Sukta 14

Mantra 1

अध्वर्यवो भरतेन्द्राय सोममामत्रेभिः सिञ्चता मद्यमन्धः । कामी हि वीरः सदमस्य पीतिं जुहोत वृष्णे तदिदेष वष्टि ॥

হে অধ্বৰ্যুসমূহ, ইন্দ্ৰৰ বাবে সোম আনক; দ্ৰোণ/পেষণ-পাত্ৰসমূহেৰে মাদক অন্ধঃ (সাৰ) ঢালি দিয়া। কিয়নো বীৰজন সদায় এই পানৰ কামনা কৰে; বৃষভলৈ তাক হোম/অৰ্পণ কৰা—এইয়েই তেওঁ বাছি লয়, এইয়েই তেওঁ ইচ্ছা কৰে।

Mantra 2

अध्वर्यवो यो अपो वव्रिवांसं वृत्रं जघानाशन्येव वृक्षम् । तस्मा एतं भरत तद्वशायँ एष इन्द्रो अर्हति पीतिमस्य ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে জলসমূহ আৱৰি ধৰা বৃত্ৰক বজ্ৰে গছ ভাঙি পেলোৱাৰ দৰে বধ কৰিলে—তেওঁলৈ এই সোম আনক, তেওঁৰ ইচ্ছাৰ অধীন হৈ; এই ইন্দ্ৰই ইয়াৰ পানৰ যোগ্য।

Mantra 3

अध्वर्यवो यो दृभीकं जघान यो गा उदाजदप हि वलं वः । तस्मा एतमन्तरिक्षे न वातमिन्द्रं सोमैरोर्णुत जूर्न वस्त्रैः ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে দ্ৰভীকক বধ কৰিলে, যিজনে ৰশ্মি-গাভীসমূহ উলিয়াই আনিলে আৰু তোমালোকৰ বাবে বলাৰ গুহা আঁতৰাই দিলে—সেই ইন্দ্ৰক সোমেৰে আৱৰণ দিয়া; যেন আকাশ-মধ্যভাগ বায়ুৰে আৱৃত, যেন দ্ৰুতজন বস্ত্ৰেৰে।

Mantra 4

अध्वर्यवो य उरणं जघान नव चख्वांसं नवतिं च बाहून् । यो अर्बुदमव नीचा बबाधे तमिन्द्रं सोमस्य भृथे हिनोत ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে উৰণক বধ কৰিলে, নৱ চখ্বাংস আৰু নব্বই বাহুকো দমন কৰিলে; যিজনে অৰ্বুদক তললৈ নীচে ঠেলি দিলে—সেই ইন্দ্ৰক সোম বহনৰ যাত্ৰাত আগবঢ়াই দিয়া, উদ্দীপিত কৰা।

Mantra 5

अध्वर्यवो यः स्वश्नं जघान यः शुष्णमशुषं यो व्यंसम् । यः पिप्रुं नमुचिं यो रुधिक्रां तस्मा इन्द्रायान्धसो जुहोत ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে স্বশ্নক বধ কৰিলে, যিজনে অনাবৃষ্টিৰ শুষ্ণক আৰু ব্যংসক নিধন কৰিলে; যিজনে পিপ্ৰু, নমুচি আৰু ৰুধিক্ৰাক আঘাত কৰিলে—সেই ইন্দ্ৰলৈ সোমৰ পেষিত ৰস আহুতি দিয়া।

Mantra 6

अध्वर्यवो यः शतं शम्बरस्य पुरो बिभेदाश्मनेव पूर्वीः । यो वर्चिनः शतमिन्द्रः सहस्रमपावपद्भरता सोममस्मै ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে শম্বৰৰ শত দুৰ্গ—পুৰণি দুৰ্গসমূহ—শিলাৰে যেন ভাঙি পেলালে; যিজনে ইন্দ্ৰই দীপ্ত শত্রুৰ শত, সহস্ৰকো উলটাই পেলালে—তেওঁৰ বাবে সোম আনক।

