Sukta 113

Mantra 1

तमस्य द्यावापृथिवी सचेतसा विश्वेभिर्देवैरनु शुष्ममावताम् । यदैत्कृण्वानो महिमानमिन्द्रियं पीत्वी सोमस्य क्रतुमाँ अवर्धत ॥

তেওঁৰ বলক দ্যাৱা-পৃথিৱী একমনে, সকলো দেৱতাৰ সৈতে, পোষণ কৰক। যেতিয়া তেওঁ আগবাঢ়ি গৈ ইন্দ্ৰীয় মহিমা গঢ়ি তুলিছিল, সোম পান কৰি, ক্ৰতুমান্ (বুদ্ধি-ইচ্ছাশক্তিসম্পন্ন) জনে নিজৰ শক্তি বৃদ্ধি কৰিলে।

Mantra 2

तमस्य विष्णुर्महिमानमोजसांशुं दधन्वान्मधुनो वि रप्शते । देवेभिरिन्द्रो मघवा सयावभिर्वृत्रं जघन्वाँ अभवद्वरेण्यः ॥

তেওঁৰ মহিমা বিষ্ণুৱে ওজসা (বল)ৰে অংশু (কিৰণ) ধৰি মধুৰ আনন্দৰ বিস্তাৰ কৰে। দেৱতাসকলক সহচৰ কৰি মঘৱা ইন্দ্ৰই বৃত্ৰ বধ কৰি বৰেণ্য (বৰণীয়) হ’ল—কৰ্মৰ বাবে বাছনি-যোগ্য।

Mantra 3

वृत्रेण यदहिना बिभ्रदायुधा समस्थिथा युधये शंसमाविदे । विश्वे ते अत्र मरुतः सह त्मनावर्धन्नुग्र महिमानमिन्द्रियम् ॥

যেতিয়া তুমি বৃত্ৰৰ সৈতে, সেই সৰ্প-অহিনাৰ সৈতে, অস্ত্ৰ-আয়ুধ ধৰি, যুঁজিবলৈ—প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ—যুদ্ধক্ষেত্ৰত স্থিৰ হৈ উঠিলা, তেতিয়া ইয়াত তোমাৰ সকলো মৰুত একেলগে, নিজৰ আত্মবলত, হে উগ্ৰ ইন্দ্ৰ, তোমাৰ ঐশ্বৰ্য-মহিমা আৰু ইন্দ্ৰিয়-প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰিলে।

Mantra 4

जज्ञान एव व्यबाधत स्पृधः प्रापश्यद्वीरो अभि पौंस्यं रणम् । अवृश्चदद्रिमव सस्यदः सृजदस्तभ्नान्नाकं स्वपस्यया पृथुम् ॥

নিজ শক্তিত জন্ম লৈ তেওঁ তৎক্ষণাৎ প্ৰতিদ্বন্দ্বী-বিৰোধবোৰ দূৰ কৰিলে; বীৰে পুৰুষত্বময় ৰণলৈ চাৱনি মেলিলে। তেওঁ শিলাখণ্ড কাটি দিলে; ৰোধা ধাৰাবোৰ উজাৰি দিলে; নিজৰ সু-কর্ম (স্বপস্যা) দ্বাৰা বিস্তৃত আকাশ স্থিৰ কৰি ৰাখিলে।

Mantra 5

आदिन्द्रः सत्रा तविषीरपत्यत वरीयो द्यावापृथिवी अबाधत । अवाभरद्धृषितो वज्रमायसं शेवं मित्राय वरुणाय दाशुषे ॥

তেতিয়া ইন্দ্ৰ সদায় উথলি উঠা শক্তিৰ সোঁতত নিজৰ তৱিষীসমূহ চলাই দিলে; অধিক বিস্তৃত ক্ষেত্ৰ উন্মুক্ত কৰি দ্যাৱা-পৃথিৱীক পৃথক কৰি ঠেলি দিলে। ধৃষ্ট বীৰে লৌহ বজ্ৰ নামাই আনিলে—উদ্ধাৰক কল্যাণ—মিত্ৰ-বৰুণ আৰু দানশীল যজমান (দাশুষে)ৰ বাবে।

