Adhyaya 134
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয়য়ে সংক্ষিপ্তভাৱে তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছে। ৰেৱা-নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত ‘ৰামেশ্বৰ’ নামৰ অতুলনীয় তীৰ্থক পাপহৰ, পুণ্যপ্ৰদ আৰু সৰ্বদুঃখনাশক বুলি কোৱা হৈছে। বিধান অনুসাৰে, এই তীৰ্থত স্নান কৰি মহেশ্বৰ—মহাদেৱ, মহাত্মা—ৰ পূজা কৰা ভক্ত সকলো কিল্বিষ (দোষ/অশুচিতা)ৰ পৰা মুক্ত হয় বুলি ফলশ্ৰুতি আছে। এইদৰে স্থান, ক্ৰম (স্নান→পূজা) আৰু ফল (অশুদ্ধিক্ষয়) একেলগে কৰি তীৰ্থযাত্ৰাৰ সংক্ষিপ্ত নীতি দেখুওৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले रामेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं पापहरं पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নৰ্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অনুত্তম ৰামেশ্বৰ আছে—এটি উত্তম তীৰ্থ, পবিত্ৰ আৰু পাপহৰ, সকলো দুখ নাশ কৰা পৰম স্থান।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु ये स्नात्वा पूजयन्ति महेश्वरम् । महादेवं महात्मानं मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः
সেই তীৰ্থত যিসকলে স্নান কৰি মহেশ্বৰ—মহাদেৱ, মহাত্মা প্ৰভু—ক পূজা কৰে, তেওঁলোক সকলো কলুষ আৰু পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 134
। अध्याय
অধ্যায় (অধ্যায়-চিহ্ন)।