पार्वत्याः पितृगृहगमनं तथा मङ्गलस्वागतम् | Pārvatī’s Return to Her Father’s House and the Auspicious Welcome
অধ্যায় ৩০ নাৰদ–ব্ৰহ্মা সংলাপৰূপ। হৰি স্বধামলৈ গ’লৰ পাছত নাৰদে সুধে—‘সৰ্বমঙ্গলা়’ পাৰ্বতীয়ে তাৰ পাছত কি কৰিলে আৰু ক’লৈ গ’ল। ব্ৰহ্মাই কয়—পাৰ্বতীয়ে গীত-নৃত্যৰে (মেনাসহ) সমবেত সভাক মোহিত কৰি, সখীসকলৰ সৈতে নিজৰ সংকল্প সাৰ্থক কৰি, মহাদেৱক স্মৰণ কৰি পিতৃগৃহলৈ যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁৰ আগমনৰ বাতৰি শুনি মেনা আৰু হিমাচল আনন্দিত হৈ দিব্য যানত স্বাগত জনাবলৈ ওলাই আহে; পুৰোহিত, নগৰবাসী, বন্ধু আৰু আত্মীয়-স্বজন একত্ৰ হয়। মৈনাক আদি ভ্ৰাতাসকলে জয়ধ্বনি দি আগবাঢ়ে। ৰাজপথ সজোৱা হয়, মঙ্গলঘট স্থাপন কৰা হয়; চন্দন, অগৰু, কস্তুৰী, ফল-শাখা আদি সুগন্ধি মূল্যবান দ্ৰব্যে স্বাগত সমৃদ্ধ হয়; ব্ৰাহ্মণ, মুনি, নাৰী আৰু নর্তক-নর্তকীসকলেও অংশ লয়। এইদৰে পাৰ্বতীৰ গৃহ্য আৰু দৈৱিক ক্ষেত্ৰৰ মাজৰ গমন মঙ্গলময় লোকাচাৰ-স্বাগত ৰূপে বৰ্ণিত।
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया
নাৰদে ক’লে— হে বিধাতা, হে তাত, হে মহাভাগ্যবান! তুমি ধন্য, কিয়নো তুমি পৰমাৰ্থদৰ্শী। তোমাৰ অনুগ্ৰহতে মই এই অদ্ভুত পবিত্ৰ কথা শুনিলোঁ।
Verse 2
गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमंगला । किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते
হৰি নিজ শৈলধামলৈ গ’লত, সৰ্বমঙ্গলময়ী পাৰ্বতীয়ে কি কৰিলে আৰু ক’লৈ গ’ল? হে মহামতি, মোক সেই কথা কওক।
Verse 3
श्रुत्वा सुगीतं तद्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुमुहुस्सर्वे मेनापि च तदा मुने
হে মুনি, সেই সুমধুৰ গীত শুনি আৰু সেই মনোহৰ, সুললিত নৃত্য দেখি, সকলোৱে হঠাৎ বিহ্বল হৈ মূৰ্ছিত হ’ল; তেতিয়া মেনাও।
Verse 4
पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् । जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी
পাৰ্বতীয়েও সখীসকলৰ সৈতে, উপযুক্ত আৰু সাৰ্থক ৰূপ ধৰি, ‘মহাদেৱ’ বুলি ক’ব ক’বকৈ পিতৃগৃহলৈ গ’ল।
Verse 5
पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः । दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः
পাৰ্বতীৰ আগমনৰ কথা শুনি, মেনা আৰু সেই হিমাচল আনন্দত বিহ্বল হ’ল; দিব্য যানত আৰোহণ কৰি তৎক্ষণাৎ ৰওনা হ’ল।
Verse 6
पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः । सम्वन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः
পুৰোহিত, নগৰবাসী, বহু বন্ধু, আত্মীয়-স্বজন আৰু অন্যান্য সকলেই—সকলোৱে তাত একেলগে সমবেত হ’ল।
Verse 7
