Sukta 67

Mantra 1

त्यान्नु क्षत्रियाँ अव आदित्यान्याचिषामहे । सुमृळीकाँ अभिष्टये ॥

এতিয়া আমি সেই ৰাজস ক্ষমতাসমূহ—আদিত্যসকলৰ—ৰক্ষা প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ; যিসকল সুমৃলীক, অনুগ্ৰহশীল আৰু সদ্ভাৱাপন্ন—যাতে আমাৰ অভিষ্ট সিদ্ধি লাভ কৰে, ঋতৰ বিধানত।

Mantra 2

मित्रो नो अत्यंहतिं वरुणः पर्षदर्यमा । आदित्यासो यथा विदुः ॥

মিত্ৰই আমাক অতি-অংহতি—সংকীৰ্ণতা আৰু দুঃখ-সংকট—ৰ পৰা পাৰ কৰাওক; বৰুণ আৰু আৰ্যমণেও আমাক পাৰ কৰাই দিওক—যেনেকৈ আদিত্যসকলে ঋত (ধৰ্ম-নিয়ম) জানে, তেনেকৈ আমালৈ বিস্তৃতিত নিৰাপদ পাৰাপাৰ স্থাপন কৰে।

Mantra 3

तेषां हि चित्रमुक्थ्यं वरूथमस्ति दाशुषे । आदित्यानामरंकृते ॥

কাৰণ তেওঁলোকৰ (আদিত্যসকলৰ) দাশুষ—যি সঠিকভাৱে দান-অৰ্পণ কৰে—তাৰ বাবে উজ্জ্বল, স্তোত্ৰে-উত্তৰ দিয়া ৰক্ষাকৱচ আছে; আদিত্যসকলৰ, যিসকল কৰ্মত তৎপৰ আৰু নিজৰ বিধান-শক্তিত পৰ্যাপ্ত।

Mantra 4

महि वो महतामवो वरुण मित्रार्यमन् । अवांस्या वृणीमहे ॥

হে বৰুণ, মিত্ৰ, আৰ্যমণ—তোমালোকৰ মহান ৰক্ষা অতি মহান। আমি তোমালোকৰ আশ্ৰয়সমূহ বাছি লওঁ, গ্ৰহণ কৰোঁ—যেনেকৈ বিস্তৃত ঋত (মহাধৰ্ম) আমাৰ ওপৰত স্থিৰ থাকে আৰু সোজা পথ সুৰক্ষিত হয়।

Mantra 5

जीवान्नो अभि धेतनादित्यासः पुरा हथात् । कद्ध स्थ हवनश्रुतः ॥

হে আদিত্যসকল, আমাক জীৱনৰ পূৰ্ণতাত দৃঢ়কৈ স্থাপন কৰক; ঘাতকৰ আঘাতৰ পৰা আগতেই আমাক ৰক্ষা কৰক। হে হৱন-শ্ৰুত, আহ্বান শুনা জনসকল, তোমালোক সঁচাকৈ ক’ত আছা?

Mantra 6

यद्वः श्रान्ताय सुन्वते वरूथमस्ति यच्छर्दिः । तेना नो अधि वोचत ॥

যদি তোমালোকৰ ক্লান্ত সোম-চাপকৰ বাবে যি আশ্ৰয় আছে, আৰু যি ৰক্ষাকৱচ আছে—সেইটোৰ দ্বাৰাই আমাৰ ওপৰত উচ্চাৰণ কৰি ক’বা, আৰু আমাক নিৰাপত্তাত স্থাপন কৰা।

Mantra 7

अस्ति देवा अंहोरुर्वस्ति रत्नमनागसः । आदित्या अद्भुतैनसः ॥

হে দেৱসকল, দুঃখ-সংকটৰ ওপাৰে এক বিস্তৃত প্ৰসাৰ আছে; নিৰ্দোষতাৰ এক ৰত্ন আছে—হে আদিত্যসকল, পাপ-বিলয়কাৰী আশ্চৰ্য শক্তিৰ অধিপতি।

Mantra 8

मा नः सेतुः सिषेदयं महे वृणक्तु नस्परि । इन्द्र इद्धि श्रुतो वशी ॥

আমাৰ বাবে এই সেতু যেন কেতিয়াও ছিন্ন নহয়; মহা-পাৰগমনৰ বাবে ই আমাক বাছি লৈ চাৰিওফালে আৱৰি ধৰক। কিয়নো ইন্দ্ৰ নিশ্চয়েই প্ৰসিদ্ধ-শ্ৰুত, শক্তিৰ অধিপতি।

Mantra 9

मा नो मृचा रिपूणां वृजिनानामविष्यवः । देवा अभि प्र मृक्षत ॥

শত্ৰু আৰু বক্রকৰ্মী দুষ্টসকলৰ অনিষ্ট যেন আমালৈ নাপায়; হে দেৱসকল, সিহঁতক আমাৰ চাৰিওফালৰ পৰা ঝাড়ি পেলাই দূৰলৈ খেদি দিয়ক।

Mantra 10

उत त्वामदिते मह्यहं देव्युप ब्रुवे । सुमृळीकामभिष्टये ॥

আৰু হে মহৎ অদিতি, মই মোৰ বাক্য লৈ তোমাৰ ওচৰলৈ আহোঁ, হে দেৱী—সুমৃळীকা, আৰোগ্য-কৰুণাৰে পূৰ্ণ—অভিষ্ট সিদ্ধিৰ বাবে।

