Adhyaya 30
এই অধ্যায়টো সংলাপৰূপে মাৰ্কণ্ডেয় য়ুধিষ্ঠিৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত নর্মদাৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত প্ৰসিদ্ধ দাৰুতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তীৰ্থৰ নামৰ সৈতে জড়িত দাৰু ভাৰ্গৱ বংশীয়, বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰদৰ্শী এক বিদ্বান ব্ৰাহ্মণ। তেওঁৰ জীৱন আশ্ৰম-ক্রমে (ব্ৰহ্মচৰ্য, গৃহস্থ, বানপ্ৰস্থ) আগবাঢ়ি শেষত যতি-ধৰ্মানুগ তপস্যা আৰু সন্ন্যাসনিষ্ঠাত সমাপ্ত হয়; তেওঁ জীৱনান্তলৈ মহাদেৱৰ ধ্যানত স্থিত হৈ তপস্যাৰে তীৰ্থৰ কীৰ্তি ত্ৰিলোকত প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তাৰ পিছত বিধি কোৱা হৈছে—নিয়মমতে স্নান, পিতৃ আৰু দেবতাৰ পূজা। সত্যবাদিতা, ক্ৰোধনিগ্ৰহ আৰু সৰ্বভূতহিত—এই নৈতিক গুণৰ সৈতে অভীষ্টসিদ্ধিৰ ফল প্ৰতিশ্ৰুত। সত্য-শৌচযুক্ত উপবাস আৰু ঋগ্-সাম-যজুৰ্বেদ পাঠক উৎকৃষ্ট ফলদায়ক বুলি কোৱা হৈছে। শেষত শংকৰৰ মতৰূপে ফলশ্ৰুতি—যি বিধিপূৰ্বক তাত দেহত্যাগ কৰে, সি অনিবর্তিকা গতি, অৰ্থাৎ পুনৰাগমনহীন পৰম পথ, লাভ কৰে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदोत्तरकूले तु दारुतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभाग तपस्तप्त्वा द्विजोत्तमः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নৰ্মদাৰ উত্তৰ তীৰত দাৰু-তীৰ্থ নামে অনুত্তম তীৰ্থ আছে, য’ত মহাভাগ্যবান দ্বিজোত্তমে তপস্যা কৰি সিদ্ধি লাভ কৰি সিদ্ধ হৈছিল।
Verse 2
युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ द्विजवरश्रेष्ठः सिद्धस्तत्र महामुने । दारुकेति सुतः कस्य एतन्मे वक्तुमर्हसि
যুধিষ্ঠিৰ ক’লে: হে মহামুনে, তাত সিদ্ধি লাভ কৰা সেই দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ কোন? ‘দাৰুক’—সেয়া কাৰ পুত্ৰ? অনুগ্ৰহ কৰি মোক এই কথা ক’ব।
Verse 3
श्रीमार्कण्डेय उवाच । भार्गवे विपुले वंशे धीमतो देवशार्मणः । दारुर्नाम महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: বিস্তৃত ভাৰ্গৱ বংশত দেবশাৰ্মণ নামে এজন ধীমান আছিল। তেওঁৰ মহাভাগ পুত্ৰ দাৰু নামে আছিল, যি বেদ আৰু বেদাঙ্গসমূহত পাৰদৰ্শী আছিল।
Verse 4
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो विधिक्रमात् । यतिधर्मविधानेन चचार विपुलतपः
সেইজনাই বিধিক্ৰমে প্ৰথমে ব্ৰহ্মচাৰী, তাৰ পাছত গৃহস্থ, আৰু তাৰ পাছত বনপ্ৰস্থ আশ্ৰম পালন কৰিলে; আৰু যতি-ধৰ্মৰ বিধান অনুসৰি বিপুল তপস্যা আচৰণ কৰিলে।
Verse 5
ध्यायन्वै स महादेवं निराहारो युधिष्ठिर । उवास तीर्थे तस्मिन् वै यावत्प्राणपरिक्षयम्
হে যুধিষ্ঠিৰ! তেওঁ মহাদেৱক ধ্যান কৰি, নিৰাহাৰে থাকি, সেই তীৰ্থত প্ৰাণবায়ু ক্ষয় নোহোৱালৈকে বাস কৰিলে।
Verse 6
तस्य नाम्ना तु तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र स्नात्वा विधानेन अर्चयेत्पितृदेवताः
তেওঁৰ নামৰ দ্বাৰাই সেই তীৰ্থ ত্ৰিলোকত বিশ্ৰুত হ’ল। তাত বিধি অনুসাৰে স্নান কৰি পিতৃলোক আৰু দেৱতাসকলক পূজা কৰা উচিত।
Verse 7
सत्यवादी जितक्रोधः सर्वभूतहिते रतः । सर्वान्कामानवाप्नोति राजन्नत्रैव सवर्था
যি সত্যবাদী, ক্ৰোধ জয় কৰিছে, আৰু সকলো ভূতৰ হিতত ৰত, সি—হে ৰাজন—ইয়াতেই (এই তীৰ্থৰ দ্বাৰা) সকলো কামনা সকলোভাবে লাভ কৰে।
Verse 8
यः कुर्यादुपवासं च सत्यशौचपरायणः । सौत्रामणिफलं चास्य सम्भवत्यविचारितम्
যি উপবাস কৰে আৰু সত্য-শৌচত পৰায়ণ থাকে, তাৰ বাবে সৌত্ৰামণি যজ্ঞৰ ফল অবিচলভাৱে, সন্দেহ নোহোৱাকৈ, লাভ হয়।
Verse 9
ऋग्वेदजापी ऋग्वेदी साम वा सामपारगः । यजुर्वेदी यजुर्जप्त्वा लभते फलमुत्तमम्
ঋগ্বেদ জপ কৰা জন হওক, ঋগ্বেদৰ জ্ঞানী হওক, সামবেদী বা সামন-গীতত পাৰদৰ্শী হওক, অথবা যজুৰ্বেদী—নিজ নিজ বেদৰ পাঠ-জপে ইয়াত সৰ্বোত্তম ফল লাভ কৰে।
Verse 10
प्राणांस्त्यजति यो मर्त्यस्तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्
যি মর্ত্যই সেই তীৰ্থত বিধি অনুসাৰে প্ৰাণ ত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবর্তনীয় হয়—এইদৰে শংকৰ (শিৱ) কৈছিল।
Verse 30
। अध्याय
অধ্যায়। (পাঠৰ অধ্যায়-শিৰোনাম)