Sukta 85

Mantra 1

प्र ये शुम्भन्ते जनयो न सप्तयो यामन्रुद्रस्य सूनवः सुदंससः । रोदसी हि मरुतश्चक्रिरे वृधे मदन्ति वीरा विदथेषु घृष्वयः ॥

যিসকলে দীপ্ত নাৰীসকলৰ দৰে নিজকে অলংকৃত কৰে, আৰু দ্ৰুত অশ্বৰ দৰে আগবাঢ়ে—সেইসকল ৰুদ্ৰৰ পুত্ৰ, সুদংসস (সু-শক্তি/সু-কর্মসম্পন্ন) মৰুত। বৃদ্ধিৰ নিমিত্তে তেওঁলোকে দুয়ো জগত (ৰোদসী) গঢ়ি তুলিছে; বীৰসকল বিদথসমূহত উল্লাস কৰে, দীপ্ত তেজে তীব্ৰ।

Mantra 2

त उक्षितासो महिमानमाशत दिवि रुद्रासो अधि चक्रिरे सदः । अर्चन्तो अर्कं जनयन्त इन्द्रियमधि श्रियो दधिरे पृश्निमातरः ॥

সেই বলবানসকলে মহিমা লাভ কৰিলে; ৰুদ্ৰসকলে দিৱিত নিজৰ সদ (আসন) স্থাপন কৰিলে। স্তোত্ৰ গাই তেওঁলোকে অগ্নিময় অৰ্ক (দীপ্ত স্তব) উত্পন্ন কৰে আৰু ইন্দ্ৰিয় (অধিপত্য-শক্তি) জন্মায়; পৃশ্নিমাতাৰ পুত্ৰসকলে নিজৰ ওপৰত শ্ৰিয়ঃ (ঐশ্বৰ্য-শোভা) ধাৰণ কৰিলে।

Mantra 3

गोमातरो यच्छुभयन्ते अञ्जिभिस्तनूषु शुभ्रा दधिरे विरुक्मतः । बाधन्ते विश्वमभिमातिनमप वर्त्मान्येषामनु रीयते घृतम् ॥

গোমাতৃক (পৃশ্নি-জনিত) শক্তিসকলে যেতিয়া অঞ্জি (উজ্জ্বল অলংকাৰ)ৰে দেহসমূহ সুশোভিত কৰে আৰু উজ্জ্বল সোণ (বিৰুক্ম) ধাৰণ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে সকলো আক্রমণকাৰী বৈৰিতা দূৰ কৰে। তেওঁলোকৰ পথসমূহৰ পিছে পিছে ঘৃত (শুদ্ধ দীপ্ত ৰস/আলোক-সাৰ) বৈ যায়।

Mantra 4

वि ये भ्राजन्ते सुमखास ऋष्टिभिः प्रच्यावयन्तो अच्युता चिदोजसा । मनोजुवो यन्मरुतो रथेष्वा वृषव्रातासः पृषतीरयुग्ध्वम् ॥

যে সুমুখা (সু-মুখ) মৰুতগণ বর্শা হাতে দীপ্তি ছটিয়াই উঠে, তেওঁলোকে নিজৰ বল-তেজে অচলকেও কঁপাই তোলে। হে মৰুতসকল, মনোজৱ (মন-দ্ৰুত) হৈ যেতিয়া তোমালোক ৰথত পৃষতী (ছিটা-ছিটা বৰ্ণৰ) অশ্ব জুৱাইছিলা, তেতিয়া অদম্য সংকল্পৰ বৃষ-দলৰ দৰে তোমালোক আগবাঢ়ি আহিলা।

Mantra 5

प्र यद्रथेषु पृषतीरयुग्ध्वं वाजे अद्रिं मरुतो रंहयन्तः । उतारुषस्य वि ष्यन्ति धाराश्चर्मेवोदभिर्व्युन्दन्ति भूम ॥

যেতিয়া তোমালোক ৰথত পৃষতী অশ্ব জুৱাই, হে মৰুতসকল, বেগেৰে ধাৱমান হৈ বলৰ উচ্ছ্বাসত অদ্ৰি (শিলা) আগবঢ়াই নিলে—তেতিয়া অৰুষ (ৰক্তিম) জ্যোতিৰ ধাৰাসমূহ উজলি ওলাই পৰে; যেন চামৰাৰ থলীৰ পৰা পানী ঢালি দিয়া হয়, তেনেকৈ সিহঁতে বিস্তৃত ভূমিত সিঁচি-ছটিয়াই দিয়ে।

Mantra 6

आ वो वहन्तु सप्तयो रघुष्यदो रघुपत्वानः प्र जिगात बाहुभिः । सीदता बर्हिरुरु वः सदस्कृतं मादयध्वं मरुतो मध्वो अन्धसः ॥

সাতটা দ্ৰুত অশ্বে তোমালোকক ইয়ালৈ আনক—চঢ়িবলৈ তৎপৰ, উৰিবলৈ দ্ৰুত; বাহুৰ বল লৈ আগবাঢ়ি আহা। প্ৰস্তুত কৰা তোমালোকৰ আসনত, বিস্তৃত পবিত্ৰ বৰ্হিত বহা; হে মৰুতসকল, মধুৰ মধ্ব-অন্ধস (মধুময় সাৰ) পান কৰি উল্লাসিত হওঁক—আত্মাক পোষণ কৰা সেই আনন্দত।