Mantra 11

पर्षि दीने गभीर आँ उग्रपुत्रे जिघांसतः । माकिस्तोकस्य नो रिषत् ॥

দীনতাতো আৰু গভীৰতাৰ মাজতো আমাক পাৰ কৰাই দিয়া; হে উগ্ৰ-পুত্ৰী, যিসকলে আমাক নিধন কৰিবলৈ উদ্যত, সিহঁতৰ পৰা ৰক্ষা কৰা। আমাৰ তোক (সন্তান-প্ৰাণ), আমাৰ বংশধাৰাৰ কোনো ক্ষতি নকৰক।

Mantra 12

अनेहो न उरुव्रज उरूचि वि प्रसर्तवे । कृधि तोकाय जीवसे ॥

আমাৰ বাবে এক বিস্তৃত, অলস-নহোৱা মুক্ত-পথ সৃষ্টি কৰা; হে বিস্তৃত-দীপ্তিময়ী, সম্পূৰ্ণ বিস্তাৰত আগবাঢ়ি যাবলৈ। আমাৰ তোক (সন্তান-প্ৰাণ) জীয়াই থাকিবলৈ এই কৰ্ম সম্পন্ন কৰা।

Mantra 13

ये मूर्धानः क्षितीनामदब्धासः स्वयशसः । व्रता रक्षन्ते अद्रुहः ॥

যিসকলে জগতসমূহৰ শিৰোশিখৰ, অদব্ধ—অবিশ্বাসঘাত নোহোৱা, স্বয়ংযশস্বী; যিসকলে অদ্ৰুহ—অকপটভাৱে—ব্ৰত (vrata) ৰক্ষা কৰে।

Mantra 14

ते न आस्नो वृकाणामादित्यासो मुमोचत । स्तेनं बद्धमिवादिते ॥

হে অদিতি, সেই আদিত্যসকলে যেন আমাক বাঘৰ দৰে নখ-দন্তধাৰী নেকুৰাৰ জঁহাৰ পৰা মুকলি কৰে; যেন বাঁধি থোৱা চোৰক মুকলি কৰা হয়, তেনেদৰে—আত্মাক ধৰি ৰখা বন্ধনসমূহো যেন সিহঁতে ঢিলা কৰি দিয়ে।

Mantra 15

अपो षु ण इयं शरुरादित्या अप दुर्मतिः । अस्मदेत्वजघ्नुषी ॥

হে আদিত্যসকল, এই বৈৰী শৰ যেন আমাৰ পৰা আঁতৰি যায়; কু-মতি, দুষ্ট-বাঁকা চিন্তা যেন আমাৰ পৰা দূৰ হয়—যি সঠিক গতি/ঋতক আঘাত কৰে।

Mantra 16

शश्वद्धि वः सुदानव आदित्या ऊतिभिर्वयम् । पुरा नूनं बुभुज्महे ॥

হে সুদানৱ, হে আদিত্যসকল, তোমালোকৰ সহায়-উতিৰে আমি চিৰকালেই উপভোগ কৰি আহিছোঁ—পুৰণি কালতো, আৰু এতিয়াও; আমাৰ বিকাশত তোমালোকৰ ৰক্ষা অবিৰত।

Mantra 17

शश्वन्तं हि प्रचेतसः प्रतियन्तं चिदेनसः । देवाः कृणुथ जीवसे ॥

হে সুপ্ৰজ্ঞ দেৱসকল, চিৰন্তনভাৱে (ঋতলৈ) ঘূৰি অহা আমাক—দোষ থাকিলেও—গ্ৰহণ কৰা; আমাক জীৱনৰ যোগ্য কৰি তোলোঁক, ঋতৰ সত্যত জীয়াই থাকিবলৈ শক্তি গঢ়ি দিওঁক।

Mantra 18

तत्सु नो नव्यं सन्यस आदित्या यन्मुमोचति । बन्धाद्बद्धमिवादिते ॥

সেইটো আমাৰ বাবে সদা-নৱ লাভ, হে আদিত্যসকল; হে অদিতি, যেন বাঁধা বস্তু খুলি দিয়া হয়, তেনেদৰে তুমি বন্ধনত বাঁধা জনক বন্ধন-বন্ধৰ পৰা মুক্ত কৰা।

Mantra 19

नास्माकमस्ति तत्तर आदित्यासो अतिष्कदे । यूयमस्मभ्यं मृळत ॥

হে আদিত্যসকল, বিপদে যেতিয়া অতিক্ৰম কৰি আহে, আমাৰ বাবে তাৰ ওপৰত একো নাই; তোমালোকেই আমাক দয়া কৰা, আমাক নিৰাপত্তাত স্থাপন কৰা।

Mantra 20

मा नो हेतिर्विवस्वत आदित्याः कृत्रिमा शरुः । पुरा नु जरसो वधीत् ॥

হে আদিত্যসকল, বিবস্বতৰ অস্ত্ৰে যেন আমাক নাঘাতে; কৃত্ৰিমভাৱে গঢ়া বৈৰী শৰৰো যেন নলাগে। জৰাৰ চাপত পক্ব হোৱাৰ আগতেই, সময়ৰ আগতেই যেন আমাক নবধে।

Mantra 21

वि षु द्वेषो व्यंहतिमादित्यासो वि संहितम् । विष्वग्वि वृहता रपः ॥

হে আদিত্যসকল, দ্বেষ আৰু ব্যংহতি (দুৰ্দশা) দূৰলৈ ছটিয়াই দিয়ক; যি গাঁঠ খাই একেলগে সঁহত হৈছে তাক ভাঙি ছিন্ন কৰক। দমনকাৰী ৰপঃ (পীড়া) সকলো দিশে তাড়াই দিয়ক।