Sukta 54

Mantra 1

प्र शर्धाय मारुताय स्वभानव इमां वाचमनजा पर्वतच्युते । घर्मस्तुभे दिव आ पृष्ठयज्वने द्युम्नश्रवसे महि नृम्णमर्चत ॥

হে স্বভানৱ (স্বয়ং-দীপ্ত) মৰুত-শৰ্ধাৰ বাবে—হে পৰ্বতচ্যুত (পৰ্বতৰ পৰা উদ্ভূত) সকল—এই বাণী আগবঢ়াই দিয়া, ঘৰ্ম-সূৰ্যতাপৰ স্তোতালৈ। যজ্ঞৰ পৃষ্ঠ-আধাৰ, দ্যুম্ন-শ্ৰৱস (দীপ্ত খ্যাতি) যাৰ, তেনেকুৱা জনলৈ মহৎ নৃম্ণ (পুৰুষাৰ্থ-শক্তি) গাই-গুণগান কৰ।

Mantra 2

प्र वो मरुतस्तविषा उदन्यवो वयोवृधो अश्वयुजः परिज्रयः । सं विद्युता दधति वाशति त्रितः स्वरन्त्यापोऽवना परिज्रयः ॥

হে মৰুতসকল, তোমালোকৰ বাবে আগবঢ়ে—তৱিষা (প্ৰবল) জল-আনয়নকাৰী, জীৱন-বৃদ্ধিকাৰী, অশ্ব-যুজ (ঘোঁৰা জোঁতা) পৰিজ্ৰয় (চক্ৰাকাৰ গতি) কৰা। তেওঁলোকে বিদ্যুৎ একেলগে স্থাপন কৰে; ত্ৰিত ৰিঙাই উঠে; গভীৰতাৰ পৰা জলসমূহ স্বৰ তোলে, পৰিজ্ৰয় গতিৰে বোৱে।

Mantra 3

विद्युन्महसो नरो अश्मदिद्यवो वातत्विषो मरुतः पर्वतच्युतः । अब्दया चिन्मुहुरा ह्रादुनीवृतः स्तनयदमा रभसा उदोजसः ॥

হে মাৰুতসকল, বিদ্যুতৰ মহিমাত দীপ্ত নৰবীৰ, শিলাৰ দৰে ঝলমল কৰা, বায়ুৰ তাপে তীক্ষ্ণ, পৰ্বতকো স্থিতি-স্থানৰ পৰা সৰাই দিওঁতা! পানীৰ মাজতো তোমালোক বাৰে বাৰে গম্ভীৰ গর্জনৰ আৱৰণে ঢাকি আহা; ওচৰত বজ্ৰগর্জন কৰি, উদ্দাম, উৰ্ধ্বমুখী বলত উথলি উঠা।

Mantra 4

व्यक्तून्रुद्रा व्यहानि शिक्वसो व्यन्तरिक्षं वि रजांसि धूतयः । वि यदज्राँ अजथ नाव ईं यथा वि दुर्गाणि मरुतो नाह रिष्यथ ॥

হে ৰুদ্রসকল, কুশলীসকল, তোমালোক ৰাতিসমূহ বিস্তাৰ কৰা, দিনসমূহো বিস্তাৰ কৰা; মধ্যলোক আৰু ৰজঃ-স্থানসমূহ কঁপাই ছিন্নভিন্ন কৰা। যেতিয়া তোমালোক অখণ্ড সমতলভূমিসমূহক তেনেকৈ চালাও যেন নাও পানীৰ মাজেৰে চলে, তেতিয়া হে মাৰুতসকল, তোমালোক দুৰ্গম পথসমূহ অতিক্ৰম কৰা—কোনো আঘাত বা ব্যৰ্থতা নোহোৱাকৈ।

Mantra 5

तद्वीर्यं वो मरुतो महित्वनं दीर्घं ततान सूर्यो न योजनम् । एता न यामे अगृभीतशोचिषोऽनश्वदां यन्न्ययातना गिरिम् ॥

হে মৰুতগণ, এইয়াই তোমালোকৰ বীৰ্য—তোমালোকৰ মহিমা—যি সূৰ্যৰ দীঘল যোজনাৰ পথৰ দৰে দূৰলৈ বিস্তাৰিত। এইদৰে, অগ্ৰহীত-শোচিষ (অবাধ জ্যোতি) লৈ যাত্ৰাপথত তোমালোক আগবাঢ়িলা; আৰু অশ্ববিহীন হৈয়ো, দীপ্ত সংকল্পৰ বলেই, তোমালোক গিৰিত অৱতীৰ্ণ হ’লা।