Mantra 7

तेऽवर्धन्त स्वतवसो महित्वना नाकं तस्थुरुरु चक्रिरे सदः । विष्णुर्यद्धावद्वृषणं मदच्युतं वयो न सीदन्नधि बर्हिषि प्रिये ॥

তেওঁলোকে—নিজ শক্তিত স্বয়ং-প্ৰভাৱশালী—নিজ মহিমাৰে অতি বিস্তৃত হ’ল; স্বৰ্গত স্থিতি ল’লে আৰু নিজৰ সদঃ (আসন/অধিষ্ঠান) বিস্তাৰ কৰিলে। আৰু যেতিয়া বিষ্ণুৱে উন্মত্ত বৃষভক গতি দিলে—যি মদ-চ্যুত নহয়—তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰিয় বৰ্হিষৰ ওপৰত, প্ৰাণশক্তিৰ দৰে, অৱতৰণ কৰি বহিল।

Mantra 8

शूरा इवेद्युयुधयो न जग्मयः श्रवस्यवो न पृतनासु येतिरे । भयन्ते विश्वा भुवना मरुद्भ्यो राजान इव त्वेषसंदृशो नरः ॥

বীৰসকলৰ দৰে, আগবাঢ়িবলৈ উদ্‌যত যোদ্ধাসকলৰ দৰে, যশ-অন্বেষীসকল যুদ্ধত যিদৰে গতি কৰে—তেওঁলোকে তেনেদৰে অগ্ৰসর হয়। মৰুদসকলৰ আগত সকলো ভুবন কঁপে—যেন তীক্ষ্ণ-দৰ্শন, দীপ্তিমান নৰ-ৰাজাসকলৰ আগত।

Mantra 9

त्वष्टा यद्वज्रं सुकृतं हिरण्ययं सहस्रभृष्टिं स्वपा अवर्तयत् । धत्त इन्द्रो नर्यपांसि कर्तवेऽहन्वृत्रं निरपामौब्जदर्णवम् ॥

যেতিয়া ত্বষ্টাই সু-কৰ্মে গঢ়া সোণালী বজ্ৰ—সহস্ৰ-ধাৰ, নিজৰ কুশল শক্তিৰে—ঘূৰাই চলালে, তেতিয়া ইন্দ্ৰই তাক নৰ্যপাংসি (দেৱীয়-মানৱীয় কৰ্ম) সম্পাদনৰ বাবে ধাৰণ কৰিলে। তেওঁ বৃত্ৰক বধ কৰিলে, জলসমূহক বাহিৰ উলিয়ালে; অৰ্ণৱৰ বন্যা ভাঙি মুকলি কৰিলে।

Mantra 10

ऊर्ध्वं नुनुद्रेऽवतं त ओजसा दादृहाणं चिद्बिभिदुर्वि पर्वतम् । धमन्तो वाणं मरुतः सुदानवो मदे सोमस्य रण्यानि चक्रिरे ॥

তোমালোক নিজ শক্তিৰে তললৈ দবাই ধৰা বলক ওপৰলৈ ঠেলি দিলে; দৃঢ়ভাৱে স্থাপিত পৰ্বতকো ফালি পেলালে। ধ্বনি উৰুৱাই, সুদানৱ মৰুতসকলে সোম-মদত ৰণৰ আনন্দ-উল্লাস, ন্যায়সংগত সংঘৰ্ষত উচ্ছ্বসিত শক্তিসমূহ গঢ়ি তুলিলে।

Mantra 11

जिह्मं नुनुद्रेऽवतं तया दिशासिञ्चन्नुत्सं गोतमाय तृष्णजे । आ गच्छन्तीमवसा चित्रभानवः कामं विप्रस्य तर्पयन्त धामभिः ॥

তোমালোক তললৈ দবাই ধৰা বেঁকা-পথক আঁতৰাই দিলে; সেই দিশাৰ দ্বাৰাই তৃষ্ণাতুৰ গৌতমৰ বাবে এক উৎস ঝৰাই দিলে। সহায় লৈ আহি, চিত্ৰভানু—উজ্জ্বল-জ্যোতিৱন্তসকলে—নিজ নিজ ধাম (ধাম)ৰ শক্তিৰে ঋষিৰ কামনা তৃপ্ত কৰে।

Mantra 12

या वः शर्म शशमानाय सन्ति त्रिधातूनि दाशुषे यच्छताधि । अस्मभ्यं तानि मरुतो वि यन्त रयिं नो धत्त वृषणः सुवीरम् ॥

যি শান্তিৰ আশ্ৰয়সমূহ তোমালোকৰ—সংগ্ৰামীজনৰ বাবে—আৰু যি ত্ৰিধাতু ভিত্তিসমূহ দানকাৰীক তোমালোক দিয়া, সেয়া আমাৰ ওচৰলৈ আনক, হে মৰুতসকল। হে বৃষণ, আমাৰ ভিতৰত সুবীৰ্যসমৃদ্ধ ৰয়ি (রয়ি) স্থাপন কৰক।