भ्रातरः सकला जग्मुर्मैनाकप्रमुखास्तदा । जयशब्दं प्रब्रुवन्तो महाहर्षसमन्विताः
তেতিয়া মৈনাকৰ নেতৃত্বত সকলো ভ্ৰাতা একেলগে আগবাঢ়িল; ‘জয়’ ধ্বনি কৰি মহা আনন্দে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।
Verse 8
संस्थाप्य मंगलघटं राजवर्त्मनि राजिते । चन्दनागरुकस्तूरीफलशाखासमन्विते
সুশোভিত ৰাজপথত মঙ্গলঘট স্থাপন কৰি, চন্দন, অগৰু, কস্তূৰী আৰু ফলধাৰী শাখাৰে সৈতে তাক সজোৱা হ’ল।
Verse 9
सपुरोधोब्राह्मणैश्च मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । नारीभिर्नर्तकीभिश्च गजेन्द्राद्रिसुशोभितैः
কুলপুৰোহিতসহ ব্ৰাহ্মণ, মুনি আৰু ব্ৰহ্মবাদীৰ সৈতে নাৰীসকল আৰু নর্তকীসকলও আছিল; আৰু দৃশ্য গজেন্দ্ৰ-পর্বতসম বৈভৱে শোভিত হৈছিল।
Verse 10
परितः परितो रंभास्तम्भवृन्दसमन्विते । पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः
চাৰিওফালে ৰম্ভা (কলা) স্তম্ভৰ গুচ্ছে স্থানটো সজোৱা আছিল; আৰু হাতত দীপ লৈ পতি-পুত্ৰৱতী নাৰীসকলৰ দল চাৰিপাশে ঘেৰিছিল।
Verse 11
द्विजवृन्दैश्च संयुक्ते कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् । नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिभिरन्विते
সেই স্থান দ্বিজ-ব্ৰাহ্মণৰ দলেৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল; তেওঁলোকে মঙ্গলধ্বনি তুলিছিল। নানাবিধ বাদ্যৰ নিনাদ আৰু শঙ্খধ্বনিৰ প্ৰতিধ্বনিত চাৰিওফালে মুখৰিত হৈছিল।
Verse 12
एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा जगाम स्वपुरान्तिकम् । विशंती नगरं देवी ददर्श पितरौ पुनः
ইতিমধ্যে দুৰ্গা নিজৰ নগৰৰ ওচৰলৈ গ’ল। নগৰত প্ৰৱেশ কৰোঁতে দেবীয়ে পুনৰায় নিজৰ পিতা-মাতাক দৰ্শন কৰিলে।
Verse 13
सुप्रसन्नौ प्रधावन्तौ हर्षविह्वलमानसौ । दृष्ट्वा काली सुप्रहृष्टा स्वालिभिः प्रणनाम तौ
অতিশয় প্ৰসন্ন হৈ তেওঁলোক দুয়ো দৌৰি আগবাঢ়ি আহিল; আনন্দত তেওঁলোকৰ মন বিহ্বল হৈছিল। তেওঁলোকক দেখি কালীও পৰম হর্ষিত হৈ নিজৰ সখীসকলৰ সৈতে তেওঁলোকক প্ৰণাম কৰিলে।
Verse 14
तौ सम्पूर्णाशिषं दत्त्वा चक्रतुस्तौ स्ववक्षसि । हे वत्से त्वेवमुच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ
তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ আশীৰ্বাদ দি তাইক নিজৰ বক্ষত আঁকোৱালি ল’লে। “হে বৎসে!” বুলি কৈ প্ৰেমত বিহ্বল হৈ তেওঁলোকে কান্দিবলৈ ধৰিলে।
Verse 15
ततस्स्वकीया अप्यस्या अन्या नार्यापि संमुदा । भ्रातृस्त्रियोपि सुप्रीत्या दृढालिंगनमादधुः
তাৰ পাছত তাইৰ নিজৰ নাৰীসকল আৰু আন নাৰীসকলেও আনন্দত উল্লসিত হ’ল; আৰু তাইৰ ভ্ৰাতাসকলৰ পত্নীসকলেও অতি স্নেহে তাইক দৃঢ়ভাৱে আলিঙ্গন কৰিলে।
Verse 16
