Sukta 76

Mantra 1

आ व ऋञ्जस ऊर्जां व्युष्टिष्विन्द्रं मरुतो रोदसी अनक्तन । उभे यथा नो अहनी सचाभुवा सदःसदो वरिवस्यात उद्भिदा ॥

আহা, হে ঋঞ্জস (শক্তি-সজ্জাকাৰী) তোমালোক, উষাৰ ব্যুষ্টিষু (প্ৰভাত-উন্মেষত) ইন্দ্ৰক আৰু মৰুতসকল, লগতে ৰোদসী (দুই লোক) অনক্তন—অভিষিঞ্চন কৰা। যেন উভে অহনী (দুই দিন/দুই আলোক-গতি) আমাৰ লগত সচাভুৱা (সহচৰ) হয়; আৰু সদঃসদঃ (প্ৰতি অধিবেশনত) উদ্ভিদা (ভেদি-উন্মোচনে) আমাক বৰিৱস্যাত (বিস্তৃত অৱকাশ) দিয়া।

Mantra 2

तदु श्रेष्ठं सवनं सुनोतनात्यो न हस्तयतो अद्रिः सोतरि । विदद्ध्यर्यो अभिभूति पौंस्यं महो राये चित्तरुते यदर्वतः ॥

সেই শ্ৰেষ্ঠ সৱন (সোম-নিষ্পেষণ) নিংচি উলিয়াও; হাতত ধৰা অশ্বৰ দৰে, হে সোতৃ, অদ্ৰি-পাথৰে তাক আগবঢ়াই দিওক। আৰ্যজনেই বিজয়ী পৌংস (পুৰুষবল) লাভ কৰে; যেতিয়া প্ৰেৰণ সঠিকভাৱে যোজিত হয়, তেতিয়া সি মহৎ ধন-সম্পদকো অতিক্ৰম কৰে।

Mantra 3

तदिद्ध्यस्य सवनं विवेरपो यथा पुरा मनवे गातुमश्रेत् । गोअर्णसि त्वाष्ट्रे अश्वनिर्णिजि प्रेमध्वरेष्वध्वराँ अशिश्रयुः ॥

সেই সৱনেই সত্যই জলসমূহ উন্মোচন কৰিলে; পূৰ্বে মনুৰ বাবে গমন-পথো মুকলি কৰিছিল। গো-অৰ্ণস (গোৱে পূৰ্ণ) ক্ষেত্ৰত, ত্বষ্টৃ-নির্মিত, অশ্ব-উজ্জ্বল বিধানত, তেওঁলোকে অধ্বৰসমূহক অধ্বৰত আগবঢ়াই স্থাপন কৰিলে।

Mantra 4

अप हत रक्षसो भङ्गुरावत स्कभायत निॠतिं सेधतामतिम् । आ नो रयिं सर्ववीरं सुनोतन देवाव्यं भरत श्लोकमद्रयः ॥

ৰক্ষস-শক্তিসমূহ—যি আমাৰ গঠন ভাঙে—তাক আঁতৰাই আঘাত কৰা; ঠেকাই দিয়া, নিৰৃতি দূৰ কৰা, মনৰ কুটিলতা সংযত কৰা। আমাৰ বাবে সৰ্ববীৰ ৰয়ি নিংচি উলিয়াও; দেৱ-আৱ্য (দেৱ-ৰক্ষিত) শ্লোক-খ্যাতি আনক, হে অদ্ৰয় (নিষ্পেষণ-পাথৰসমূহ)।

Mantra 5

दिवश्चिदा वोऽमवत्तरेभ्यो विभ्वना चिदाश्वपस्तरेभ्यः । वायोश्चिदा सोमरभस्तरेभ्योऽग्नेश्चिदर्च पितुकृत्तरेभ्यः ॥

দ্যুলোকৰো ওপৰলৈ—হে অধিক বলৱন্তসকল—তোমালৈ; সৰ্বব্যাপী শক্তিৰো ওপৰলৈ—হে অধিক কৰ্মতৎপৰ, দ্ৰুতকাৰ্যসকল—তোমালৈ। বায়ুৰো ওপৰলৈ—হে সোম-গ্ৰহণত অধিক সক্ষমসকল—তোমালৈ; অগ্নিৰো ওপৰলৈ—হে পিতৃকৃত্তম, ঋত-ছেদনত অধিক নিপুণসকল—তোমালৈ আমি স্তৱ গাইছোঁ।

Mantra 6

भुरन्तु नो यशसः सोत्वन्धसो ग्रावाणो वाचा दिविता दिवित्मता । नरो यत्र दुहते काम्यं मध्वाघोषयन्तो अभितो मिथस्तुरः ॥

আমাৰ বাবে যশস্বী দীপ্ত গৌৰৱ ঢালি দিওক সোম-চাপনিৰ গ্ৰাৱাণসকলে; বাক্যৰ সৈতে, দিৱ্য শক্তিৰে আৰু দিৱ্য-অভিমুখী বলৰে সোমৰ আনন্দ-ৰস পীড়ন কৰক। য’ত বীৰ নৰসকলে কাম্য মধুৰ মধু দুহে, চাৰিওফালে ধ্বনি তুলিছে, পৰস্পৰে প্ৰতিযোগিতাময় উত্থানত একেলগে প্ৰচেষ্টা কৰিছে।

Mantra 7

सुन्वन्ति सोमं रथिरासो अद्रयो निरस्य रसं गविषो दुहन्ति ते । दुहन्त्यूधरुपसेचनाय कं नरो हव्या न मर्जयन्त आसभिः ॥

ৰথিৰ গতিৰ দৰে তৎপৰ অদ্ৰিসকল সোম পীড়ন কৰে; তাৰ ৰস উলিয়াই, গৱিষ—উজ্জ্বল গাভীসমূহ—অন্বেষণ কৰি, তাক দুহে। ঢালনিৰ বাবে উধৰ দুহে; বীৰ নৰসকলে মুখেৰে যেন হৱ্যসমূহ মাৰ্জনা কৰে—দেৱতাসকলৰ বাবে অন্তৰত নিবেদন শুদ্ধ কৰি তোলে।

Mantra 8

एते नरः स्वपसो अभूतन य इन्द्राय सुनुथ सोममद्रयः । वामंवामं वो दिव्याय धाम्ने वसुवसु वः पार्थिवाय सुन्वते ॥

এই বীৰগণ, তোমালোকেই কাৰ্যক্ষম শক্তি হৈ উঠিলা; হে অদ্ৰয়ঃ (সোম-পেষণ-শিলা), ইন্দ্ৰৰ বাবে সোম পেষণ কৰা। দিৱ্য ধামলৈ তোমালোকৰ পৰা প্ৰতি-প্ৰতি কাম্য বস্তু দিয়া, আৰু পৃথিৱীত সোম পেষণ কৰোঁতালৈও প্ৰতি-প্ৰতি ধন-সম্পদ দিয়া—আনন্দধাৰাৰ প্ৰবাহত উভয় লোক পূৰ্ণ হওক।