Mantra 6

इन्द्रस्यात्र तविषीभ्यो विरप्शिन ऋघायतो अरंहयन्त मन्यवे । वृत्रं यदुग्रो व्यवृश्चदोजसापो बिभ्रतं तमसा परीवृतम् ॥

ইয়াত ইন্দ্ৰৰ তীব্ৰ তৱিষীসমূহৰ পৰা, বিস্তৃত কৰ্মকাৰীসকলে যুদ্ধ-ক্রোধৰ বাবে উদ্দাম শক্তিসমূহ ত্বৰিত কৰিলে। যেতিয়া উগ্ৰ ইন্দ্ৰে নিজৰ বলত জলধাৰী, অন্ধকাৰৰে চাৰিওফালে আৱৃত বৃত্ৰক ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন কৰিলে।

Mantra 7

या वीर्याणि प्रथमानि कर्त्वा महित्वेभिर्यतमानौ समीयतुः । ध्वान्तं तमोऽव दध्वसे हत इन्द्रो मह्ना पूर्वहूतावपत्यत ॥

প্ৰথম বীৰ্যকৰ্মসমূহ সম্পন্ন কৰি, মহত্ত্বৰ দ্বাৰা প্ৰচেষ্টা কৰি তেওঁলোকে একেলগে মিলিত হ’ল। যি জন অন্ধকাৰত দবাই থোৱা আছিল, তাৰ ওপৰত ধ্বান্ত-তমসা নিক্ষিপ্ত হ’ল; ইন্দ্ৰ মহাশক্তিৰে, পূৰ্বে-আহ্বানিত সেই শক্তিৰূপে, অগ্ৰসৰ হৈ উলিয়াই আহিল।

Mantra 8

विश्वे देवासो अध वृष्ण्यानि तेऽवर्धयन्त्सोमवत्या वचस्यया । रद्धं वृत्रमहिमिन्द्रस्य हन्मनाग्निर्न जम्भैस्तृष्वन्नमावयत् ॥

তেতিয়া সকলো দেৱতাই সোম-ভৰ্তি স্তুতিবাক্যৰ দ্বাৰা তোমাৰ বৃষ্ণ্য—পৌৰুষবল বৃদ্ধি কৰিলে। বাধাদান কৰা সৰ্প বৃত্ৰ, ৰুদ্ধ আৰু বন্ধিত, ইন্দ্ৰৰ হনন-শক্তিৰে—অগ্নিৰ জঁভাই চিবাই খোৱাৰ দৰে—চূর্ণ হ’ল; তেনেদৰে তৃষ্ণাতুৰ শক্তিসকলৰ বাবে পোষণ লাভ হ’ল।

Mantra 9

भूरि दक्षेभिर्वचनेभिॠक्वभिः सख्येभिः सख्यानि प्र वोचत । इन्द्रो धुनिं च चुमुरिं च दम्भयञ्छ्रद्धामनस्या शृणुते दभीतये ॥

বহু দক্ষতা, বাক্য আৰু ঋক্-স্তোত্ৰ, আৰু সখিত্বৰ সহচৰ্য্যৰে—সখিত্বৰ বন্ধনসমূহ তোমালোকে ঘোষণা কৰা। ইন্দ্ৰে ধুনি আৰু চুমুৰিক দমন কৰি, শ্ৰদ্ধামনসাৰে শুনে—আক্ৰমণকাৰীক পৰাভূত কৰিবলৈ।

Mantra 10

त्वं पुरूण्या भरा स्वश्व्या येभिर्मंसै निवचनानि शंसन् । सुगेभिर्विश्वा दुरिता तरेम विदो षु ण उर्विया गाधमद्य ॥

হে ইন্দ্ৰ, বহু সমৃদ্ধি আমাৰলৈ আন, তোমাৰ সু-অশ্বযুক্ত শক্তিসমূহেৰে—যাৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত মননে স্থিৰ বাক্যসমূহ উচ্চাৰণ কৰি আমি প্ৰশংসা কৰোঁ। সুগতিৰে আমি সকলো দুঃখ-দুৰিত অতিক্ৰম কৰোঁ; হে বিদ্বান, আজি আমাক বিস্তৃত আৰু দৃঢ় আধাৰ দিয়া।