साधितं हि त्वया सम्यक्सुकार्यं कुलतारणम् । त्वत्सदाचरणेनापि पाविताः स्माखिला वयम्
নিশ্চয় তুমি কুল-তৰণৰ এই শ্ৰেষ্ঠ কাৰ্য সঠিকভাৱে সম্পন্ন কৰিছা। তোমাৰ সদাচৰণে আমিও সকলো পবিত্ৰ হৈছোঁ।
Verse 17
इति सर्वे सुप्रशंस्य प्रणेमुस्तां प्रहर्षिताः । चन्दनैः सुप्रसूनैश्च समानर्चुश्शिवां मुदा
এইদৰে সকলোৱে সেই মঙ্গলময়ী দেবী শিৱা (পাৰ্বতী)ক অতি প্ৰশংসা কৰি হৰ্ষে প্ৰণাম কৰিলে। তাৰ পিছত চন্দন আৰু উত্তম পুষ্পেৰে একেলগে আনন্দেৰে তেওঁৰ পূজা কৰিলে।
Verse 18
तस्मिन्नवसरे देवा विमानस्था मुदाम्बरे । पुष्पवृष्टिं शुभां चक्रुर्नत्वा तां तुष्टुवुः स्तवैः
সেই সময়তে আনন্দময় আকাশত বিমানে অধিষ্ঠিত দেৱসকলে শুভ পুষ্পবৃষ্টি কৰিলে। তেওঁক প্ৰণাম কৰি স্তৱেৰে স্তুতি কৰিলে।
Verse 19
तदा तां च रथे स्थाप्य सर्वे शोभान्विते वरे । पुरं प्रवेशयामासुस्सर्वे विप्रादयो मुदा
তাৰ পিছত সকলোৱে শোভাসম্পন্ন উত্তম ৰথত তেওঁক বহুৱাই, বিপ্ৰসকল আদি আগবাঢ়ি, আনন্দেৰে নগৰত প্ৰৱেশ কৰালে।
Verse 20
अथ विप्राः पुरोधाश्च सख्योन्याश्च स्त्रियः शिवाम् । गृहं प्रवेशयामासुर्बहुमानपुरस्सरम्
তাৰ পিছত বিপ্ৰসকল, পুৰোহিতসকল আৰু সখীসদৃশ অন্য নাৰীসকলে—বহু মান-সম্মান আগত ৰাখি—শিৱা (পাৰ্বতী)ক গৃহত প্ৰৱেশ কৰালে।
Verse 21
स्त्रियो निर्मच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषः । हिमवान्मेनका माता मुमोदाति मुनीश्वर
হে মুনীশ্বৰ! স্ত্ৰীসকলে মঙ্গলময় শুদ্ধিকৰ্ম কৰিলে; বিপ্ৰসকলে আশীৰ্বাদ উচ্চাৰণ কৰিলে। হিমৱান, মেনকা আৰু মাতা অতিশয় আনন্দিত হ’ল।
Verse 22
ततस्स हिमवान् तात सुप्रहृष्टाः प्रसन्नधीः । सम्मान्य सकलान्प्रीत्या स्नातुं गंगां जगाम ह
তাৰ পাছত, হে প্ৰিয়! অতিশয় হর্ষিত আৰু প্ৰসন্নবুদ্ধি হিমৱানে স্নেহেৰে সকলোকে সন্মান কৰি স্নান কৰিবলৈ গঙ্গালৈ গ’ল।
Verse 23
ब्राह्मणेभ्यश्च बंदिभ्यः पर्वतेन्द्रो धनं ददौ । मङ्गलं पाठयामास स द्विजेभ्यो महोत्सवम्
পৰ্বতৰাজ হিমালয়ে ব্ৰাহ্মণসকল আৰু বন্দীসকল (ভাটসকল)ক ধন দান কৰিলে। তাৰ পিছত দ্বিজসকলৰ দ্বাৰা মঙ্গলপাঠ কৰাই সেই উপলক্ষ মহোৎসৱৰূপে উদ্যাপন কৰিলে।
Verse 24
एवं स्वकन्यया हृष्टौ पितरौ भ्रातरस्तथा । जामयश्च महाप्रीत्या समूषुः प्रांगणे मुने
হে মুনি, নিজৰ কন্যাৰ বাবে হৃষ্ট হোৱা পিতৃ-মাতৃ, ভ্ৰাতাসকল আৰু জাঁমাইসকল—সকলো মহাপ্ৰীতিতে প্ৰাঙ্গণত একেলগে বহিল।
Verse 26
एतस्मिन्नंतरे शंभुस्सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासंनिधिं ययौ
এই সময়তে ভক্তৱৎসল, দিৱ্য লীলাত ৰমণ কৰা শম্ভুৱে শ্ৰেষ্ঠ নৰ্তক-নটৰ ৰূপ ধৰি মেনকাৰ সন্নিধানলৈ গ’ল।
Verse 27
शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरु तथा । पृष्ठे कंथां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः
বাওঁ হাতে শৃং আৰু সোঁ হাতে ডমৰু ধৰি, পিঠিত কন্থা লৈ, ৰঙা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি, তেওঁ নৃত্য-গানত অতি পাৰদৰ্শী আছিল।
Verse 28
ततस्सुनटरूपोसौ मेनकाया गणे मुदा । चक्रे सुनृत्यं विविधं गानं चातिमनोहरम्
তেতিয়া তেওঁ নটৰূপ ধৰি মেনকাৰ সখীগণৰ মাজত আনন্দে নানা ধৰণৰ মনোহৰ নৃত্য কৰিলে আৰু অতি মনোমুগ্ধকৰ গীতও গালে।
Verse 29
शृंगं च डमरुं तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महतीं विविधां तत्र स चकार मनोहराम्
তাত তেওঁ শৃংগ আৰু ডমৰু বজাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, মধুৰ অনুৰণিত ধ্বনি উঠিল; আৰু সেই ঠাইতে তেওঁ মহান, বৈচিত্ৰ্যময় আৰু মনোহৰ সঙ্গীত সৃষ্টি কৰিলে।
Verse 30
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীশিৱমহাপুৰাণৰ দ্বিতীয় ৰুদ্ৰসংহিতাৰ তৃতীয় পাৰ্বতীখণ্ডত ‘পাৰ্বতী-প্ৰত্যাগমন-মহোৎসৱ-বৰ্ণন’ নামৰ ত্ৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।
Verse 32
मूर्च्छां संप्राप्य सा दुर्गा सुदृष्ट्वा हृदि शंकरम् । त्रिशूलादिकचिह्नानि बिभ्रतं चातिसुन्दरम्
মূৰ্ছা প্ৰাপ্ত হৈ দেৱী দুৰ্গাই নিজৰ হৃদয়ত শংকৰক দৰ্শন কৰিলে—অতিশয় সুন্দৰ, ত্ৰিশূল আদি চিহ্ন ধাৰণকাৰী।
Verse 33
विभूतिविभूषितं रम्यमस्थिमालासमन्वितम् । त्रिलोचनोज्ज्वलद्वक्त्रं नागायज्ञोपवीतकम्
বিভূতিয়ে বিভূষিত, ৰম্য, অস্থিমালা-সমন্বিত; ত্ৰিনয়ন, দীপ্ত মুখমণ্ডল, আৰু নাগক যজ্ঞোপবীতৰূপে ধাৰণ কৰা (শিৱ) ৰূপ।
Verse 34
वरं वृण्वित्युक्तवन्तं गौरवर्णं महेश्वरम् । दीनबन्धु दयासिन्धुं सर्वथा सुमनोहरम्
তেওঁলোকে মহেশ্বৰক দেখিলে—গৌৰবৰ্ণ—যিজনে কৈছিল, “বৰ বাছি লোৱা।” তেওঁ দীনবন্ধু, দয়াসিন্ধু, আৰু সৰ্বথা মনোমোহক।
Verse 35
हृदयस्थं हरं दृष्ट्वेदृशं सा प्रणनाम तम् । वरं वव्रे मानसं हि पतिर्मे त्वं भवेति च
হৃদয়ত অধিষ্ঠিত হৰক তেনেদৰে দেখি তাই তেওঁক প্ৰণাম কৰিলে। তাৰপিছত মনতে বৰ বাছিলে—“আপুনিেই মোৰ পতি হওক।”
Verse 36
वरं दत्त्वा शिवं चाथ तादृशं प्रीतितो हृदा । अन्तर्धाय पुनस्तत्र सुननर्त्त स भिक्षुकः
এইদৰে শিৱক তেনে বৰ দান কৰি সেই ভিক্ষুকে হৃদয়ভৰি আনন্দিত হ’ল; তাৰ পাছত সি অন্তৰ্ধান হ’ল আৰু তাতেই পুনৰ অতি সুন্দৰকৈ নৃত্য কৰিলে।
Verse 37
ततो मेना सुरत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तद्भूति प्रीतमानसः
তাৰ পাছত সেই শুভ সৌভাগ্যত মন প্ৰীত হোৱা মেনা, সোণৰ পাত্ৰত থোৱা উৎকৃষ্ট ৰত্নসমূহ তেওঁক দিবলৈ আনন্দেৰে আগবাঢ়িল।
Verse 38
तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां याचे शिवां च ताम् । पुनस्सुनृत्यं गानश्च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः
সি সেই দান গ্ৰহণ নকৰিলে; বৰং সেই মঙ্গলময়ী শিৱা (পাৰ্বতী)ৰ পৰা ভিক্ষা যাচনা কৰিলে। তাৰ পাছত কৌতুকত সি পুনৰ নৃত্য আৰু গীত কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল।
Verse 39
मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा
সেই বাক্য শুনি মেনা অতিশয় বিস্মিত হৈ ক্ৰুদ্ধ হ’ল। তেওঁ সেই ভিক্ষুকক তিৰস্কাৰ কৰিলে আৰু বাহিৰ কৰি দিবলৈ সংকল্প কৰিলে।
Verse 40
एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्
সেই সময়তে তাত গঙ্গাৰ পৰা পৰ্বতৰাজ হিমালয় আহিল। তেওঁ আগত আঙণত থিয় হৈ থকা মানৱাকৃতি ভিক্ষুকক দেখিলে।
Verse 41
श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तं तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिष्कर्तुञ्च तं नटम्
মেনাৰ মুখৰ পৰা সকলো বৃত্তান্ত শুনি তেওঁ অতি ক্ৰুদ্ধ হ’ল। তেতিয়া তেওঁ অনুচৰসকলক আদেশ দিলে—সেই নটক সভাৰ পৰা বাহিৰ কৰক।
Verse 42
महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिष्कर्तुं कोपि तं मुनिसत्तम
হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ! কোনেও তেওঁক বাহিৰ কৰিব নোৱাৰিলে; তেওঁ মহাগ্নিৰ দৰে দুঃস্পৰ্শ, নিজ তেজে প্ৰজ্বলিত আছিল।
Verse 43
ततस्स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्
তাৰ পাছত, হে প্ৰিয়, নানালীলাত নিপুণ সেই ভিক্ষুকে পৰ্বতৰাজক নিজৰ অনন্ত স্বাভাৱিক মহিমা প্ৰকাশ কৰি দেখুৱালে।
Verse 44
शैलो ददर्श तं तत्र विष्णुरूपधरं द्रुतम् । किरीटिनं कुण्डलिनं पीतवस्त्रं चतुर्भुजम्
তাত শৈল (হিমালয়) এ তেওঁক দ্ৰুত বিষ্ণুৰূপধাৰী ৰূপে দেখিলে—কিৰীটধাৰী, কুণ্ডলধাৰী, পীতবস্ত্ৰধাৰী আৰু চতুৰ্ভুজ।
Verse 45
यद्यत्पुष्पादिकं दत्तं पूजाकाले गदाभृते । गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह
পূজাৰ সময়ত গদাধাৰী প্ৰভুলৈ যি যি পুষ্পাদি অৰ্পণ কৰা হৈছিল, সেই সকলো তেওঁ সেই ভিক্ষুকৰ দেহ আৰু মস্তকত স্থিত দেখিলে।
Verse 46
ततो ददर्श जगतां स्रष्टारं स चतुर्मुखम् । रक्तवर्णं पठन्तञ्च श्रुतिसूक्तं गिरीश्वरः
তাৰ পিছত গিৰীশ্বৰ শিৱে জগতৰ স্ৰষ্টা চতুৰ্মুখ ব্ৰহ্মাক ৰক্তবৰ্ণ, শ্ৰুতি-সূক্ত পাঠ কৰি থকা অৱস্থাত দেখিলে।
Verse 47
ततस्सूर्य्यस्वरूपञ्च जगच्चक्षुस्स्वरूपकम् । ददर्श गिरिराजस्स क्षणं कौतुककारिणाम्
তাৰ পিছত গিৰিৰাজ (হিমালয়) এ ক্ষণমাত্ৰৰ বাবে সেই অদ্ভুত প্ৰকাশ দেখিলে—সূৰ্যস্বৰূপ, ‘জগতৰ চকু’ ৰূপ; যি দেখিলে সকলো দর্শকৰ মনত বিস্ময় জাগিল।