Mantra 7

अध्वर्यवो यः शतमा सहस्रं भूम्या उपस्थेऽवपज्जघन्वान् । कुत्सस्यायोरतिथिग्वस्य वीरान्न्यावृणग्भरता सोममस्मै ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যিজনে পৃথিৱীৰ কোলাত শত আৰু সহস্ৰক ঢালি পেলাই বধ কৰিলে; যিজনে কুৎস, আয়ু আৰু অতিথিগ্বৰ বীৰসকলক সুৰক্ষিত কৰি স্থাপন কৰিলে—তেওঁৰ বাবে সোম আনক।

Mantra 8

अध्वर्यवो यन्नरः कामयाध्वे श्रुष्टी वहन्तो नशथा तदिन्द्रे । गभस्तिपूतं भरत श्रुतायेन्द्राय सोमं यज्यवो जुहोत ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, হে নৰসকল! যি যি কামনা কৰি তোমালোকে সাধন কৰোঁ, সু-যোজিত শ্ৰুষ্টি (সোম-প্ৰসৱ) বহি আনি সেইটো ইন্দ্ৰত স্থাপন কৰা। গভস্তি-শুদ্ধ (কিৰণ/হস্তে শোধিত) সোম আনি, হে যজ্যৱসকল, ‘শ্ৰুত’—আহ্বান শুনি সঁহাৰি দিওঁতা ইন্দ্ৰলৈ সোম আহুতি দিয়া।

Mantra 9

अध्वर्यवः कर्तना श्रुष्टिमस्मै वने निपूतं वन उन्नयध्वम् । जुषाणो हस्त्यमभि वावशे व इन्द्राय सोमं मदिरं जुहोत ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, তেওঁৰ বাবে সু-যোজন (শ্ৰুষ্টি) গঢ়া; বনত সোম নিপূত হয়—বনৰ পৰা তাক উঠাই আন। তাক গ্ৰহণ কৰি তেওঁ তোমালোকৰ মহাশক্তিৰ দিশে গর্জন কৰে; ইন্দ্ৰলৈ মদিৰ (উল্লাসদায়ক) সোম আহুতি দিয়া।

Mantra 10

अध्वर्यवः पयसोधर्यथा गोः सोमेभिरीं पृणता भोजमिन्द्रम् । वेदाहमस्य निभृतं म एतद्दित्सन्तं भूयो यजतश्चिकेत ॥

হে অধ্বৰ্যৱসকল, যেন গাইৰ থন দুধেৰে পূৰ্ণ কৰা হয়, তেনেকৈ সোম-শক্তিসমূহে ইন্দ্ৰ—ভোজ (ভোগকাৰী) জনক পূৰ্ণ কৰা। মই জানো তেওঁৰ ভিতৰত নিহিত এই গোপন কথা—তেওঁ দান কৰিব খোজে; সেয়ে পুনৰ পূজা কৰা, আৰু (তাঁৰ কাৰ্য) চিনাক্ত কৰিবলৈ বুজি লোৱা।

Mantra 11

अध्वर्यवो यो दिव्यस्य वस्वो यः पार्थिवस्य क्षम्यस्य राजा । तमूर्दरं न पृणता यवेनेन्द्रं सोमेभिस्तदपो वो अस्तु ॥

হে অধ্বৰ্যুগণ, যি দিৱ্য ধনৰাজ, আৰু যি পাৰ্থিৱ তথা ভূমিস্থ (ক্ষম্য) ৰাজ্যৰো ৰাজা—সেই ইন্দ্ৰক যৱ-শস্যেৰে আৰু সোমেৰে, যেন ফুলি উঠা ভঁৰাল ভৰাই তেনে ভৰাই দিয়া। সেই কৰ্মই তোমালোকৰ বাবে সিদ্ধিৰ উপায়—‘আপঃ’ (কাৰ্যসিদ্ধিৰ জল) হওক।

Mantra 12

अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

হে ধনৰ অধিপতি, আমাৰ বাবে দানৰ সেই শক্তি—সমৃদ্ধি (ৰাধঃ)—সাজু কৰি দিয়া; তোমাৰ ধন-সম্ভাৰ অতি বহুল। হে ইন্দ্ৰ, যাতে দিনৰ পিছত দিন আমি সভাসমূহত মহৎ আৰু চিত্ৰ-জ্যোতিৰ্তি যশোবাণী উচ্চাৰণ কৰিব পাৰোঁ, আৰু সু-বীৰা—বীৰশক্তিত পৰিপূৰ্ণ—হওঁ।