Sukta 67

Mantra 1

त्वं सोमासि धारयुर्मन्द्र ओजिष्ठो अध्वरे । पवस्व मंहयद्रयिः ॥

তুমি সোম, ধাৰাযু—ধাৰাসমূহৰ ধাৰক; মন্দ্ৰ, অধ্বৰে অজিষ্ঠ; পৱিত্ৰ হওঁক, আমাৰলৈ মংহয়ৎ ৰয়িঃ—সমৃদ্ধি আনোতা।

Mantra 2

त्वं सुतो नृमादनो दधन्वान्मत्सरिन्तमः । इन्द्राय सूरिरन्धसा ॥

হে সোম! তুমি সুতো (পেষিত) হ’লে নৃ-মাদন—মানৱৰ হৃদয় আনন্দিত কৰোঁতা; তুমি ধাৰক, আৰু সৰ্বাধিক মত্তকাৰী। ইন্দ্ৰৰ বাবে তুমি সূৰিৰূপ দাতা, অন্ধসা—সোম-ৰস-সাৰসহ।

Mantra 3

त्वं सुष्वाणो अद्रिभिरभ्यर्ष कनिक्रदत् । द्युमन्तं शुष्ममुत्तमम् ॥

হে সোম! তুমি সু-ষ্বাণ (ভালদৰে পেষিত) হৈ অদ্ৰিভিৰ্—পেষণ-শিলাসমূহেৰে—অভ্যৰ্ষ, আমাৰ ফালে ধাৰা হৈ বৈ আহা; কনিক্ৰদৎ—ধ্বনিময় ক্ৰন্দনে। তুমি দ্যুমন্তং শুষ্মম্ উত্তমম্—উজ্জ্বল, সৰ্বোত্তম বল-বীৰ্য বহন কৰাঁ।

Mantra 4

इन्दुर्हिन्वानो अर्षति तिरो वाराण्यव्यया । हरिर्वाजमचिक्रदत् ॥

ইন্দু—সোম—হিন্বান (উদ্দীপিত) হৈ অর্ষতি, ধাৰা হৈ বৈ যায়; তিৰো বাৰাণি—আবৰণসমূহ অতিক্ৰম কৰি—অব্যয়া পথে, অমৰ/অক্ষয় পথেদি। হৰি—তাম্ৰবৰ্ণ শক্তি—বাজম্ অচিক্ৰদৎ, বল-সমৃদ্ধিৰ ঘোষণা-ধ্বনি তোলে।

Mantra 5

इन्दो व्यव्यमर्षसि वि श्रवांसि वि सौभगा । वि वाजान्त्सोम गोमतः ॥

হে ইন্দু, তুমি পৱিত্ৰকৰ ছাঁকনিৰ মাজেৰে বিস্তৃতভাৱে ধাৰা হৈ বয়; তুমি জাগ্ৰত-শ্ৰৱণসমূহ বিস্তাৰ কৰা, তুমি সৌভাগ্যসমূহ বিস্তাৰ কৰা; তুমি বিজয়ী বীৰ্যসমূহো বিস্তাৰ কৰা—হে সোম, গোমত্‌ (আলোক-ৰশ্মিযুক্ত), দীপ্ত সমৃদ্ধিত প্ৰচুৰ।

Mantra 6

आ न इन्दो शतग्विनं रयिं गोमन्तमश्विनम् । भरा सोम सहस्रिणम् ॥

হে ইন্দু, আমাৰলৈ শতগ্বিন—শতগুণে বঢ়া ধন আন; গোমত্‌ (আলোক-ৰশ্মিযুক্ত) আৰু অশ্বিন (দ্ৰুত অশ্ব-শক্তিযুক্ত) ঐশ্বৰ্য আন। হে সোম, সহস্ৰিণ—সহস্ৰধাৰা প্ৰাচুৰ্য বহন কৰি আন।

Mantra 7

पवमानास इन्दवस्तिरः पवित्रमाशवः । इन्द्रं यामेभिराशत ॥

পৱমান ইন্দৱঃ, দ্ৰুতগামী, পৱিত্ৰ ছাঁকনি পাৰ হৈ আগবাঢ়ে; তেওঁলোকে যাত্ৰাসমূহৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰক প্ৰাপ্ত কৰে।