Verse 48
ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्
তাৰ পিছত, হে প্ৰিয়, সি তেওঁক মহা-অদ্ভুত ৰুদ্ৰৰূপত দেখিলে—পাৰ্বতীসহ, মনোহৰ, পৰম তেজস্বী আৰু মৃদু হাস্যযুক্ত।
Verse 49
ततस्तेजस्स्वरूपञ्च निराकारं निरंजनम् । निरुपाधिं निरीहञ्च महाद्भुतमरूपकम्
তেতিয়া শুদ্ধ তেজস্বভাৱ সেই পৰতত্ত্ব প্ৰকাশ পালে—নিৰাকাৰ, নিৰঞ্জন, উপাধিহীন, নিৰীহ, মহা-অদ্ভুত, তথাপি জড়ৰূপহীন।
Verse 50
एवं बहूनि रूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंयुतः
এইদৰে সেই ঠাইতে তেওঁ সেই প্ৰভুৰ বহু ৰূপ দৰ্শন কৰিলে; তৎক্ষণাৎ তেওঁ গভীৰ বিস্ময়ে পৰি পৰমানন্দে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।
Verse 51
अथासौ भिक्षुवर्य्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तां नान्यज्जग्राह किञ्चन
তাৰপিছত সেই শ্ৰেষ্ঠ ভিক্ষুক—যিয়ে তেওঁৰ বাবে সূতিকৰ্ম সম্পন্ন কৰিছিল—দুৰ্গাৰ পৰাই ভিক্ষা যাচনা কৰিলে; আৰু তেখেতে আন একো গ্ৰহণ নকৰিলে।
Verse 52
न स्वीचकार शैलैन्द्रो मोहितश्शिवमायया । भिक्षुः किंचिन्न जग्राह तत्रैवान्तर्दधे ततः
শিৱমায়াৰে মোহিত শৈলেন্দ্ৰে সন্মতি ন দিলে। সেই ভিক্ষুৱে একোৱে গ্ৰহণ নকৰিলে আৰু তাতেই তৎক্ষণাৎ অন্তৰ্ধান হ’ল।
Verse 53
तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरिति । आवां शिवो वञ्चयित्वा स्वस्थानं गतवान्प्रभुः
তেতিয়া মেনা আৰু শৈলেশৰ মনত স্পষ্ট বোধ জাগিল—“প্ৰভু শিৱে লীলাৰে আমাক বঞ্চাই এতিয়া নিজৰ ধামলৈ গ’ল।”
Verse 54
तयोर्विचिन्त्य तत्रैव शिवे भक्तिरभूत्परा । महामोक्षकरी दिव्या सर्वानन्दप्रदायिनी
তেওঁলোক দুজনক তাতেই চিন্তা কৰোঁতেই শিৱত পৰম ভক্তি উদয় হ’ল—দিব্য, মহামোক্ষদায়িনী আৰু সৰ্বানন্দপ্ৰদায়িনী।
Frequently Asked Questions
The chapter narrates Pārvatī’s departure to her father Himācala’s house after Hari returns to his own abode, and the elaborate, auspicious public welcome organized by Menā, Himācala, relatives, priests, and townspeople.
Pārvatī’s movement is framed as maṅgala in action: the goddess as sarva-maṅgalā sacralizes space (royal road, maṅgala-ghaṭa) and community, while continuous Śiva-remembrance signals the non-duality of devotion and worldly transition.
Pārvatī is highlighted as sarva-maṅgalā and as one who ‘fulfills’ her form/intention; the narrative also emphasizes collective manifestations of dharma—ritual specialists, kin networks, and celebratory arts (song/dance) as expressions of sacred order.