Adhyaya 232

Verse 1

सूत उवाच । इति वः कथितं विप्रा रेवामाहात्म्यमुत्तमम् । यथोपदिष्टं पार्थाय मार्कण्डेयेन वै पुरा

সূত ক’লে: হে বিপ্ৰসকল, ৰেৱাৰ উত্তম মাহাত্ম্য তোমালোকক এইদৰে ক’লোঁ—যেনেকৈ পূৰ্বে মাৰ্কণ্ডেয় মুনিয়ে পাৰ্থক উপদেশ দিছিল।

Verse 2

तथा तीर्थकदम्बाश्च तेषु तीर्थविशेषतः । प्राधान्येन मया ख्याता यथासङ्ख्यं यथाक्रमम्

তদ্ৰূপে, সেই তীৰ্থ-কদম্বসমূহৰ মাজত বিশেষ তীৰ্থসমূহ মই প্ৰাধান্য অনুসাৰে ঘোষণা কৰিলোঁ—যথাসংখ্যা আৰু যথাক্ৰমে।

Verse 3

एतत्पवित्रमतुलं ह्येतत्पापहरं परम् । नर्मदाचरितं पुण्यं माहात्म्यं मुनिभाषितम्

এই বৰ্ণনা অতি পবিত্ৰ আৰু অতুল; ই পৰম পাপহৰ। নর্মদাৰ এই পুণ্য চৰিত্ৰ—এই মাহাত্ম্য—মুনিসকলে উচ্চাৰণ কৰিছে।

Verse 4

सप्तकल्पानुगो विप्रो नर्मदायां मुनीश्वराः । मृकण्डतनयो धीमान्परमार्थविदुत्तमः

হে মুনীশ্বৰসকল, নর্মদাত এজন বিপ্ৰ আছিল যি সাত কল্প ধৰি স্থিত আছিল—মৃকণ্ডৰ পুত্ৰ, ধীমান, পৰমাৰ্থ-বিদসকলৰ মাজত উত্তম।

Verse 5

संसेव्य सर्वतीर्थानि नदीः सर्वाश्च वै पुरा । बहुकल्पस्मरां रेवामालक्ष्य शिवदेहजाम्

পূৰ্বে তেওঁ সকলো তীৰ্থ আৰু সকলো নদীৰ সেৱা কৰিছিল; আৰু বহু কল্পজুৰি স্মৰণীয় ৰেৱাক শিৱদেহজাত বুলি চিনাক্ত কৰিলে।

Verse 6

मे कलेति च शर्वोक्तां शरणं शर्वजां ययौ । अजराममरां देवीं दैत्यध्वंसकरीं पराम्

‘কলিযুগত ই মোৰ’—শৰ্ভ (শিৱ) এইদৰে কৈছিল; সেয়ে তেওঁ শিৱজাতা দেৱীৰ শৰণ ল’লে—সেই পৰমা দেৱী, অজৰা অমৰা, দানৱ-ধ্বংসকাৰিণী।

Verse 7

महाविभवसंयुक्तां भवघ्नीं भवजाह्नवीम् । तस्यामाबध्य सत्प्रेम जातः सोऽप्यजरामरः

মহা ঐশ্বৰ্যৰে সংযুক্তা, সংসাৰ-ভৱৰ বিনাশকাৰিণী, ‘ভৱ (শিৱ)ৰ জাহ্নৱী’—তাত সত্য প্ৰেম স্থাপন কৰি, তেওঁও অজৰা অমৰা হ’ল।

Verse 8

षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यश्च सत्तमाः । व्यवस्थितानि रेवायास्तीरयुग्मे पदे पदे

হে সৎজনশ্ৰেষ্ঠ! ৰেৱাৰ দুয়ো তীৰত, পদে পদে, ষাঠি হাজাৰ তীৰ্থ আৰু অধিক ষাঠি কোটি তীৰ্থ স্থাপিত আছে।

Verse 9

सारितः परितः सन्ति सतीर्थास्तु सहस्रशः । न तुलां यान्ति रेवायास्ताश्च मन्ये मुनीश्वराः

চাৰিওফালে বহু নদী আছে, যিবোৰৰ তীৰ্থ সহস্ৰ সহস্ৰ; তথাপি, হে মুনীশ্বৰসকল, মোৰ মতে সিহঁতে ৰেৱাৰ সমতা নাপায়।

