Sukta 62

Mantra 1

ऋतेन ऋतमपिहितं ध्रुवं वां सूर्यस्य यत्र विमुचन्त्यश्वान् । दश शता सह तस्थुस्तदेकं देवानां श्रेष्ठं वपुषामपश्यम् ॥

ঋতেন ঋত স্থাপিত, তোমালোক দুজনৰ বাবে ধ্ৰুৱ—য’ত সূৰ্যই নিজৰ অশ্বসমূহ মুকলি কৰে। দহ আৰু শত একেলগে তাত থিয় হৈ থাকে; সেই এক—দেৱসকলৰ ৰূপসমূহৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—মই দেখিলোঁ: ঋত-আলোকৰ পৰম সুৰ-সামঞ্জস্য।

Mantra 2

तत्सु वां मित्रावरुणा महित्वमीर्मा तस्थुषीरहभिर्दुदुह्रे । विश्वाः पिन्वथः स्वसरस्य धेना अनु वामेकः पविरा ववर्त ॥

এইয়াই তোমালোকৰ মহিমা, হে মিত্ৰ-বৰুণ: স্থিৰ হৈ থকা স্ৰোতসমূহ দিনবোৰে দোহে। স্বয়ং-প্ৰবাহিত উৎসৰ ধেনাসমূহ—সকলো—তোমালোক পূৰ্ণ কৰাঁ; তোমালোকৰ অনুসৰণে একমাত্ৰ পৱিত্ৰকাৰী ঘূৰি-ঘূৰি চলে—ঋতৰ দিশে সত্তাক তীক্ষ্ণ কৰি।

Mantra 3

अधारयतं पृथिवीमुत द्यां मित्रराजाना वरुणा महोभिः । वर्धयतमोषधीः पिन्वतं गा अव वृष्टिं सृजतं जीरदानू ॥

হে ৰাজ-মিত্ৰ আৰু বৰুণ, তোমালোকৰ মহাশক্তিৰে পৃথিৱী আৰু দ্যৌ স্থিৰ কৰি ধৰিলা। তোমালোক ঔষধিসমূহ বৃদ্ধি কৰাঁ, গা/ৰশ্মিসমূহ পুষ্ট কৰাঁ; তললৈ বৰষুণ মুকলি কৰাঁ—জীৰদানু, দ্ৰুত-দাতা শক্তিসমূহ ঢালি, সত্তাক নৱীকৰণ কৰাঁ।

Mantra 4

आ वामश्वासः सुयुजो वहन्तु यतरश्मय उप यन्त्वर्वाक् । घृतस्य निर्णिगनु वर्तते वामुप सिन्धवः प्रदिवि क्षरन्ति ॥

আহাঁলোকৰ সু-যোজিত অশ্বসমূহে আপোনালোকক ইয়ালৈ বহন কৰি আনক; সঠিক দিশৰ ৰশ্মি/ৰশ্মিবন্ধনসমূহ ওচৰলৈ আহক, আমাৰ ফালে আগবাঢ়ি। ঘৃতৰ দীপ্ত আৱৰণ (ঘৃত-জ্যোতি) আপোনালোকৰ পিছে পিছে চলি থাকে; সিন্ধৱঃ—সমৃদ্ধিৰ নদীসমূহ—উচ্চ দিৱিত ধাৰা হৈ আপোনালোকৰ ফালে ক্ষৰণ কৰে।

Mantra 5

अनु श्रुताममतिं वर्धदुर्वीं बर्हिरिव यजुषा रक्षमाणा । नमस्वन्ता धृतदक्षाधि गर्ते मित्रासाथे वरुणेळास्वन्तः ॥

শ্ৰুত (প্ৰকাশিত) মতিটোক অনুসৰি আপোনালোক বিস্তৃত বুদ্ধিক বৃদ্ধি কৰে, যজুঃ-ব্যৱস্থাৰে তাক ৰক্ষা কৰে—যেনেকৈ বৰ্হিসক ৰক্ষা কৰা হয়। নমস্কাৰসহ, ধৃত-দক্ষ (দৃঢ় বিবেচনাশক্তি) ধৰি, আপোনালোক গর্তে—আসনত—বসতি কৰে, হে মিত্র-বৰুণ; ইলা-সম্বন্ধী সহায়/পোষণসমূহে আপোনালোকক অনুগমন কৰে।