Mantra 8

ककुहः सोम्यो रस इन्दुरिन्द्राय पूर्व्यः । आयुः पवत आयवे ॥

সোম্য ৰস—ইন্দু—ইন্দ্ৰৰ বাবে পূৰ্ব্য, প্ৰাচীন, ৰস-আনন্দৰ শিখৰস্বৰূপ। সি আয়ু-সদৃশে আয়ু কামনা কৰা জনলৈ পৱিত্ৰ হৈ বৈ যায়।

Mantra 9

हिन्वन्ति सूरमुस्रयः पवमानं मधुश्चुतम् । अभि गिरा समस्वरन् ॥

উস্ৰিয়—উজ্জ্বল জনা—মধু ঝৰোৱা পৱমান সোমক, বীৰক, আগবঢ়াই দিয়ে; আৰু গিৰা—স্তোত্ৰবাণীসমূহ—তাঁৰ প্ৰতি একস্বৰে মিলি উঠে।

Mantra 10

अविता नो अजाश्वः पूषा यामनियामनि । आ भक्षत्कन्यासु नः ॥

অজাশ্ব—ছাগ আৰু অশ্বৰ অধিপতি—পূষা, আমাৰ সহায়ক, যাত্ৰাৰ প্ৰতিটো পৰ্যায়ত আমাৰ ৰক্ষক হওক; আৰু আমাৰ কন্যাসু—বৃদ্ধিৰ নবীন শক্তিসমূহত—আমালৈ ভক্ষণ-ভোগ দান কৰক।

Mantra 11

अयं सोमः कपर्दिने घृतं न पवते मधु । आ भक्षत्कन्यासु नः ॥

এই সোম কপৰ্দিনৰ বাবে ঘৃতৰ দৰে প্ৰবাহিত হয়—মধুৰ স্বৰূপে। নব-জাগ্ৰত কন্যাশক্তিসমূহত আমাক অংশ আৰু পোষণ দান কৰক।

Mantra 12

अयं त आघृणे सुतो घृतं न पवते शुचि । आ भक्षत्कन्यासु नः ॥

হে আঘৃণে (দীপ্তিমান), এই চেপা সোম ঘৃতৰ দৰে পৱিত্ৰ হৈ প্ৰবাহিত হয়। সদা-নৱ কন্যাশক্তিসমূহত আমাক পোষণ আৰু যথোচিত ভোগ দান কৰক, যাতে আমাৰ বৃদ্ধি স্পষ্টতাত অগ্ৰসৰ হয়।

Mantra 13

वाचो जन्तुः कवीनां पवस्व सोम धारया । देवेषु रत्नधा असि ॥

হে সোম, ধাৰাৰূপে প্ৰবাহিত হৈ নিজকে পৱিত্ৰ কৰা। তুমি কবিসকলৰ বাক্যৰ জীৱন্ত প্ৰেৰণা; দেৱলোকত তুমি ৰত্নধা—অন্তৰ্নিহিত ধন-ৰত্ন স্থাপনকাৰী।

Mantra 14

आ कलशेषु धावति श्येनो वर्म वि गाहते । अभि द्रोणा कनिक्रदत् ॥

সোম ক’লশসমূহলৈ ধাৱমান হয়; শ্যেন (বাজ) যেন আৱৰণ ভেদি ভিতৰলৈ গা-হায়। দ্ৰোণসমূহৰ ওপৰত কণিক্ৰদত্—উচ্চ স্বৰে ধ্বনি তোলে।

Mantra 15

परि प्र सोम ते रसोऽसर्जि कलशे सुतः । श्येनो न तक्तो अर्षति ॥

হে সোম, তুমি সুতা (পিষা) হ’লে তোমাৰ ৰস সম্পূৰ্ণকৈ ক’লশত মুক্ত হয়। শ্যেন যেন তক্ত (উদ্দীপিত) হৈ সোঁত বোৱাই আগবাঢ়ে।