Verse 10

एतद्वः कथितं सर्वं यत्पृष्टमखिलं द्विजाः । यन्महेशमुखाच्छ्रुत्वा वायुराह ऋषीन्प्रति

হে দ্বিজসকল! তোমালোকে যি সকলো কথা সম্পূৰ্ণকৈ সুধিছিলা, সেয়া সকলো কোৱা হ’ল—মহেশ (শিৱ)ৰ মুখৰ পৰা শুনি বায়ুৱে ঋষিসকলৰ প্ৰতি যি বচন ক’লে।

Verse 11

तद्वन्मृकण्डतनयोऽप्यनुभूयाखिलां नदीम् । सतीर्थां पदशः प्राह पाण्डुपुत्राय पावनीम्

সেইদৰে মৃকণ্ডৰ পুত্ৰেও, তীৰ্থসমেত সমগ্ৰ নদীখন পদে পদে নিজে অনুভৱ কৰি, সেই পাৱনী (ৰেৱা)ক পাণ্ডুৰ পুত্ৰ এজনলৈ বৰ্ণনা কৰিলে।

Verse 12

एतच्च कथितं सर्वं संक्षेपेण द्विजोत्तमाः । नर्मदाचरितं पुण्यं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्

হে দ্বিজোত্তমসকল! এই সকলো কথা সংক্ষেপে কোৱা হ’ল—নর্মদাৰ পুণ্যময় চৰিত্ৰ, যি ত্ৰিলোকতো দুষ্প্ৰাপ্য।

Verse 13

किमन्यैः सरितां तोयैः सेवितैस्तु सहस्रशः । यदि संसेव्यते तोयं रेवायाः पापनाशनम्

অন্য নদীৰ জল সহস্ৰবাৰ সেৱা কৰাৰ কি প্ৰয়োজন, যদি পাপনাশিনী ৰেৱাৰ জল সেৱা কৰি পান কৰা যায়?

Verse 14

मेकलाजलसंसेवी मुक्तिमाप्नोति शाश्वतीम्

যি মেকলাৰ জল ভক্তিভাৱে সেৱা কৰে, সি শাশ্বত মুক্তি লাভ কৰে।

Verse 15

यथा यथा भजेन्मर्त्यो यद्यदिच्छति तीर्थगः । तत्तदाप्नोति नियतं श्रद्धयाश्रद्धयापि च

যেনে যেনে কোনো মৰ্ত্য তীৰ্থত ভজন-উপাসনা কৰে আৰু যি যি কামনা কৰে, সি নিশ্চিতভাৱে সেই সেই ফল লাভ কৰে—শ্ৰদ্ধাৰে হওক বা অশ্ৰদ্ধাৰে হলেও।

Verse 16

इदं ब्रह्मा हरिरिदमिदं साक्षात्परो हरः । इदं ब्रह्म निराकारं कैवल्यं नर्मदाजलम्

ইয়াই ব্ৰহ্মা; ইয়াই হৰি; ইয়াই সাক্ষাৎ পৰম হৰ। ইয়াই নিৰাকাৰ ব্ৰহ্ম—নর্মদাৰ জলেই কৈৱল্য, মুক্তিস্বৰূপ।

Verse 17

तावद्गर्जन्ति तीर्थानि नद्यो हृदयफलप्रदाः । यावन्न स्मर्यते रेवा सेवाहेवा कलौ नरैः

যাৱৎ কলিযুগত মানুহে সেৱা আৰু আহ্বান (হেৱা) সহ ৰেৱাক স্মৰণ নকৰে, তাৱৎ আন তীৰ্থ আৰু নদীসমূহ গর্জন কৰি থাকে, হৃদয়ৰ কামনা পূৰণৰ দাবী কৰে।

Verse 18

ध्रुवं लोके हितार्थाय शिवेन स्वशरीरतः । शक्तिः कापि सरिद्रूपा रेवेयमवतारिता

নিশ্চয় লোকহিতৰ বাবে শিৱে নিজৰ দেহৰ পৰা এক দিৱ্য শক্তিক সৰিতাৰূপে অৱতাৰিত কৰিলে—এইয়াই ৰেৱা।