Mantra 6

अभ्राजि शर्धो मरुतो यदर्णसं मोषथा वृक्षं कपनेव वेधसः । अध स्मा नो अरमतिं सजोषसश्चक्षुरिव यन्तमनु नेषथा सुगम् ॥

হে মৰুতগণ, যেতিয়া তোমালোকৰ শর্ধ (দল) দীপ্ত হয়, তেতিয়া তোমালোক বন্য বেগৰ বাধা আঁতৰাই দিয়া—যেনেকৈ কাঠকুটাই বেদ্ধা গছ কঁপাই কাটি পেলায়। তেতিয়া, একমত হৈ, আমাৰ অরমতি (সঠিক উদ্যোগৰ মনোবৃত্তি) ক চক্ষুৰ দৰে পথচলাক অনুসৰি, সুগম পথত নি যোৱা।

Mantra 7

न स जीयते मरुतो न हन्यते न स्रेधति न व्यथते न रिष्यति । नास्य राय उप दस्यन्ति नोतय ऋषिं वा यं राजानं वा सुषूदथ ॥

হে মৰুতগণ, যাক তোমালোক সম্পূৰ্ণ জয়লৈ স্থাপন কৰা, সি ন জয়ী হয়, ন নিহত হয়; সি ন ব্যৰ্থ হয়, ন কঁপে, ন ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। তাৰ ৰায় (সমৃদ্ধি) কমি নাযায়, তাৰ সহায়ো ত্যাগ নকৰে—ঋষি হওক বা ৰাজা, যাক তোমালোক সম্পূৰ্ণ বিজয়লৈ ঠেলি দিয়া।

Mantra 8

नियुत्वन्तो ग्रामजितो यथा नरोऽर्यमणो न मरुतः कबन्धिनः । पिन्वन्त्युत्सं यदिनासो अस्वरन्व्युन्दन्ति पृथिवीं मध्वो अन्धसा ॥

নিয়ুত-যুক্ত, শৃঙ্খলিত শক্তিত স্থিত হৈ, ক্ষেত্ৰ-বিজয়ী বীৰ নৰৰ দৰে—অৰ্যমণৰ ন্যায়—মৰুতসকল কৱন্ধিন (বন্ধনকাৰী) ৰূপে আগবাঢ়ে। বলৱন্তসকলে যেতিয়া ধ্বনিত হয়, তেতিয়া সিহঁতে উৎস (ঝৰ্ণা) ফুলাই তোলে; মধুৰস অন্ধসা (মধুময় সাৰ)ৰে পৃথিৱীক সিঞ্চি, ভিজাই, প্লাৱিত কৰে।

Mantra 9

प्रवत्वतीयं पृथिवी मरुद्भ्यः प्रवत्वती द्यौर्भवति प्रयद्भ्यः । प्रवत्वतीः पथ्या अन्तरिक्ष्याः प्रवत्वन्तः पर्वता जीरदानवः ॥

মৰুতসকলৰ বাবে এই পৃথিৱী প্ৰৱত্বতী—ঢালু হৈ আগবঢ়ে; আগুৱাই যোৱা সকলৰ বাবে দ্যৌ (আকাশ)ো প্ৰৱত্বতী হৈ পৰে। অন্তৰিক্ষৰ পথসমূহ সিহঁতৰ দিশে ঢাল খায়; জীৰদানৱ (প্ৰাচীন দানদাতা) পৰ্বতসমূহো প্ৰৱত্বন্ত—নমি আহে।

Mantra 10

यन्मरुतः सभरसः स्वर्णरः सूर्य उदिते मदथा दिवो नरः । न वोऽश्वाः श्रथयन्ताह सिस्रतः सद्यो अस्याध्वनः पारमश्नुथ ॥

হে মৰুতসকল, সভৰস (উদ্দাম), স্বৰ্ণৰ (দ্যুতিময়) দিৱৰ সন্তান বীৰসকল! সূৰ্য উদিত হ’লে যেতিয়া তোমালোক উল্লাসিত হওঁ, তেতিয়া তোমালোকৰ অশ্বসকল দৌৰত শিথিল নহয়; সিস্ৰত (দ্ৰুতগামী) হৈ, তৎক্ষণাৎ এই পথৰ পাৰম—অন্তিম তীৰ—অশ্নুথ, অৰ্থাৎ লাভ কৰ।

