁথি সংক্ষিপ্ত তীৰ্থমাহাত্ম্য উপদেশ দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । रविणा निर्मितं पार्थ सर्वपापक्षयंकरम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে পৃথা-পুত্ৰ! ৰেৱাৰ উত্তৰ তীৰত এক পৰম শোভন তীৰ্থ আছে; ৰৱিয়ে নিৰ্মাণ কৰা, যি সকলো পাপ ক্ষয় কৰে।
Verse 2
स्वांशेन भास्करस्तत्र तिष्ठते चोत्तरे तटे । सर्वव्याधिहरः पुंसां नर्मदायां व्यवस्थितः
সেই ঠাইত উত্তৰ তীৰত ভাস্কৰ নিজৰেই এক অংশেৰে অৱস্থিত থাকে; নর্মদাত স্থিত হৈ তেওঁ মানুহৰ সকলো ব্যাধি দূৰ কৰে।
Verse 3
षष्ठ्यांषष्ठ्यां नृपश्रेष्ठ ह्यष्टम्यां च चतुर्दशीम् । स्नानं यः कारयेन्मर्त्यः श्राद्धं प्रेतेषु भक्तितः । तस्य पापक्षयः पार्थ सूर्यलोके महीयते
হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! ষষ্ঠীত, পুনৰ ষষ্ঠীত, আৰু অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত যি মর্ত্য স্নান কৰে আৰু ভক্তিভাৱে প্ৰেতসকলৰ বাবে শ্ৰাদ্ধ অৰ্পণ কৰে—হে পাৰ্থ! তাৰ পাপ ক্ষয় হয় আৰু সুৰ্যলোকত সন্মানিত হয়।
Verse 4
ततः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि जायते विमले कुले । धनाढ्यो व्याधिनिर्मुक्तो जीवेज्जन्मनिजन्मनि
তাৰ পাছত, স্বৰ্গৰ পৰা চ্যুত হলেও, সি বিমল কুলত জন্ম লয়; ধনাঢ্য, ব্যাধিমুক্ত হৈ, জন্মে জন্মে সুখে জীৱন যাপন কৰে।
Verse 70
। अध्याय
ইয়াতে অধ্যায়ৰ সমাপ্তি (অধ্যায়-শেষ)।