Verse 19

तावद्गर्जन्ति यज्ञाश्च वनक्षेत्रादयो भृशम् । यावन्न नर्मदानामकीर्तनं क्रियते कलौ

যাৱৎ কলিযুগত নর্মদা-নামৰ কীৰ্তন নকৰে, তাৱৎ যজ্ঞ আৰু প্ৰসিদ্ধ বন-ক্ষেত্ৰ আদি তীৰ্থধামসমূহে নিজৰ মহিমা ভীষণকৈ গর্জন কৰি ঘোষণা কৰে।

Verse 20

गरिमा गाण्यते तावत्तपोदानव्रतादिषु । नरैर्वा प्राप्यते यावद्भुवि भर्गभवा धुनी

তপ, দান, ব্ৰত আদি কৰ্মৰ মহিমা তেতিয়ালৈকে গোৱা হয়, যেতিয়ালৈকে পৃথিৱীত মানুহে ভৰ্গ (শিৱ)ৰ পৰা উদ্ভূত পবিত্ৰ নদী-ধাৰা লাভ নকৰে।

Verse 21

ये वसन्त्युत्तरे कूले रुद्रस्यानुचरा हि ते । वसन्ति याम्यतीरे ये लोकं ते यान्ति वैष्णवम्

যিসকলে উত্তৰ তীৰত বাস কৰে, তেওঁলোক নিশ্চয় ৰুদ্ৰৰ অনুচৰ; আৰু যিসকলে দক্ষিণ তীৰত বাস কৰে, তেওঁলোক বৈষ্ণৱ লোকলৈ গমন কৰে।

Verse 22

धन्यास्ते देशवर्यास्ते येषु देशेषु नर्मदा । नरकान्तकरी शश्वत्संश्रिता शर्वनिर्मिता

ধন্য সেই ভূমিসকল, ধন্য সেই শ্ৰেষ্ঠ দেশসমূহ য’ত নর্মদা বয়—শৰ্ভ (শিৱ)ৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত, সদা-স্থিত, নৰকগতিৰ অন্তকাৰিণী পবিত্ৰ নদী।

Verse 23

कृतपुण्याश्च ते लोकाः शोकाय न भवन्ति ते । ये पिबन्ति जलं पुण्यं पार्वतीपतिसिन्धुजम्

সেই লোকসকল কৃতপুণ্য; তেওঁলোক শোকৰ যোগ্য নহয়—যিসকলে পাৰ্বতীপতি (শিৱ)ৰ নদীৰ পৰা উদ্ভূত পবিত্ৰ জল পান কৰে।

Verse 24

इदं पवित्रमतुलं रेवायाश्चरितं द्विजाः । शृणोति यः कीर्तयते मुच्यते सर्वपातकः

হে দ্বিজসকল, এই ৰেৱাৰ অতুল আৰু পবিত্ৰ চৰিত্ৰ; যি শুনে বা কীৰ্তন কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 25

यत्फलं सर्ववेदैश्च सषडङ्गपदक्रमैः । श्रुतैश्च पठितैस्तस्मात्फलमष्टगुणं भवेत्

সকলো বেদ ছয় বেদাঙ্গসহ পদক্রমে শ্ৰৱণ আৰু অধ্যয়ন কৰিলে যি পুণ্যফল লাভ হয়, তাতকৈও ইয়াৰ ফল অষ্টগুণ বৃদ্ধি পায়।

Verse 26

सत्रयाजी फलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । श्रुत्वा सकृच्च रेवायाश्चरितं तत्फलं लभेत्

সত্রযাগী যি দ্বাদশ বছৰত যি পুণ্যফল লাভ কৰে, ৰেৱাৰ চৰিত্ৰ একবাৰ মাত্ৰ শ্ৰৱণ কৰিলেই সেই একেই ফল লাভ হয়।

Verse 27

सर्वतीर्थावगाहाच्च यत्फलं सागरादिषु । सकृच्छ्रुत्वा च माहात्म्यं रेवायास्तत्फलं लभेत्

সাগৰ আদি সকলো তীৰ্থত স্নান কৰিলে যি পুণ্যফল হয়, ৰেৱাৰ মাহাত্ম্য একবাৰ শ্ৰৱণ কৰিলেই সেই একেই ফল লাভ হয়।

Verse 28

एतद्धर्म्यमुपाख्यानं सर्वशास्त्रेष्वनुत्तमम् । देशे वा मण्डले वापि नगरे ग्राममध्यतः

এই ধৰ্ম্যময় পবিত্ৰ উপাখ্যান সকলো শাস্ত্ৰৰ মাজত অনুত্তম—দেশত হওক, মণ্ডলত হওক, নগৰত হওক বা গাঁৱৰ মাজমজিয়াত হওক।