Mantra 16

पवस्व सोम मन्दयन्निन्द्राय मधुमत्तमः ॥

সোম, পৱস্ব—নিজকে পবিত্ৰ কৰা; ইন্দ্ৰক আনন্দিত কৰোঁতা হোৱা; ইন্দ্ৰাৰ্থে সৰ্বাধিক মধুমত্তম (মধুৰতাৰে পৰিপূৰ্ণ) হোৱা।

Mantra 17

असृग्रन्देववीतये वाजयन्तो रथा इव ॥

দেৱতাসকলৰ আনন্দ-ভোগৰ বাবে সিহঁতক আগবঢ়োৱা হৈছে—বাজি-জয়ৰ উদ্দেশ্যে দৌৰি যোৱা ৰথৰ দৰে; সোমৰ ধাৰাসমূহ আগুৱাই যায়, বল-সমৃদ্ধিৰ পূৰ্ণতা বহন কৰি।

Mantra 18

ते सुतासो मदिन्तमाः शुक्रा वायुमसृक्षत ॥

সেই পেষিত সোমধাৰাসমূহ—অতি মাদক, উজ্জ্বল আৰু বিশুদ্ধ—ৱায়ুৰ দিশে মুক্ত কৰা হৈছে, যাতে প্ৰাণ-দেৱতা স্পষ্টীকৃত আনন্দ গ্ৰহণ কৰে।

Mantra 19

ग्राव्णा तुन्नो अभिष्टुतः पवित्रं सोम गच्छसि । दधत्स्तोत्रे सुवीर्यम् ॥

শিলাখণ্ডে পেষিত আৰু স্তুত, হে সোম, তুমি পৱিত্ৰ (ছাঁকনি)-লৈ গমন কৰা; আমাৰ স্তোত্ৰত সু-বীৰ্য স্থাপন কৰি, আত্মাৰ উচ্চাৰণত বিজয়ী শক্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা।

Mantra 20

एष तुन्नो अभिष्टुतः पवित्रमति गाहते । रक्षोहा वारमव्ययम् ॥

এষ সোমঃ তুন্নঃ—প্ৰেৰিত আৰু অভিষ্টুত (প্ৰশংসিত)—পৱিত্ৰৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি নিমজ্জিত হয়। ৰক্ষঃ-হা, শত্রু-তমসৰ সংহাৰক, সি অব্যয় বৰ্ম (অক্ষয় ৰক্ষাকবচ)ত প্ৰৱেশ কৰে।

Mantra 21

यदन्ति यच्च दूरके भयं विन्दति मामिह । पवमान वि तज्जहि ॥

যি ভয়—ওচৰত হওক বা দূৰত—ইয়াত মোক পায়, হে পৱমান, সেয়া দূৰ কৰি দে, বিলীন কৰি দে। পৱিত্ৰ ধাৰাই ভয়-শূন্য কৰি সত্তাক উজ্জ্বল কৰুক।

Mantra 22

पवमानः सो अद्य नः पवित्रेण विचर्षणिः । यः पोता स पुनातु नः ॥

হে পৱমান, আজি সি আমাৰক পৱিত্ৰেৰে শুদ্ধ কৰক—বিশ্বকৰ্মা সদৃশ বিস্তৃত-কর্মকাৰী। যি পোঁতা (অন্তঃশুদ্ধিকাৰী যজ্ঞ-যাজক), সিয়েই আমাৰক পুনীত কৰক।

Mantra 23

यत्ते पवित्रमर्चिष्यग्ने विततमन्तरा । ब्रह्म तेन पुनीहि नः ॥

হে অগ্নি, তোমাৰ যি পবিত্ৰকাৰী শক্তি তোমাৰ শিখাৰ ভিতৰত বিস্তৃত হৈ আছে—সেই অন্তৰস্থিত ব্ৰহ্ম (বাণী-সত্যবল) দ্বাৰা আমাক পবিত্ৰ কৰা।

Mantra 24

यत्ते पवित्रमर्चिवदग्ने तेन पुनीहि नः । ब्रह्मसवैः पुनीहि नः ॥

হে অগ্নি, শিখাময় তোমাৰ যি পবিত্ৰকাৰী—সেই দ্বাৰা আমাক পবিত্ৰ কৰা; ব্ৰহ্ম-সৱ (প্ৰেৰিত বাণীৰ প্ৰচোদনা) দ্বাৰাও আমাক পবিত্ৰ কৰা।

