Sukta 38

Mantra 1

कद्ध नूनं कधप्रियः पिता पुत्रं न हस्तयोः । दधिध्वे वृक्तबर्हिषः ॥

এতিয়া ক’ত, হে ‘কধ’প্ৰিয় মৰুতগণ, তোমালোকৰ আনন্দ কিহত? যেন পিতা পুত্ৰক দুহাতে ধৰি ৰাখে, তেনেদৰে তোমালোকেও—বৰ্হি কাটি-সাজি পবিত্ৰ আসন প্ৰস্তুত কৰা—আমাৰ এই হৱি গ্ৰহণ কৰি বহন কৰা।

Mantra 2

क्व नूनं कद्वो अर्थं गन्ता दिवो न पृथिव्याः । क्व वो गावो न रण्यन्ति ॥

এতিয়া ক’ত, কিহৰ অৰ্থে তোমালোক যাবা—দ্যৌৰ পৰা নে পৃথিৱীৰ পৰা? ক’ত তোমালোকৰ দীপ্তিমান ‘গাভ’সমূহ, যিবোৰে আনন্দ দিয়ে আৰু ধ্বনি তোলে—সেই ৰশ্মিৰ গোট ক’ত, যাৰ দ্বাৰা তোমালোক অন্বেষকক প্ৰসন্ন কৰাঁ?

Mantra 3

क्व वः सुम्ना नव्यांसि मरुतः क्व सुविता । क्वो विश्वानि सौभगा ॥

ক’ত তোমালোকৰ নৱীনতম অনুগ্ৰহসমূহ, হে মৰুতগণ—ক’ত তোমালোকৰ সু-নেতৃত্ব, শুভ গমন? ক’ত তোমালোকৰ সকলো সৌভাগ্য, আগবঢ়া আত্মালৈ আনা বহুৰূপী সমৃদ্ধি?

Mantra 4

यद्यूयं पृश्निमातरो मर्तासः स्यातन । स्तोता वो अमृतः स्यात् ॥

হে পৃশ্নিৰ পুত্ৰসকল, যদি তোমালোকো আমাৰ দৰে মৰ্ত্য হ’লা, তেন্তে তোমালোকৰ স্তোতা তোমালোকৰ বাবে অমৃত হ’লেহেঁতেন; তোমালোকৰ স্পৰ্শত মানৱ কণ্ঠ মৃত্যুৰ সীমা পাৰ হৈ অমৰতাৰ ছন্দত প্ৰৱেশ কৰে।

Mantra 5

मा वो मृगो न यवसे जरिता भूदजोष्यः । पथा यमस्य गादुप ॥

তোমালোকৰ স্তোতা যেন চৰণভূমি বিচাৰি ভ্ৰমি ফুৰা বনৰীয়া পশুৰ দৰে নহয়—যি সত্য অৰ্পণত আনন্দ নাপায়; তেওঁ যেন যমৰ পথ, সেই অধোগামী পথৰ ওচৰলৈ নাযায়।

Mantra 6

मो षु णः परापरा निॠतिर्दुर्हणा वधीत् । पदीष्ट तृष्णया सह ॥

আগ-পিছ কৰি ঘূৰি ফুৰা নিঋতি—জয় কৰাটো কঠিন—সেয়ে যেন আমাক নধৰে, নপতিয়ায়; তৃষ্ণাৰ সৈতে একেলগে আমাৰ পদচিহ্নত যেন নপদাৰ্পণ কৰে।

Mantra 7

सत्यं त्वेषा अमवन्तो धन्वञ्चिदा रुद्रियासः । मिहं कृण्वन्त्यवाताम् ॥

সত্যই, তেজস্বী, বলবন্ত ৰুদ্ৰিয়াসকল ধন্বঞ্চি—শুষ্ক মৰুভূমিৰ ওপৰতো—মেঘঘন বৰষুণ ঘটায়; আৱৰণ-জল নামাই আনে, যি সত্তাত নৱ-পূৰ্ণতা প্ৰস্তুত কৰে।

Mantra 8

वाश्रेव विद्युन्मिमाति वत्सं न माता सिषक्ति । यदेषां वृष्टिरसर्जि ॥

গৰুৰ ডাকে যেন, বিদ্যুতে নিজৰ আঘাতবোৰ মাপি-মাপি মাৰে; মাকে যেন বাছুৰক কাষত চেপি ধৰে, তেনেকৈ সিহঁতৰ শক্তি আঁকোৱালি ধৰি গোট খায়—যেতিয়া সিহঁতৰ বৰষুণ মুক্ত হয়, অন্তৰৰ জীৱন ৰক্ষাময় আলিঙ্গনত সোমাই পৰে।