Verse 29

गृहे वा तिष्ठते यस्य लिखितं सार्ववार्णिकम् । स ब्रह्मा स शिवः साक्षात्स च देवो जनार्दनः

যাৰ ঘৰত সকলো বৰ্ণৰ বাবে লিখিত এই গ্ৰন্থ স্থিত থাকে, সেয়াই ব্ৰহ্মা; সেয়াই সাক্ষাৎ শিৱ; আৰু সেয়াই দেৱ জনাৰ্দন।

Verse 30

धर्मार्थकाममोक्षाणां मार्गेऽयं देवसेवितः । गुरूणां च गुरुः शास्त्रं परमं सिद्धिकारणम्

এই উপদেশ ধৰ্ম-অৰ্থ-কাম-মোক্ষৰ পথ, যাক দেৱতাসকলে সেৱা কৰে। এই শাস্ত্ৰ গুৰুসকলৰো গুৰু, সিদ্ধিলাভৰ পৰম কাৰণ।

Verse 31

यश्चेदं शृणुयान्नित्यं पुराणं देवभाषितम् । ब्राह्मणो वेदवान्भूयात्क्षत्रियो विजयी भवेत्

আৰু যি কোনো ব্যক্তি নিত্য দেৱভাষিত এই পুরাণ শুনে—ব্ৰাহ্মণজন বেদজ্ঞানত সমৃদ্ধ হয়, আৰু ক্ষত্ৰিয়জন বিজয়ী হয়।

Verse 32

धनाढ्यो जायते वैश्यः शूद्रो वै धर्मभाग्भवेत्

বৈশ্যজন ধনাঢ্য হৈ জন্ম লয়, আৰু শূদ্ৰজনো ধৰ্মৰ যোগ্য ভাগীদাৰ হয়।

Verse 33

सौभाग्यसन्ततिं नारी श्रुत्वैतत्समवाप्नुयात् । श्रियं सौख्यं स्वर्गवासं जन्म चैवोत्तमे कुले

এই কথা শুনিলে নাৰী সৌভাগ্য আৰু উত্তম সন্ততি লাভ কৰে। তদুপৰি শ্ৰী, সুখ, স্বৰ্গবাস আৰু উত্তম কুলত পুনর্জন্মো পায়।

Verse 34

रसभेदी कृतघ्नश्च स्वामिध्रुङ्मित्रवञ्चकः । गोघ्नश्च गरदश्चैव कन्याविक्रयकारकः

বিভেদ সৃষ্টিকারী, কৃতঘ্ন, স্বামীৰ প্রতি দ্ৰোহী, মিত্ৰবঞ্চক, গোহন্তা, বিষ প্ৰয়োগকাৰী, আৰু কন্যা-বিক্ৰয়কাৰীও—

Verse 35

ब्रह्मघ्नश्च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः । नर्मदाचरितं शृण्वंस्तामब्दं योऽभिषेवते

ব্ৰাহ্মণ-হন্তা, সুৰাপায়ী, চোৰ, বা গুৰুশয্যা লঙ্ঘনকাৰীও—যি নর্মদা-চৰিত্ৰ শুনি শুনি সম্পূৰ্ণ এক বছৰ ধৰি সেই ব্ৰত/অনুশীলন পালন কৰে—

Verse 36

सर्वपापविनिर्मुक्तो जायते नात्र संशयः । पाकभेदी वृथापाकी देवब्राह्मणनिन्दकः

সেইজন সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ জন্মে/হয়; ইয়াত একো সন্দেহ নাই। আনৰ ৰন্ধন নষ্ট কৰা, অনর্থক ৰান্ধি আহাৰ অপচয় কৰা, বা দেৱ-ব্ৰাহ্মণক নিন্দা কৰা লোকো—

Verse 37

परीवादी गुरोः पित्रोः साधूनां नृपतेस्तथा । तेऽपि श्रुत्वा च पापेभ्यो मुच्यन्ते नात्र संशयः

যি গুৰুক, পিতৃক, সাধুসকলক আৰু তদ্ৰূপে ৰজাক অপবাদ দিয়ে—তেওঁলোকেও এই কথা শুনিলে পাপৰ পৰা মুক্ত হয়; ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 38

