Adhyaya 154

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं कलकलेश्वरम् । विख्यातं सर्वलोकेषु स्वयं देवेन निर्मितम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নৰ্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত ‘কলকলেশ্বৰ’ নামৰ তীৰ্থ আছে, যি সকলো লোকত বিখ্যাত, আৰু স্বয়ং দেৱে নিৰ্মাণ কৰা।

Verse 2

अन्धकं समरे हत्वा देवदेवो महेश्वरः । सहितो देवगन्धर्वैः किन्नरैश्च महोरगैः

সমৰত অন্ধকক বধ কৰি, দেৱদেৱ মহেশ্বৰ দেৱ, গন্ধৰ্ব, কিন্নৰ আৰু মহা নাগসকলৰ সৈতে একেলগে আগবাঢ়িল।

Verse 3

शङ्खतूर्यनिनादैश्च मृदङ्गपणवादिभिः । वीणावेणुरवैश्चान्यैः स्तुतिभिः पुष्कलादिभिः

শঙ্খ-তূৰ্যৰ ধ্বনি, মৃদংগ-পণৱ আদি ঢোলৰ তাল; বীণা-বেণুৰ সুৰ আৰু প্ৰচুৰ স্তুতিগীতৰ ধ্বনিত পৰিবেশ ভৰি উঠিল।

Verse 4

गायन्ति सामानि यजूंषि चान्ये छन्दांसि चान्ये ऋचमुद्गिरन्ति । स्तोत्रैरनेकैरपरे गृणन्ति महेश्वरं तत्र महानुभावाः

তাত মহানুভাৱসকল সা̄মগান গায়; আন কিছুমানে যজুঃ-মন্ত্ৰ পাঠ কৰে; আন কিছুমানে ছন্দসমূহ উচ্চাৰে আৰু ঋক্-স্তোত্ৰ উদ্গীৰণ কৰে; আৰু কিছুমানে নানা স্তোত্ৰেৰে মহেশ্বৰক গুণগান কৰে।

Verse 5

प्रमथानां निनादेन कल्कलेन च बन्दिनाम् । यस्मात्प्रतिष्ठितं लिङ्गं तस्माज्जातं तदाख्यया

প্ৰমথসকলৰ গর্জনধ্বনি আৰু বন্দীসকলৰ কলকল ধ্বনিমাজত য’ত লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল, সেই কলকল নামৰেই ই তদাখ্যাত হ’ল—কলকলেশ্বৰ।

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षेत्कलकलेश्वरम् । वाजपेयात्परं पुण्यं स लभेन्मानवो भुवि

সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি ক’লকলেশ্বৰক দৰ্শন কৰে, সি এই পৃথিৱীত থাকোঁতেই বাজপেয় যজ্ঞতকৈও অধিক পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 7

तेन पुण्येन पूतात्मा प्राणत्यागाद्दिवं व्रजेत् । आरूढः परमं यानं गीयमानोऽप्सरोगणैः

সেই পুণ্যৰ দ্বাৰা পবিত্ৰ আত্মাই প্ৰাণ ত্যাগৰ ক্ষণত স্বৰ্গলৈ গমন কৰে; পৰম দিব্য যানত আৰূঢ় হৈ, অপ্সৰাগণৰ গীতে গীতিমান হয়।

Verse 8

उपभुज्य महाभोगान्कालेन महता ततः । मर्त्यलोके महात्मासौ जायते विमले कुले

তাৰ পিছত দীঘল সময় ধৰি মহাভোগ উপভোগ কৰি, সেই মহাত্মা পুনৰ মর্ত্যলোকে বিমল আৰু মহৎ কুলত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।

Verse 9

ब्राह्मणः सुभगो लोके वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

সেইজন লোকত সৌভাগ্যবান ব্রাহ্মণ হয়, বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰদৰ্শী; ব্যাধি আৰু শোকৰ পৰা মুক্ত হৈ শত শৰৎ পৰ্যন্ত জীৱন ধাৰে।

Verse 154

। अध्याय

“অধ্যায়” — ই অধ্যায়ৰ শিৰোনামা/সমাপ্তি-চিহ্ন।