Mantra 25

उभाभ्यां देव सवितः पवित्रेण सवेन च । मां पुनीहि विश्वतः ॥

হে দেৱ সৱিতা, দুয়োটাৰে দ্বাৰা—তোমাৰ পবিত্ৰক আৰু তোমাৰ সৱ (প্ৰেৰণা) দ্বাৰা—মোক সকলো দিশৰ পৰা, মোৰ সত্তাৰ সকলো অংশত, পবিত্ৰ কৰা।

Mantra 26

त्रिभिष्ट्वं देव सवितर्वर्षिष्ठैः सोम धामभिः । अग्ने दक्षैः पुनीहि नः ॥

হে দেৱ সৱিতৃ, ত্ৰিভিঃ—তোমাৰ ত্ৰিবিধ শক্তিৰে—আলোকৰ সোমৰ অতি প্ৰবল ধামসমূহেৰে; হে অগ্নি, তোমাৰ দক্ষ শক্তিসমূহেৰে আমাক পবিত্ৰ কৰা।

Mantra 27

पुनन्तु मां देवजनाः पुनन्तु वसवो धिया । विश्वे देवाः पुनीत मा जातवेदः पुनीहि मा ॥

দেৱজনসকলেই মোক পবিত্ৰ কৰক; বসুসকলে ধিয়াৰে—জাগ্ৰত চিন্তাৰে—মোক পবিত্ৰ কৰক। সকলো দেৱতাই মোক শোধন কৰক; হে জাতৱেদস, মোক পবিত্ৰ কৰা।

Mantra 28

प्र प्यायस्व प्र स्यन्दस्व सोम विश्वेभिरंशुभिः । देवेभ्य उत्तमं हविः ॥

বাঢ়ি পূৰ্ণ হওক, আগবাঢ়ি বোৱাই যাওক, হে সোম, তোমাৰ সকলো অংশুৰে—সকলো ৰশ্মিৰে। দেৱসকলৰ বাবে তুমি উত্তম হৱি হওক।

Mantra 29

उप प्रियं पनिप्नतं युवानमाहुतीवृधम् । अगन्म बिभ्रतो नमः ॥

আমি প্ৰিয়জনৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িলোঁ—সদা কৰ্মৰত সেই যুব শক্তি, যি আহুতিৰ দ্বাৰা বৃদ্ধি পায়। নমস্কাৰ বহন কৰি আমি সন্নিধান কৰোঁ।

Mantra 30

अलाय्यस्य परशुर्ननाश तमा पवस्व देव सोम । आखुं चिदेव देव सोम ॥

অলস বাধাক কুঠাৰে চূর্ণ কৰিছে। সেয়ে বোৱা, হে দেৱ সোম—হাঁ, ক্ষুদ্ৰ কুটকুটিয়া অন্ধকাৰৰ ‘ইঁদুৰ’কো, হে দেৱ সোম।

Mantra 31

यः पावमानीरध्येत्यृषिभिः सम्भृतं रसम् । सर्वं स पूतमश्नाति स्वदितं मातरिश्वना ॥

যি পৱমানী স্তোত্ৰসমূহ অধ্যয়ন/পাঠ কৰে—ঋষিসকলৰ দ্বাৰা সংগৃহীত সেই ৰস-সাৰ—সেই জনে সকলোকে পৱিত্ৰ ৰূপে আস্বাদ কৰে, মাতৰিশ্বনৰ দ্বাৰা মধুৰ কৰা।

Mantra 32

पावमानीर्यो अध्येत्यृषिभिः सम्भृतं रसम् । तस्मै सरस्वती दुहे क्षीरं सर्पिर्मधूदकम् ॥

যি পৱমানী স্তোত্ৰসমূহ—ঋষিসকলে সংগ্ৰহ কৰা ৰস-সাৰ—আধ্যয়ন/পাঠ কৰে, তেঁওলৈ সৰস্বতী দোহে: ক্ষীৰ, সৰ্পি (ঘৃত), মধু আৰু উদক—চেতনা-পুষ্টিৰ আহাৰ।