ये पुनर्भावितात्मानः शस्त्रं शृण्वन्ति नित्यशः । पूजयन्ति च तच्छास्त्रं नार्मदं वस्त्रभूषणैः

কিন্তু যিসকলৰ অন্তৰ শুদ্ধ-ভাবিত—যিসকলে নিত্য এই পবিত্ৰ উপদেশ শুনে আৰু বস্ত্ৰ-ভূষণে নর্মদা-শাস্ত্ৰক পূজা কৰে—

Verse 39

पुष्पैः फलैश्चन्दनाद्यैर्भोजनैर्विविधैरपि । शास्त्रेऽस्मिन्पूजिते देवाः पूजिता गुरवस्तथा

ফুল, ফল, চন্দন আদি আৰু নানাবিধ ভোজনৰ দ্বাৰাও—এই শাস্ত্ৰ পূজিত হ’লে দেৱতাসকল পূজিত হয়, আৰু গুৰুসকলো তদ্ৰূপে পূজিত হয়।

Verse 40

इह लोके परे चैव नात्र कार्या विचारणा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गन्धवस्त्रादिभूषणैः

এই লোকত আৰু পৰলোকতো এই বিষয়ে সন্দেহ বা বিচাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। সেয়ে সৰ্বপ্ৰযত্নে সুগন্ধি, বস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰ আদিৰে—

Verse 41

पूजयेत्परया भक्त्या वाचकं शास्त्रमेव च । वेदपाठैश्च यत्पुण्यमग्निहोत्रैश्च पालितैः

—সৰ্বোচ্চ ভক্তিৰে বাচকক আৰু শাস্ত্ৰক নিজেই পূজা কৰিব লাগে। বেদপাঠ আৰু বিধিপূৰ্বক পালন কৰা অগ্নিহোত্ৰ কৰ্মৰ পৰা যি পুণ্য জন্মে—

Verse 42

तत्फलं समवाप्नोति नर्मदाचरिते शुभे । कुरुक्षेत्रे च यत्पुण्यं प्रभासे पुष्करे तथा

সেই একে ফল নর্মদাৰ এই শুভ চৰিত্ৰৰ দ্বাৰাই লাভ হয়। কুৰুক্ষেত্ৰত, প্ৰভাসত আৰু তদ্ৰূপ পুষ্কৰত যি পবিত্ৰ পুণ্য লাভ হয়—

Verse 43

रुद्रावर्ते गयायां च वाराणस्यां विशेषतः । गङ्गाद्वारे प्रयागे च गङ्गासागरसङ्गमे

—ৰুদ্ৰাৱৰ্তত, গয়াত আৰু বিশেষকৈ বাৰাণসীত; গঙ্গাদ্বাৰত (হৰিদ্বাৰ), প্ৰয়াগত আৰু গঙ্গা-সাগৰৰ সঙ্গমত।

Verse 44

एवमादिषु तीर्थेषु यत्पुण्यं जायते नृणाम् । नर्मदाचरितं श्रुत्वा तत्पुण्यं सकलं लभेत्

এইদৰে আদি আদি তীৰ্থত মানুহৰ যি পুণ্য জন্মে, নর্মদাৰ চৰিত্ৰ শুনিলে সেই সকলো পুণ্য সম্পূৰ্ণৰূপে লাভ হয়।

Verse 45

आदिमध्यावसानेषु नर्मदाचरितं शुभम् । यः शृणोति नरो भक्त्या शृणुध्वं तत्फलं महत्

নর্মদা-চৰিত্ৰ এই শুভ কাহিনী—আৰম্ভ, মধ্য আৰু অন্তত—যি নৰ ভক্তিভাৱে শুনে, এতিয়া তাৰ মহৎ ফল শুনা।

Verse 46

समाप्य शिवसंस्थानं देवकन्यासमावृतः । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा शिवेन सह मोदते

শিৱৰ ধাম আৰু স্থান লাভ কৰি, দেৱকন্যাৰে পৰিবেষ্টিত হৈ, সি ৰুদ্ৰৰ অনুচৰ হৈ শিৱৰ সৈতে একেলগে আনন্দ কৰে।

Verse 47

धर्माख्यानमिदं पुण्यं सर्वाख्यानेष्वनुत्तमम् । गृहेऽपि पठ्यते यस्य चतुर्वर्णस्य सत्तमाः