Mantra 9

दिवा चित्तमः कृण्वन्ति पर्जन्येनोदवाहेन । यत्पृथिवीं व्युन्दन्ति ॥

দিনৰ মাজতো সিহঁতে অন্ধকাৰ ঘটায়, বৰষুণ-বহনকাৰী উচ্ছ্বাসেৰে; যেতিয়া সিহঁতে পৃথিৱীক প্লাৱিত কৰি ভিজাই তোলে, তেতিয়া স্থিৰ পৃষ্ঠবোৰ উলটাই দিয়ে, যাতে সত্তাৰ গভীৰ স্তৰবোৰ জলৰ বাবে মুকলি হয়।

Mantra 10

अध स्वनान्मरुतां विश्वमा सद्म पार्थिवम् । अरेजन्त प्र मानुषाः ॥

তেতিয়া মৰুতসকলৰ গর্জন-ধ্বনিৰ পৰা সমগ্ৰ পাৰ্থিৱ সদ্ম—পৃথিৱীৰ সকলো বাসস্থান—কঁপিবলৈ ধৰে; মানুহসকল আতংকিত হৈ কঁপি উঠে, যেন দেহধাৰী জগতৰ গৃহত এক মহত্তৰ শক্তি প্ৰৱেশ কৰিছে।

Mantra 11

मरुतो वीळुपाणिभिश्चित्रा रोधस्वतीरनु । यातेमखिद्रयामभिः ॥

হে মৰুতসকল, তোমালোকৰ দৃঢ়-ধৰা হাতসমূহেৰে চিত্ৰবৰ্ণ, ৰোধ-ধাৰিণী শক্তিসমূহৰ পিছে পিছে অনুসৰণ কৰা; তোমালোকৰ অখণ্ড গতি-ধাৰাৰে আহা—যাত্ৰাত নাভাঙা, আত্মাৰ পথত নাক্লান্ত হোৱা বীৰ্যসমূহ।

Mantra 12

स्थिरा वः सन्तु नेमयो रथा अश्वास एषाम् । सुसंस्कृता अभीशवः ॥

তোমালোকৰ নেমি (চকাৰ ফেলা) দৃঢ় হওক; তোমালোকৰ ৰথ আৰু অশ্বসমূহ স্থিৰ হওক; তোমালোকৰ ৰশ্মি (ৰেইন) সু-সংস্কৃত হওক—যেন দেৱীয় শক্তিসমূহ কঁপনি নোহোৱাকৈ গতি কৰে, আমাৰ ভিতৰত যাত্ৰাক অধীন কৰে।

Mantra 13

अच्छा वदा तना गिरा जरायै ब्रह्मणस्पतिम् । अग्निं मित्रं न दर्शतम् ॥

অন্তৰৰ কণ্ঠে সোজাকৈ কোৱা; গায়কৰ বৃদ্ধি-হেতু ব্ৰহ্মণস্পতিকে আহ্বান কৰা—অগ্নিক, মিত্ৰৰ দৰে দৰ্শনীয়—যাতে প্ৰেৰিত বাক্‌শক্তিয়ে অন্তৰৰ ঋত-ব্যৱস্থা গঢ়ে।

Mantra 14

मिमीहि श्लोकमास्ये पर्जन्य इव ततनः । गाय गायत्रमुक्थ्यम् ॥

মুখত প্ৰেৰিত শ্লোকটো মাপি-গঢ়া; পৰ্জন্যে যেন বৰষুণ বিস্তাৰ কৰে তেনেকৈ। গায় গায়ত্ৰ—উক্থ্য, গম্ভীৰ পাঠৰ যোগ্য—যাতে ছন্দে অৱতৰণ কৰা সত্য-শক্তিৰ পাত্ৰ হয়।

Mantra 15

वन्दस्व मारुतं गणं त्वेषं पनस्युमर्किणम् । अस्मे वृद्धा असन्निह ॥

মাৰুত-গণক বন্দনা কৰা—তীব্ৰ, বৃদ্ধি-আকাঙ্ক্ষী, প্ৰেৰিত স্তোত্ৰৰ জ্বালাত সমৃদ্ধ। আমাৰ ভিতৰত ইয়াতেই তেওঁলোক বলৱান হৈ উঠক, আমাৰ হোৱাৰ বাবে।