Mantra 11

अंसेषु व ऋष्टयः पत्सु खादयो वक्षस्सु रुक्मा मरुतो रथे शुभः । अग्निभ्राजसो विद्युतो गभस्त्योः शिप्राः शीर्षसु वितता हिरण्ययीः ॥

তোমালোকৰ কাঁধত বর্শা; পদত দংশনকাৰী শক্তি; বক্ষত দীপ্ত সুৱৰ্ণ-চক্ৰ, হে মৰুতগণ, আৰু ৰথত তোমালোকৰ শুভ শোভা। অগ্নিৰ দৰে উজ্জ্বল বিদ্যুৎ তোমালোকৰ হস্ত-গভস্তিত; মূৰত বিস্তৃত সুৱৰ্ণময় শিৰস্ত্ৰাণ—বিজয়কৰ্মৰ বাবে তেজে সজ্জিত।

Mantra 12

तं नाकमर्यो अगृभीतशोचिषं रुशत्पिप्पलं मरुतो वि धूनुथ । समच्यन्त वृजनातित्विषन्त यत्स्वरन्ति घोषं विततमृतायवः ॥

সেই স্বৰ্গমুখী উচ্চতা—অধিগৃহীত নোহোৱা জ্বলা-শিখা আৰু দীপ্ত পল্লৱেৰে—হে মৰুতগণ, তোমালোক কঁপাই উলিয়াই গতি দিয়া। বৈৰী শক্তিসমূহ সৰি যায়, ছিটকি পৰে, যেতিয়া তোমালোক সীমাহীনভাৱে দীপ্ত হওঁ, যেতিয়া ঋত-অনুসন্ধানী, ঋত-চলন্ত তোমালোক বিস্তৃত গর্জন ধ্বনি তুলি তোলে।

Mantra 13

युष्मादत्तस्य मरुतो विचेतसो रायः स्याम रथ्यो वयस्वतः । न यो युच्छति तिष्यो यथा दिवोऽस्मे रारन्त मरुतः सहस्रिणम् ॥

হে মৰুতসকল, বিচক্ষণ দীপ্তিমান! তোমালোকৰ দান কৰা ৰায় (ধন-সমৃদ্ধি) আমি লাভ কৰোঁ—যাত্ৰাৰ ৰথৰ যোগ্য, প্ৰাণবল-সম্পন্ন। যেন আকাশৰ তিষ্য নক্ষত্ৰ আৱৃত নহয়, তেনেকৈ তোমালোকৰ প্ৰৱৰ্তিত সহস্ৰগুণ পূৰ্ণতা আমাৰ ভিতৰত ধ্বনিত হৈ স্থিত হওক।

Mantra 14

यूयं रयिं मरुतः स्पार्हवीरं यूयमृषिमवथ सामविप्रम् । यूयमर्वन्तं भरताय वाजं यूयं धत्थ राजानं श्रुष्टिमन्तम् ॥

হে মৰুতসকল, তোমালোকেই বীৰ্য-সমৃদ্ধ আকাঙ্ক্ষিত ৰায় দিয়া; তোমালোকেই সাম-প্ৰেৰিত ঋষি-বিপ্ৰক ৰক্ষা কৰা। তোমালোকেই ভৰতাৰ বাবে দ্ৰুত অশ্ব আৰু বিজয়ী বাজ (বল) বহন কৰোৱা; তোমালোকেই সত্যশ্ৰৱণ-সম্পন্ন ৰজাক স্থাপন কৰা।

Mantra 15

तद्वो यामि द्रविणं सद्यऊतयो येना स्वर्ण ततनाम नॄँरभि । इदं सु मे मरुतो हर्यता वचो यस्य तरेम तरसा शतं हिमाः ॥

হে সদ্য-সহায় মৰুতসকল, তোমালোকৰ পৰা সেই দ্ৰৱিণ (ধন) মই বিচাৰোঁ—যাৰ দ্বাৰা, বিস্তাৰিত জ্যোতিৰ দৰে, আমি নৰ-শক্তিসমূহৰ ওপৰত বিস্তৃত হ’ব পাৰোঁ। হে মৰুতসকল, এই মোৰ হৰ্য্য (প্ৰিয়) বাক্য আনন্দে গ্ৰহণ কৰা; ইয়াৰ বলত আমি তৰাসাৰে অন্ধকাৰৰ শত হিম (শত শীত) পাৰ হওঁ।