ধৰ্মৰ এই পুণ্যময় আখ্যান সকলো আখ্যানৰ মাজত অনুত্তম। যি ঘৰত ইয়াক পাঠ কৰা হয়, তাত চাৰিবৰ্ণৰ শ্ৰেষ্ঠজন উপস্থিত থাকে আৰু আশীৰ্বাদ লাভ কৰে।

Verse 48

धन्यं तस्य गृहं मन्ये गृहस्थं चापि तत्कुलम् । पुस्तकं पूजयेद्यस्तु नर्मदाचरितस्य तु

মই সেই ঘৰক ধন্য মানো—তাৰ গৃহস্থধৰ্ম আৰু সমগ্ৰ কুলো ধন্য—যি নর্মদা-চৰিত্ৰৰ পুথিখন পূজা কৰে।

Verse 49

नर्मदा पूजिता तेन भगवांश्च महेश्वरः । वाचके पूजिते तद्वद्देवाश्च ऋषयोऽर्चिताः

তেওঁৰ দ্বাৰা নর্মদা পূজিত হয় আৰু ভগৱান মহেশ্বৰো পূজিত হয়। পাঠক/বাচকক পূজা কৰিলে তেনেদৰে দেৱতা আৰু ঋষিসকলৰো অৰ্চনা হয়।

Verse 50

लेखयित्वा च सकलं रेवाचरितमुत्तमम् । भूषणं सर्वशास्त्राणां यो ददाति द्विजन्मने

যি জনে উত্তম ৰেৱা-চৰিত সম্পূৰ্ণকৈ লিখাই, সকলো শাস্ত্ৰৰ ভূষণস্বৰূপ সেই গ্ৰন্থ দ্বিজজনক দান কৰে—

Verse 51

नर्मदासर्वतीर्थेषु स्नानदानेन यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति स नरो नात्र संशयः

নর্মদাৰ সকলো তীৰ্থত স্নান আৰু দান কৰিলে যি ফল লাভ হয়, সেই একে ফল সেই নৰে পায়; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 52

एतत्पुराणं रुद्रोक्तं महापुण्यफलप्रदम् । स्वर्गदं पुत्रदं धन्यं यशस्यं कीर्त्तिवर्धनम्

এই পুৰাণ ৰুদ্ৰে কোৱা, মহাপুণ্যফল প্ৰদানকাৰী। ই স্বৰ্গদায়ক, পুত্ৰদায়ক, মঙ্গলময়, যশদায়ক আৰু কীৰ্তি বৃদ্ধি কৰে।

Verse 53

धर्म्यमायुष्यमतुलं दुःखदुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चापि सर्वकामार्थसिद्धिदम्

ই ধৰ্মময়, আয়ু-বর্ধক আৰু অতুল; দুখ আৰু কুস্বপ্ন নাশ কৰে। যিসকলে পঢ়ে আৰু যিসকলে শোনে, তেওঁলোকক সকলো কামনা-অৰ্থ সিদ্ধি দিয়ে।

Verse 54

यत्प्रदत्तमिदं पुण्यं पुराणं वाच्यते द्विजैः । शिवलोके स्थितिस्तस्य पुराणाक्षरवत्सरी

যেতিয়া এই পুণ্যময় পুৰাণ দান কৰা হয় আৰু দ্বিজসকলে পাঠ কৰে, তেতিয়া দাতাই শিৱলোকত স্থিতি লাভ কৰে—পুৰাণৰ অক্ষৰ যত, তত বছৰলৈ।

Verse 55

इति निगदितमेतन्नर्मदायाश्चरित्रं पवनगदितमग्र्यं शर्ववक्त्रादवाप्य । त्रिभुवनजनवन्द्यं त्वेतदादौ मुनीनां कुलपतिपुरतस्तत्सूतमुख्येन साधु

এইদৰে নর্মদাৰ চৰিত্ৰৰ এই শ্ৰেষ্ঠ বৃত্তান্ত কোৱা হ’ল—প্ৰথমে পৱনে উচ্চাৰণ কৰিছিল, আৰু শৰ্ব (শিৱ)ৰ মুখৰ পৰা লাভ হৈছিল। ত্ৰিভুবনৰ জনে যাক বন্দনা কৰে, সেই কথা আদিতে মুনিসকলৰ সন্মুখত, তেওঁলোকৰ কুলপতিৰ উপস্থিতিত, সেই শ্ৰেষ্ঠ সূতে যথাযথভাৱে প্ৰচাৰ কৰিলে।