Sukta 33

Mantra 1

प्र ऋभुभ्यो दूतमिव वाचमिष्य उपस्तिरे श्वैतरीं धेनुमीळे । ये वातजूतास्तरणिभिरेवैः परि द्यां सद्यो अपसो बभूवुः ॥

ঋভুসকলৰ প্ৰতি মই দূতৰ দৰে মোৰ বাক্য আগবঢ়াই পঠাওঁ; বিস্তৃত হৈ থকা উজ্জ্বল-শ্বেত, সমৃদ্ধিদায়িনী ধেনুক মই বন্দনা কৰোঁ। যিসকল বায়ুবেগে চালিত, দ্ৰুত অশ্বসম বাহনেৰে, সিহঁতে তৎক্ষণাৎ কৰ্মশক্তিসম্পন্ন কৰ্তা হৈ আকাশক পৰিবেষ্টন কৰিলে।

Mantra 2

यदारमक्रन्नृभवः पितृभ्यां परिविष्टी वेषणा दंसनाभिः । आदिद्देवानामुप सख्यमायन्धीरासः पुष्टिमवहन्मनायै ॥

যেতিয়া ঋভুসকলে দুজন পিতৃ-মাতৃৰ বাবে উপযুক্ত বস্তু গঢ়িলে—আবেষ্টিত আসনসমূহ আৰু নিজৰ দক্ষ কৰ্মশক্তিৰে অলংকাৰ—তেতিয়াই সিহঁতে দেৱসকলৰ সখ্যতালৈ ওচৰ চাপিল। স্থিৰ বুদ্ধিৰ ঋষিসকলে মনৰ আনন্দৰ বাবে পুষ্টি আৰু বৃদ্ধি আনিলে।

Mantra 3

पुनर्ये चक्रुः पितरा युवाना सना यूपेव जरणा शयाना । ते वाजो विभ्वाँ ऋभुरिन्द्रवन्तो मधुप्सरसो नोऽवन्तु यज्ञम् ॥

যিসকলে দুজন পিতৃ-মাতৃক পুনৰায় যুৱক কৰিলে—পুৰণি খুঁটাৰ দৰে জৰাজীৰ্ণ হৈ শুই থাকিলেও—সেই ঋভুসকল, বাজ, বিভ্বাঁ আৰু ঋভু, ইন্দ্ৰবলসম্পন্ন আৰু মধুৰস ঝৰোৱা, আমাৰ যজ্ঞক ৰক্ষা কৰক।

Mantra 4

यत्संवत्समृभवो गामरक्षन्यत्संवत्समृभवो मा अपिंशन् । यत्संवत्समभरन्भासो अस्यास्ताभिः शमीभिरमृतत्वमाशुः ॥

যেতিয়া ঋভুগণে এক সম্পূৰ্ণ বছৰৰ বাবে গাইখন (জ্ঞান-ৰশ্মি) ৰক্ষা কৰিলে, যেতিয়া এক বছৰৰ বাবে তাক গঢ়ি-পিটাই নিখুঁত কৰিলে, যেতিয়া এক বছৰৰ বাবে তাৰ দীপ্তিমান ভাস (উজ্জ্বল মহিমা) বহন কৰিলে—সেই শমী (দক্ষ, শুভ কৰ্ম) সমূহৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকে অমৃতত্ব লাভ কৰিলে।

Mantra 5

ज्येष्ठ आह चमसा द्वा करेति कनीयान्त्रीन्कृणवामेत्याह । कनिष्ठ आह चतुरस्करेति त्वष्ट ऋभवस्तत्पनयद्वचो वः ॥

জ্যেষ্ঠজনে ক’লে—“দুটা চমসা (পেয়ালা) বনাও”; কনিষ্ঠতকৈ ডাঙৰজনে ক’লে—“আহা, তিনিটা বনাওঁ”; সৰ্বকনিষ্ঠজনে ক’লে—“চাৰিটা বনাও।” হে ঋভুগণ, ত্বষ্টৃ তোমালোকৰ সেই বাক্য—আনন্দ-পাত্ৰ বহুগুণ কৰা গঠনকাৰী বচন—অনুমোদন কৰিলে।

Mantra 6

सत्यमूचुर्नर एवा हि चक्रुरनु स्वधामृभवो जग्मुरेताम् । विभ्राजमानाँश्चमसाँ अहेवावेनत्त्वष्टा चतुरो ददृश्वान् ॥

সত্য তেওঁলোকে ক’লে, হে নৰগণ; কিয়নো সঁচাকৈ তেওঁলোকে কৰ্ম সম্পন্ন কৰিলে। নিজৰ স্বধা (নিজস্ব বিধি/স্বভাব) অনুসৰি ঋভুগণ এই সিদ্ধিলৈ আহিল। ত্বষ্টৃ দৰ্শন কৰি, যেন একেদিনতে, দীপ্তিমান চাৰিটা চমসা চিনিলে।