Mantra 6

अक्रविहस्ता सुकृते परस्पा यं त्रासाथे वरुणेळास्वन्तः । राजाना क्षत्रमहृणीयमाना सहस्रस्थूणं बिभृथः सह द्वौ ॥

অক্রৱি-হস্ত—আঘাত নকৰা হাতযুক্ত—সুকৃতৰ ৰক্ষক, পৰস্পা—পাৰাপাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰা—আপোনালোক দুয়ো ত্ৰাণ দান কৰে, হে ইলা-সহিত বৰুণ। ৰজাসকলৰ দৰে, নিজৰ ক্ষত্ৰত অক্ষুণ্ণ (অহৃণীয়) হৈ, আপোনালোক দুয়ো সহস্ৰ-স্থূণ (হাজাৰ স্তম্ভযুক্ত) মহাশক্তি/ব্যৱস্থাক একেলগে ধৰি ৰাখে—অন্তৰত ঋত-শাসনৰ বিশাল গঠন।

Mantra 7

हिरण्यनिर्णिगयो अस्य स्थूणा वि भ्राजते दिव्यश्वाजनीव । भद्रे क्षेत्रे निमिता तिल्विले वा सनेम मध्वो अधिगर्त्यस्य ॥

সোনালী দীপ্ত বস্ত্ৰই তেওঁৰ আৱৰণ; ধাতুৰ স্তম্ভসমূহেৰে তেওঁ স্থিত—দ্যুলোকত তেওঁ তীব্ৰ অশ্বসমূহৰ অশ্বশালাৰ দৰে জ্বলি উঠে। শুভ ক্ষেত্ৰত স্থাপিত, তিল্বিল (দৃঢ় আধাৰ)ত দৃঢ়কৈ নিৰ্মিত—গৰ্ত্য (আসন/গৰ্ত)ত অধিষ্ঠিত সেইজনৰ মধুৰস (মধু) আমি লাভ কৰোঁ; সত্যৰ মাধুৰ্য স্থিত চেতনাত আস্বাদন কৰোঁ।

Mantra 8

हिरण्यरूपमुषसो व्युष्टावयःस्थूणमुदिता सूर्यस्य । आ रोहथो वरुण मित्र गर्तमतश्चक्षाथे अदितिं दितिं च ॥

উষাৰ সম্পূৰ্ণ বিকাশত, সূৰ্য উঠাৰ লগে লগে, সোনালী ৰূপ আৰু বলৰ দৃঢ় স্তম্ভ প্ৰকাশ পায়। তেতিয়া হে বরুণ-মিত্র, তোমালোক দৰ্শনৰ গৰ্ত (আসন)লৈ আৰোহণ কৰা; তাতৰ পৰা তোমালোক আদিতি (অসীম বিস্তাৰ) আৰু দিতি (বিভাজন-সীমা) দুয়োটাকেই দৰ্শন কৰা।

Mantra 9

यद्बंहिष्ठं नातिविधे सुदानू अच्छिद्रं शर्म भुवनस्य गोपा । तेन नो मित्रावरुणावविष्टं सिषासन्तो जिगीवांसः स्याम ॥

যি সৰ্বাধিক বিস্তৃত, অতিক্ৰম নকৰা আশ্ৰয়—অচ্ছিদ্ৰ, সম্পূৰ্ণ—যাৰ দ্বাৰা তোমালোক ভুবনৰ গোপা (ৰক্ষক)। সেই আশ্ৰয়ৰে, হে মিত্র-বরুণ, আমাক আৱৰি ৰক্ষা কৰা; যাতে সদা আগবাঢ়িবলৈ ইচ্ছুক হৈ আমি জীৱনত জয়ী হওঁ।