Mantra 7

द्वादश द्यून्यदगोह्यस्यातिथ्ये रणन्नृभवः ससन्तः । सुक्षेत्राकृण्वन्ननयन्त सिन्धून्धन्वातिष्ठन्नोषधीर्निम्नमापः ॥

আগোহ্যৰ আতিথ্যত দ্বাদশ দিন ধৰি ঋভুসকলে লক্ষ্য অনুসৰি আনন্দেৰে গুঞ্জৰিত হ’ল। তেওঁলোকে ক্ষেত্ৰসমূহ সুক্ষেত্ৰ কৰিলে; সিন্ধু-নদীসমূহক আগবঢ়াই নিলে; শুকান ধন্বাত ঔষধি-লতাবন স্থাপন কৰিলে; আৰু পানীক নিম্নস্থানলৈ প্রবাহিত কৰিলে—যথাযথ কৌশলে জীৱনৰ গতি বিধান কৰি।

Mantra 8

रथं ये चक्रुः सुवृतं नरेष्ठां ये धेनुं विश्वजुवं विश्वरूपाम् । त आ तक्षन्त्वृभवो रयिं नः स्ववसः स्वपसः सुहस्ताः ॥

যিসকলে সু-গঠিত ৰথ গঢ়িলে—মানৱৰ যাত্ৰাৰ বাবে সৰ্বোত্তম—আৰু যিসকলে বিশ্বজুৱ, বিশ্বৰূপা ধেনু গঢ়িলে, সেই স্বৱস, স্বপস, সুহস্ত ঋভুসকলে আমাৰ বাবে ৰয়ি—সমৃদ্ধি/পূৰ্ণতা—খোদাই কৰি দিওক।

Mantra 9

अपो ह्येषामजुषन्त देवा अभि क्रत्वा मनसा दीध्यानाः । वाजो देवानामभवत्सुकर्मेन्द्रस्य ऋभुक्षा वरुणस्य विभ्वा ॥

দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ কৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে, কিয়নো তেওঁলোকে ক্রতু আৰু মনসাৰে লক্ষ্যত ধ্যান স্থিৰ কৰি চিন্তা কৰিছিল। দেৱসমূহৰ মাজত সুকৰ্মা ৰূপে বাজা হ’ল; ইন্দ্ৰৰ বাবে ঋভুক্ষা, আৰু বৰুণৰ বাবে বিভ্বা—প্ৰত্যেকে দেৱ-ঋতত সিদ্ধ শক্তিৰূপে নিজ নিজ স্থান গ্ৰহণ কৰিলে।

Mantra 10

ये हरी मेधयोक्था मदन्त इन्द्राय चक्रुः सुयुजा ये अश्वा । ते रायस्पोषं द्रविणान्यस्मे धत्त ऋभवः क्षेमयन्तो न मित्रम् ॥

যিসকলে মেধা-উক্তি (প্ৰেৰিত বোধ আৰু স্তোত্ৰ)ত আনন্দিত হোৱা দুটা হৰি-শক্তি ইন্দ্ৰৰ বাবে গঢ়িলে, আৰু যিসকলে অশ্বসমূহক সু-যুজা (সুন্দৰকৈ জোঁতা) কৰিলে—হে ঋভুগণ, আমাৰ ভিতৰত ৰায়ি-পোষণ (ধন-সমৃদ্ধিৰ বৃদ্ধি), ধাৰণক্ষম প্ৰাচুৰ্য, আৰু সত্তাৰ ধন-সম্পদ স্থাপন কৰক; মিত্ৰৰ দৰে আমাৰ ক্ষেম (শান্তি-নিরাপত্তা) পোষণ কৰি।

Mantra 11

इदाह्नः पीतिमुत वो मदं धुर्न ऋते श्रान्तस्य सख्याय देवाः । ते नूनमस्मे ऋभवो वसूनि तृतीये अस्मिन्त्सवने दधात ॥

এই দিনৰ গতি-মুহূর্তত তোমালোকৰ বাবে দেৱতাসকলে সোম-পানৰ পীতি আৰু উচ্ছ্বসিত মদ (আনন্দ) ঢালি দিলে; পৰিশ্ৰম কৰি ক্লান্ত হোৱা জনৰ সখ্যা (বন্ধুত্ব) নোহোৱাকৈ নহয়। সেয়ে, হে ঋভুগণ, এই তৃতীয় সৱনত আমাৰ বাবে বসু (সত্য ধন-সম্পদ) স্থাপন কৰক।